Ei songrøyst som sprekk på dei høge tonane kann gjera ein konsert meir hugverdig enn ein prikkfri framsyning. For The Dogs og Kristopher Schau vart dette tydeleg då dei opna årets Tundra and Lightning med ein konsert som, etter det som vert sagt, vil gå gjetord um. Songaren hev aldri vore god til å syngja, og denne dagen høyrdest røysti visstnok verre enn nokon gong, men det er ikkje heile soga.
Det som fyrst kann høyrast ut som ein hard dom, peikar på noko djupare i rocken og i festivalen. Levande musikk hev sjeldan vore bygd på rein songkunst åleine. Det er nerven, leiken, og samanhengen millom scene og publikum som får ein kveld til å løfta seg. Når ein songar ikkje gøymer seg bak ei polert røyst, vert romet større for ærlegdom og for dei små, store augneblinkane som ingen hadde planlagt.
Tundra and Lightning er ein festival som samlar folk kring musikken, ikkje kring perfeksjonen. At The Dogs fekk opna, set ikkje berre tonen for dagane som kjem, men minner òg um at ei sterk scenehandling hev sin eigen klang. Mange som var der, vil truleg ikkje fyrst og fremst hugsa dei feilslegne tonane, men kjensla av eit band som gav alt frå fyrste stund.
Det er lett å le av ein songar som ikkje treff tonen, men det er meir lærerikt å sjå kva slikt mot gjer med eit publikum. Sårbarheiti vart ikkje gøymd; ho fekk vera framme. I ei tid då mykje vert retusjert og auto-tuna, er det noko friskt og heilt ærleg ved å høyra ei menneskerøyst som lever og sprekk. Det er ikkje flaut; det er liv.
Difor kann ein slik opningskonsert verta det som festivalgjestane snakkar um i åri som kjem. Det er ikkje den tekniske glansen som skaper gjetord, men augeblinkane der noko uventa hende. The Dogs og Kristopher Schau gav truleg nett det: ei påminning um at musikk fyrst og fremst er eit møte, ikkje ei utstilling.
Og når røysti ikkje ber heilt fram, får dei andre elementi meir rom: gitarane, trommone, teksten, og ikkje minst fellesskapen i salen. Det er inga skam å vera eit menneske på ei scene. Tvert imot kann det vera den beste måten å byggja eit varig minne på.
Kjelde: Bergens Tidende