Vestmennene

Tag: musikk

  • Stormande jubel for D.D.E. i Spektrum

    Stormande jubel for D.D.E. i Spektrum

    Kor ofte hender det at eit heilt konserthus syng med på kvart einaste ord? For D.D.E. hende det no for andre gong i Trondheim Spektrum, og denne gongen skal det ha vore endå finare enn fyrste gongen for fem år sidan.

    Her ligg det noko å gleda seg yver. Når eit band fyller ein stor arena to gonger, er det ikkje berre eit tilfelle. Det tyder at musikken hev fest seg i folk, og at tonane ber på noko som mange kjenner att i sitt eige liv.

    D.D.E. hev alltid sunge på sin eigen måte, med ord og vendingar frå kvardagen. Det er ikkje eit språk som er pynta for hovudstaden, men eit levande mål som høyrer heime i bygd og by. Når tusundvis av strupar syng med på desse ordi, vert dialekten ikkje eit museum, men ein ting folk brukar når dei er glade. Det er eit stort og stille språkleg arbeid som skjer midt i songen.

    Ein slik kveld i Spektrum er meir enn underhalding. Det er eit møte mellom generasjonar. Foreldre som høyrde D.D.E. for tjuge år sidan, stend der no med borni sine. Besteforeldre nikkar til refrengi dei hev høyrt på radio og i bilen. Songen vert eit felles minne, ei soge som vert fortald samstundes av alle som er til stades.

    Det er og eit teikn på at levande musikk hev ei kraft som ikkje let seg erstatta av straumar og skjermar. Ein kan høyra ei plate heime, men det er noko anna å stå i ein hall der golvet dirrar og alle rundt ein syng same refrengi. Slike stunder knyter folk saman på ein måte som få andre ting gjer.

    Når D.D.E. no hev klart å fylla Trondheim Spektrum for andre gong, og attpåtil med stormande jubel, er det ikkje berre eit godt nyhende for bandet. Det er eit godt nyhende for den levande musikken, for dialektane og for det fellesskapet som veks fram når eit heilt rom syng i lag. Slike kveldar gjer noko med ein by. Dei set spor som varer lenger enn siste ekstranummeret.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Den cubanske stjerna drog til Bergen for å heidra avliden veninne.

    Den cubanske stjerna drog til Bergen for å heidra avliden veninne.

    Ein cubansk artist sette seg på fly og reiste tvers over Atlanteren til Bergen. Det var ikkje for å spela på ein stor festival eller møta presse; det var for å heidra ei avdød venninne. Ordi var få, men nærværet sagde det meste: artisten måtte berre vera der, og hadde nesten ikkje ord for kva det tydde.

    Ei slik reise er ikkje kvardagskost. Den cubanske artisten kunde ha sendt ein blome, ei helsing på skjermen eller eit minneord på sosiale medium. I staden valde artisten å leggja vegen sjølv, frå Karibia til vestlandsk regn. Det fortel noko um venskap som ikkje let seg stogga av landegrense eller tidsskilnad.

    Det er lett å tenkja at sorgi er privat, men ho vert òg ei bru millom menneske. Når nokon kjem langvegsfrå for å minnast ein annan, fær minnet ei større tyngd. Dei pårørande såg at venninna hadde vore so kjær for denne artisten at reisa vart teken. Det er ei gåve til dei som sit att med saknet.

    Samstundes minner denne hendingi um at musikk og kunst ofte bind folk saman på tvers av hav og kulturar. Ein cubansk artist og ei venninne i Bergen hadde funne ein tone, eit språk som ikkje trong mange ord. No er den eine borte, men tonen lever i dei som høyrde han. Venskapen er ikkje slokna; han hev berre skift form.

    Bergen hev alltid vore ein by der folk kjem utanfrå, og der dei vert tekne imot. Denne reisa er eit døme på at byen ikkje berre er ein stad på kartet, men ein møtestad for menneske med ulike bakgrunnar. Den cubanske artisten kom ikkje for å sjå på byen; artisten kom for å æra eit menneske som hadde høyrt heime der. Det gjer byen litt varmare.

    Det er noko stille og vakkert ved å reisa so langt for å segja farvel. Det er ei påminning um at den store kjensla ikkje treng store ord. Ho treng berre at nokon møter fram.

