Kor ofte hender det at eit heilt konserthus syng med på kvart einaste ord? For D.D.E. hende det no for andre gong i Trondheim Spektrum, og denne gongen skal det ha vore endå finare enn fyrste gongen for fem år sidan.
Her ligg det noko å gleda seg yver. Når eit band fyller ein stor arena to gonger, er det ikkje berre eit tilfelle. Det tyder at musikken hev fest seg i folk, og at tonane ber på noko som mange kjenner att i sitt eige liv.
D.D.E. hev alltid sunge på sin eigen måte, med ord og vendingar frå kvardagen. Det er ikkje eit språk som er pynta for hovudstaden, men eit levande mål som høyrer heime i bygd og by. Når tusundvis av strupar syng med på desse ordi, vert dialekten ikkje eit museum, men ein ting folk brukar når dei er glade. Det er eit stort og stille språkleg arbeid som skjer midt i songen.
Ein slik kveld i Spektrum er meir enn underhalding. Det er eit møte mellom generasjonar. Foreldre som høyrde D.D.E. for tjuge år sidan, stend der no med borni sine. Besteforeldre nikkar til refrengi dei hev høyrt på radio og i bilen. Songen vert eit felles minne, ei soge som vert fortald samstundes av alle som er til stades.
Det er og eit teikn på at levande musikk hev ei kraft som ikkje let seg erstatta av straumar og skjermar. Ein kan høyra ei plate heime, men det er noko anna å stå i ein hall der golvet dirrar og alle rundt ein syng same refrengi. Slike stunder knyter folk saman på ein måte som få andre ting gjer.
Når D.D.E. no hev klart å fylla Trondheim Spektrum for andre gong, og attpåtil med stormande jubel, er det ikkje berre eit godt nyhende for bandet. Det er eit godt nyhende for den levande musikken, for dialektane og for det fellesskapet som veks fram når eit heilt rom syng i lag. Slike kveldar gjer noko med ein by. Dei set spor som varer lenger enn siste ekstranummeret.
Kjelde: Adresseavisen
Leave a Reply