    Kjelde: Bergens Tidende

  • Betalar næstan 180 000 for intim uppleving med Åge

    Betalar næstan 180 000 for intim uppleving med Åge

    Ein sum på nærare 180 000 kroner vart lagd på bordet for ei privat stund med artisten Åge. Summen går ikkje til han sjølv, men til årets TV-aksjon. Det er ikkje kvardagskost at nokon legg so mykje på bordet for ei oppleving.

    TV-aksjonen hev i fleire mannsaldrar vore ei samlande kraft. Kvart år vert gjenstandar, tenester og opplevinger sette på auksjon, og pengane går til eit føremål som mange kjenner seg kalla til å støtta. At ein enkelt sum kann koma upp i nærare 180 000 kroner, fortel ikkje berre um pengesterke bod; det fortel um ein vilje til å gjeva noko attende.

    Det som gjer denne saki særleg fin, er at ho bind saman to ulike verdiar: musikken og nestekjærleiken. Ein artist som Åge hev fylgt mange menneske gjennom livet, og tonane hans sit i minnet hjå store og små. Når ei privat stund med han vert auksjonert bort, får den kjenslemessige tilknytingi eit konkret uttrykk. Det høgste bodet vert ikkje berre ein sum; det vert ei røyst for at kunst og fellesskap høyrer i hop.

    For den som vann auksjonen, er dette truleg ikkje berre eit kjøp. Det er ei gåve til seg sjølv og til dei som får hjelp gjennom TV-aksjonen. Slike auksjonar gjer godt på to måtar: dei løftar fram gleda ved å gjeva, og dei minner folk um at sjølv ei lita privat stund kann bera ein stor, allmenn verknad.

    Det er òg verdt å leggja merke til at auksjonen ikkje handlar um ein materiell ting, men um ei oppleving. I ei tid der mykje kann kjøpast og seljast, er det opplevingene – møtet, musikken, stundi – som ofte sit att med størst verdi. Når ein då vel å gjeva bort nett ei slik stund til eit godt føremål, syner det klokskap og varme.

    TV-aksjonen i år får dermed eit lite stykke musikalsk glede med på vegen. Den sumen som no er lovd, gjer at tidi til ein artist vert omsett i konkret hjelp til dei som treng det mest. Det er ei påminning um at gjevmildskap ikkje alltid kjem i store ord, men ofte i små, nære handlinger – og stundom i ein auksjon der ein songar og ein kjøpar møtest um noko større enn seg sjølve.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Læra seg å spela gitar i 60-åri?

    Læra seg å spela gitar i 60-åri?

    Ein gitar hev seks strengjer, men det er ikkje alderen som avgjer kven som kann lata dei ljoda. Spursmålet um å læra gitar i sekstiåri er ikkje nytt, men svaret er klårt: ja, det er fullt mogleg. Og det er ei glede som høyrer alle til.

    Den som fyrst tek gitar i handi når sekstiårsdagen er over, fær ikkje fingrar som ein tolvåring. Men han fær noko som er like mykje verd: tolmodet frå eit langt liv, røynsla med å øva noko til det sit, og gleda yver å læra noko nytt. I norsk visekunst og folkemusikk hev dei eldre alltid vore med på å bera tonen vidare. Ein gitar i hendene på ein vaksen nybyrjar er ikkje eit brot med tradisjonen; det er ei ny grein på eit gamalt tre. I hardingfeletradisjonen var det ofte slik at ein lærde av dei gamle, og mange tok fela upp att i vaksen alder.

    Mange bygder og bydelar hev no vaksenlag der folk i alle aldrar samlast med kvar sin gitar. Der er det ikkje konsertnivå som tel, men samværet og dei små framsteg. Dertil kjem at undervisning hev vorte lettare å få tak i enn nokon gong. Nettet byr på lærevideoar og notar, og ein treng ikkje lenger bu i ein stor by for å finna ein lærar.

    Ein gitar er eit sosialt instrument. Han høver ved leirbålet, i stova og på øvingslokalet, og han krev ikkje eit heilt orkester for å gleda nokon. For mange er det fyrste grepet det vanskelegaste, men når fingrane finn vegen, opnar det seg eit heilt rom av songar og viser.

    Læra å spela gitar i sekstiåri er ingi bragd for dei få. Det er ei dør som stend open for alle som vil, og ljodet frå ein nyslegen akkord veit ikkje kor gamal handi som held strengen nede er.

    Kjelde: Bergens Tidende

  • 30 år med ein ungkall i dobbeltseng

    30 år med ein ungkall i dobbeltseng

    Kva gjer ein med ein ungkar i dobbeltseng etter tretti år? Ein lærer seg at einsemdi ikkje er so farleg når heile bygdi syng med.

    Jubileet til Vassendgutane er ikkje berre ei feiring av eit band. Det er ei feiring av ein heimleg humor som hev halde seg frisk gjennom tre tiår, medan mykje anna i musikklivet hev skifta ham og namn. Vassendgutane-land er ikkje eit stad på kartet, men det finst likevel: i bygdehus, på festplassar, i bilhøgtalarar og i stemni kring langbordi.

    Ein song som «Ungkar i dobbeltseng» kann høyrast ut som ein skjemt, men skjemten ber ei djupare sanning: at kvardagslivet, med alle sine små og store nederlag, er verdt å syngja um. Det er lett å gløyma kor mykje ein dialekt kann bera. Når eit band syng på sitt eige talemål, vert kvar konsert ein liten språkfest. Vassendgutane hev ikkje late seg freista til å leggja um til eit meir nøytralt mål; dei hev halde på røysti frå heimstaden, og det er ein grunn til at songane deira framleis kjennest nære.

    I tretti år hev mykje endra seg i platebransjen. Kassettar vart CD-plator, CD-plator vart straumar, og straumar vart algoritmar. Men eit refreng som folk kann syngja med på frå fyrste lina, hev ikkje vorte gamalt. Tvert um er det meir verdt enn nokon gong, fordi det samlar folk i ei tid då mykje anna spreier deim.

    Ein konsert med Vassendgutane er sjeldan ei stillesitjande stund. Det er dans, allsong og ein god porsjon sjølvironi. Slik musikk hev ein eigen funksjon: han løyser upp høgtid og minner folk um at gleda ikkje treng vera innvikla. Jubileet er ikkje berre eit attersyn. Det er og eit prov på at lokal kultur kann leva lenge når han fær lov å vera seg sjølv. Vassendgutane-land er bygt på songar som ikkje prøver å vera noko anna enn det dei er: små sogor frå kvardagen, sette i takt.

    Tretti år med ein ungkar i dobbeltseng er i røyndi tretti år med felles minni. Det er ikkje noko teikn på at denne gleda vil stilna. Tvert um peikar jubileet frametter: nye kveldar, nye allsongar, nye generasjonar som lærer refrenget av foreldri sine. Slik vert ein song um ein ungkar i dobbeltseng ikkje ei soge um einsemd, men ei soge um samhald.

    Kjelde: Bergens Tidende

  • Gjentekoret trampa hardt i gulvet, rasande.

    Gjentekoret trampa hardt i gulvet, rasande.

    Dei stampande små føtene sende ei dirring gjenom det eldgamle steingolvet i Nidarosdomen, og i den augneblinken var ikkje koret lenger ei samling unge, einskilde røyster – dei var eit einaste vêrhardt berg som ropte. Når Nidarosdomens jentekor trampar hardt og let raseriet bølgja fritt, gjer dei noko langt meir enn å syna teknisk dugleik. Dei omformar kjensler som ofte vert kvelt i kvardagen til ei kunstnarisk samhandling som fær murverket til å svar.

    Sjølve den fysiske krafti i ein slik framsyning er ei påminning um at song ikkje berre bur i strupen, men i heile lekamen. I ein tid då mykje av musikkupplevingi hev vorte skjermbasert og stillesitjande, er det eit sjeldan gagn å høyra rytmar som er skapte av kroppar i rørsle på ein steingrunn som hev bore beding og lovsong i meir enn åtte hundrad år. Stampingi knyter dei unge songarane til ein eldgamal tradisjon der musikk og dans var eitt – og det er ikkje lite å segja at akustikken i landets mektigaste kyrkjebygg gjev kvart tramp eit romsk djup som ingen konsertsal kann atterskapa.

    Det er tilhøvet millom den einskilde og fellesskapen som her vert sjølve kjerna i upplevingi. Kvar og ei av desse syngjande jentone er vél skulerte; mange av deim vil med tidi fylla namngjetne soliststader. Men når dei stend side um side og lèt sinne og kraft verta samansmelta i ein felles klangbotn, veks det fram noko som ikkje lèt seg planleggja av den einskilde. Røysti til den eine fyller holrommet der den andre dreg pusten, og trampet vert ein kollektiv hjarterytme. Det er ikkje fyrste gongen musikklivet fær ei slik påminning um at samspelet er noko større enn serskilde prestasjonar; likevel er det noko særskilt ved at det gjeng fyre seg i eit rom der nasjonale minne ligg tjukt i lufti.

    Gjestene deira gjev endå ei påminning um kor fruktbart slike møte er. Når det kunstnariske motet stig og nye impulsar kjem utanfrå, vert koret ikkje veikare, men rikare. Slik skapar dei noko som er meir enn ein konsert: ei levande lærerik stund der det er lov å vera rasande, men der raseriet ikkje sprengjer, helder byggjer. Det er eit vonars teikn i ei tid der mange unge søkjer vegar til å uttrykkja engsting og harme utan å mista trui på at fellesskapen ber.

    Difor er ikkje trampingi i Nidarosdomen berre eit minne um ein kveld med høgt støynivå. Ho er eit prov på at kunst som vågar å bruka heile kjensleregisteret – og heile kroppen – kann gjera oss sterkare saman. Når jentekoret stampa hardt, var det ikkje golvet som gav etter, men skiljet millom dei som trampa og dei som høyrde på.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Robyn: Ny song med Zara Larsson

    Robyn: Ny song med Zara Larsson

    Tvo svenske poprøyster frå kvar sitt tiår møtest no i ein duett som allereie fær hjarto til å slå raskare. Robyn, som med si særmerkte elektroniske tilnærming til popen hev skapt særs elegante verk i to mannsaldrar, og Zara Larsson, den unge songarinna med ei røyst som ber heile arenar, hev funne saman til ein song dei sjølve kallar heilt spesiell.

    Nyhendet kjem ikkje berre som ei glad melding for tilhengjarar, men som eit vitnemål um den rike tonen som gjeng som ein raud tråd gjennom svensk pophistorie. Landet hev fostra artistar som ABBA, Roxette, Ace of Base og seinare Max Martin-sfæren, ei rekkja av låtsmedar som hev sett varige merke på den internasjonale musikkscena. Robyn sjølv stod i brotstykket millom den klassiske svenske poptradisjonen og den nye elektroniske bølgja, og hev seinare vorte eit ikon for ei ærleg og personleg tilnærming til dansemusikken.

    Zara Larsson, på si sida, representerer ein ny generasjon. Ho slo igjenom som eit born med ei utruleg moden røyst, og hev sidan bygt ein karriere på store internasjonale hittar. Men samstundes hev ho vore tydeleg på dei verdiane ho står for: fridom, likeverd og mot til å vera seg sjølv. Når desse tvo no gjeng saman, er det meir enn eit marknadsmessig grep. Det er eit møte millom ulike tidsaldrar i svensk pop, og ein sjanse for yngre lyttarar til å oppdaga Robyns rike katalog, medan dei eldre kann få sjå korleis popmusikken hev utvikla seg i Zaras hender.

    Ein duett er alltid eit risikabelt kunststykke. Tvo røyster må finna ein felles klangbotn, og dei personlege uttrykki må sameinast i ein ny heilskap. Når dei sjølve segjer at dette er noko heilt særskilt, er det grunn til å lytta. Robyn hev tidlegare samarbeidt med alt frå Röyksopp til Snoop Dogg, men denne gongen er det eit svensk møte som peikar frametter. Det er ikkje eit nostalgisk attersyn, men ein ny komposisjon som skal leva sitt eige liv.

    Me kann òg gleda oss yver at svensk musikk framleis er ei eksportvare av beste slag. I eit verd der mykje av popen vert skapt på samleband, er det forfriskande å sjå to artistar som verdset handverket og dei store kjenslone. Dei minner oss um at ein god poplåt ikkje treng vera lettvinn; han kann vera djup, leiken og personleg på same tid.

    Difor er dette nyhendet ei påminning um den krafti som ligg i samarbeid – ikkje berre i musikken, men i kulturlivet elles. Når eldre og yngre krefter finn kvarandre, vert det skapt noko som når lenger og djupare enn det einskilde verket åleine. Me ventar no på å få høyra resultatet, men alt no er stemninga sett: ein duett som bind saman tiår og viser at den svenske poptonen er like livskraftig i dag som då ABBA vann Eurovision i Brighton i 1974. Måtte denne låten verta eit ljosande døme på kva godt som kjem ut av viljen til å møtast på tvers av generasjonskløftene.

    Kjelde: VG

  • Ikkje berre regnet som var problem med plassen til musikken på Olavsfest i år.

    Ikkje berre regnet som var problem med plassen til musikken på Olavsfest i år.

    Regnet sila inn over Nidaros-domen og dei mange teltleirane på festivalområdet, men det var ikkje vassdroparne som skapte dei varige tonane under Olavsfest. Då regnbygene jaga folk saman under tette segldukar og i steinportalernes skjul, vart det nettopp samtalene som stod att som det sterkaste minnet. Musiken dreiv nok i mylderet dette året, men det var som ei utsparing for noko djupare – eit ordskifte som minna sterkt um dei gamle tingstadene der folk kom saman for å lyda på kvarandre og ikkje berre verta underhaldne.

    Festivalsjefen og dei mange friviljuge hev ofte tala varmt um ynskjet um å skapa ein møtestad, ikkje berre ei scene-rekkje. I 2024 ser det ut til at denne visjonen fekk ein reiskapsleg framsyning av regnet sjølv. Familjetilbodi, med verkstader og forteljarstunder for borni, fekk gløde i dei trongaste romi, og dei vaksne samla seg i tette samtalkrinsar. Dette minner um den norske munnlege tradisjonen, der kunnskap og undring vart borne vidare frå lepp til øyra, ofte medan uvêret rasa utanfor. I ei tid då mykje av kulturlivet er upphengt i konsertprogram og scenedisiplinar, syner Olavsfest at sjela til ein folkefest like mykje bur i dei stille ordskifti.

    Historisk set er dette eit heimleg terreng for Nidaros. Sia Olavs-tidi hev byen vore ein samlingsstad for pilegrimar og søkjande, der det viktige ofte hev fenge form i gåande samtalar og uformelle møte. Regnvass-sundagen i år er soleis ikkje eit brot, men ei heimkome til denne eldgamle arven. Når ein festival maktar å gjeva rom for borni og foreldri samstundes, til dei enkle familjeaktiviteterne som styrkjer bandi millom dei små og dei store, kann ei heil festivalrøynsle lysa upp mykje meir enn den gjævaste ljodkulde.

    Det er lett å missa slikt i ein forfjamsa reportasje der teljingar av besøkstal og toppartistar fenger. Men ei verkeleg kulturhelg syner seg ofte i dei små glimti: ei bestemor som fortel eventyr for eit barnekull innunder ein alkove, ein diskusjon um livsspursmål som held fram i eit telt langt etter programmet er avslutta. Olavsfest 2024 kann ikkje målast i desibel, men i dei menneskelege tonane som skal klinga vidare i samtaler og tradisjonar lenge etter at scenene er rivne ned. At dei harde regndropane ikkje vaska burt, men samla desse møten, gjer det tydeleg at skuggesida i mylderet i røyndi var ein løynd styrke.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Spela for 15 menneske – no speler trønderen for 100 000

    Spela for 15 menneske – no speler trønderen for 100 000

    Det er langt frå ein trong klubbscene til ein arena som rommer 100 000 forvilla sjeler. Men det er nett den vegen trønderen hev gått – frå engelskstudium til eit av dei mest legendariske kultbandi i verdi, og frå å spela for 15 menneskje til å fylla dei største hallar. Soga er ikkje berre ei soge um suksess; ho er ei soge um ei gåve som fann rom, um ein draum som fekk veksa i læ av lite, og um eit samspel millom kunstnar og publikum som no hev nått himmelvide høgder.

    Han forlét Trøndelag med bøker og ambisjonar um eit verkeleg engelskspråkleg virke, men lagnaden vilde det annleis. I staden vart han med på å skapa noko som ikkje let seg setja på formel – eit band som i dag vert nemnt med ærefrykt av tilhengjarar yver heile verdi. Dei fyrste konsertane var små, ofte med ikkje meir enn eit fåtal frammøtte. Likevel var det noko i lufti, noko som ikkje let seg måla med tal. I dag er det annleis. No er det 100 000 som samlar seg for å høyra dei same songane, og dei syng med på ord som vart til i den vesle stoga der alt byrja.

    Dette er eit vitnemål um krafti i den skapande gjerningi, um at det som vert gjort med hjarta og eit klårt kunstnarsyn, kann slå røter og veksa seg so stort at det når langt utyver landegrenser. Det er òg ei påminning um at det norske språket og den norske kulturen – jamvel når han vert brukt i engelskspråklege songar – ber med seg noko særnorsk: eit alvor og ein nærleik til naturen, ein styrke som ikkje bråkar, men som likevel set djupe spor.

    For dei 100 000 som stend der, er det meir enn ein konsert; det er eit møte med noko som talar til dei einskilde samstundes som det samlar alle i ein felles uppleving. Slik vert dei store tala ikkje ei kald massemønstring, men eit mangeleggjort vitnemål um at god musikk knyter band millom menneskje. Og for trønderen sjølv er det vel som å sjå ein hage veksa der det eingong berre var eit lite frø.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Kjærleik og eksos i lufti

    Kjærleik og eksos i lufti

    Eksos og kjærleik hev meir sams enn ein skulde tru. Båe er flyktige og kraftfulle, og på ein festival der motorbrøl og musikkslag møtest, skapar dei ei stemning som fær hjarta til å slå snøggare.

    Den årvisse festivalen, som samlar folk frå heile bygdi og langt burtanfrå, vert ein smeltedigel for unge og eldre. Her stend veteranbilane side om side med moderne motorar, og i tillegg til konsertane ljomar latter og prat over heile plassen. Det er ikkje berre hestekrefter og decibel som lokkar folk til slike samkomor. For mange er det ein sjanse til å møta andre med same hug og interesser. I pausane millom dragrace og visesong let ein augo vandra, og plutseleg sit to framande og talar um forgassarar og favorittband. Festivalen vert ein ramme der det uventa kann bløma – og der romantikken finn sin eigen, særeigne plass.

    Tradisjonane for å finna kjærleik på marknadar og festdagar er like gamle som folkeminne. Alt i mellomalderens olsokstemne og setersamkomer var det rom for ung kjærleik. Dagens festivalar, med sine eigne lydar og lukter, bèrer arven vidare. Eksosen frå ein oppussa Morris Minor er kann henda ikkje so romantisk som lukti av nyslege gras, men for den rette fangar ein ein særeigen nostalgi. I denne stoypa av stål, olje og song, veks det fram noko tidlaust – ei forteljing um blikk som møtest, um fyrste samtale og um dei fyrste stegi mot eit samliv.

    For bygdi er festivalen eit høgdepunkt. Dugnadsarbeidarar hev stade på frå morgon til kveld for å gjera klart til helgi. Når dei då ser unge par finna saman, kjennest arbeidet dobbelt verdt. Det veks fram nye soger – sume av dei fører til vigsler og nye heime. Slik bind festivalen saman generasjonane, og gjev festdagen ein djupare solskin enn dei blinkande lyktene åleine kann gjeva.

    Ordet «eksos» sjølv, kom frå engelsk «exhaust», men hev fest seg i norsk mål som ei skildring av noko som slepp ut og forsvinn. Kjærleiken er på same vis noko som oppstår i augeblikket, men kann setja djupe spor. Festivalen viser at sjølv det som er flukttigt og forgjengelegt kann ha varig verknad. Det er eit lite under i ei tid der kvardagen ofte er uppteken av skjermar og snøgg kommunikasjon.

    Neste års program er alt under planlegging, og med vaksande interesse er det von um endå fleire motorar, endå meir musikk – og endå fleire kjærleiksogor. For i ei verd der teknologi og fart ofte fær kritikk, stend festivalen som eit prov på at maskinell kraft og menneskjeleg varme godt kann ganga hand i hand. Kjærleik og eksos i lufti – det er ikkje berre ein fyndig festivaltittel, men eit bilete på det uventa møtet millom det moderne og det evige.

    Kjelde: NRK

Fylg oss: YouTube Telegram
Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Få dei fem viktigaste sakene frå Vestmennene rett i innboksen - éin e-post i veka.

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no