Vestmennene

Tag: konsert

  • Stormande jubel for D.D.E. i Spektrum

    Stormande jubel for D.D.E. i Spektrum

    Kor ofte hender det at eit heilt konserthus syng med på kvart einaste ord? For D.D.E. hende det no for andre gong i Trondheim Spektrum, og denne gongen skal det ha vore endå finare enn fyrste gongen for fem år sidan.

    Her ligg det noko å gleda seg yver. Når eit band fyller ein stor arena to gonger, er det ikkje berre eit tilfelle. Det tyder at musikken hev fest seg i folk, og at tonane ber på noko som mange kjenner att i sitt eige liv.

    D.D.E. hev alltid sunge på sin eigen måte, med ord og vendingar frå kvardagen. Det er ikkje eit språk som er pynta for hovudstaden, men eit levande mål som høyrer heime i bygd og by. Når tusundvis av strupar syng med på desse ordi, vert dialekten ikkje eit museum, men ein ting folk brukar når dei er glade. Det er eit stort og stille språkleg arbeid som skjer midt i songen.

    Ein slik kveld i Spektrum er meir enn underhalding. Det er eit møte mellom generasjonar. Foreldre som høyrde D.D.E. for tjuge år sidan, stend der no med borni sine. Besteforeldre nikkar til refrengi dei hev høyrt på radio og i bilen. Songen vert eit felles minne, ei soge som vert fortald samstundes av alle som er til stades.

    Det er og eit teikn på at levande musikk hev ei kraft som ikkje let seg erstatta av straumar og skjermar. Ein kan høyra ei plate heime, men det er noko anna å stå i ein hall der golvet dirrar og alle rundt ein syng same refrengi. Slike stunder knyter folk saman på ein måte som få andre ting gjer.

    Når D.D.E. no hev klart å fylla Trondheim Spektrum for andre gong, og attpåtil med stormande jubel, er det ikkje berre eit godt nyhende for bandet. Det er eit godt nyhende for den levande musikken, for dialektane og for det fellesskapet som veks fram når eit heilt rom syng i lag. Slike kveldar gjer noko med ein by. Dei set spor som varer lenger enn siste ekstranummeret.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Svært triveleg og ganske vemodig.

    Svært triveleg og ganske vemodig.

    Kva er det som fyller ein konsertsal når ein artist seier farvel? Laurdag kveld var Olavshallen fullsett, og publikum var rørt då ein av landets finaste artistar tok avskil med konsertpublikumet.

    Det er lett å tenkja på eit farvel som eit punktum. Men ein fullsett sal fortel noko anna. Han fortel at songane ikkje høyrer til artisten åleine; dei høyrer til alle som har bore dei med seg gjennom livet. Når so mange møter fram, er det ikkje berre for å høyra ein gong til. Det er for å takka for alt som har vore.

    Ein artist som fyller Olavshallen på ein slik kveld, hev bygt noko meir enn ein karriere. Han hev skapt eit rom der folk kjenner seg heime. I ei tid då mykje skiftar snøgt, er slike konsertkveldar som ei roleg hamn. Publikum syng med, minnest og kjenner at det dei høyrer, er verd å ta vare på.

    Å verta rekna millom dei finaste artistane i landet er ikkje noko som kjem av ein enkelt konsert. Det kjem av mange år med songar som har fylgt folk gjennom glede og sorg, ved høgtider og kvardagar. Difor er eit fullsett hus på ein avskilskveld noko meir enn applaus; det er eit kollektivt vitnemål um at desse songane har vorte ein del av det norske lydlandskapet.

    Slike stunder hev ogso ein historisk klang. Norsk songarv er full av røyster som ikkje lenger er millom oss, men som likevel ljomar i salane. Når ein stor artist tek farvel, vert det ei påminning um at musikken ikkje døyr med framføraren. Han lever vidare i dei som lærde songane, i dei som spela dei heime, og i dei unge som høyrer dei for fyrste gong.

    Det er ogso noko varmt ved at eit farvel kan vera både triveleg og noko vemodig på ein gong. Triveleg av di gleda yver eit langt kunstnarliv får rom; vemodig av di ein veit at noko er ved vegs ende. Men det er eit vemod som ikkje er tungt. Det liknar meir ein mild kveldshimmel, der ein ser at dagen var god.

    For dei som sat i salen laurdag, vart kvelden nok ein skatt å minnast. Og for alle som ikkje fekk sita der, er det godt å vita at slike kveldar finst, at ein framleis samlar seg um song og musikk, og at eit fullsett hus er den finaste takken ein artist kann få. Det er ikkje berre eit farvel; det er eit vitnemål um at noko varer.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Eitt av Bergens mest kjende hjørne er opna att.

    Eitt av Bergens mest kjende hjørne er opna att.

    Grieg gav sin fyrste konsert i dette hjørnet. Seinare rulla cowboyfilmar over lerretet, og ein danseskule lærte unge bergensarar nye steg. Når eit slikt hjørne no opnar att, er det ikkje berre ei dør som vert dregen frå; det er eit stykke bysoge som fær anden att.

    Bergen er ein by som held fast på slike stader, ikkje som museum, men som levande rom. Her hev tonar, biletklipp og dansetrinn avløyst kvarandre i meir enn halvtanna hundrad år, og det er nett denne lagdelingi som gjer hjørnet verdfullt. Det fyrste møtet med Griegs musikk, dei seinare cowboyfilmane og dansen i skulen er ikkje brotstykke; dei er kapittel i same soga um ein by som stadig finn ny bruk for dei gamle veggene.

    Når ein slik stad opnar att, ligg voni ikkje berre i at bygningen er teken vare på, men i at han skal verta teken i bruk på nytt. Det er i bruken at hus fær liv. Eit tomt hjørne, kor vakkert det enn er, stend der og ventar. Eit hjørne der folk kjem og gjeng, der musikk og samtale fyller romi, ber soga vidare.

    Samstundes minner opningi um at Bergen ikkje berre eig ein konserthistorie, men ein kvardagshistorie. Det er ikkje alle byar som kann peika på eit gatehjørne der ein komponist debuterte, og der born seinare såg cowboyheltar og lærte seg dansetrinn. Slike stader er bundne saman av minne, og når døri vert opna att, vert desse minni tilgjengelege for nye generasjonar.

    Det er lett å ganga framum eit hjørne og berre sjå ein bygning. Men i Bergen veit dei fleste at nokre hjørne talar med mange røyster. No hev eitt av desse røystene fenge ordet att.

    Kjelde: Bergens Tidende

  • 30 år med ein ungkall i dobbeltseng

    30 år med ein ungkall i dobbeltseng

    Kva gjer ein med ein ungkar i dobbeltseng etter tretti år? Ein lærer seg at einsemdi ikkje er so farleg når heile bygdi syng med.

    Jubileet til Vassendgutane er ikkje berre ei feiring av eit band. Det er ei feiring av ein heimleg humor som hev halde seg frisk gjennom tre tiår, medan mykje anna i musikklivet hev skifta ham og namn. Vassendgutane-land er ikkje eit stad på kartet, men det finst likevel: i bygdehus, på festplassar, i bilhøgtalarar og i stemni kring langbordi.

    Ein song som «Ungkar i dobbeltseng» kann høyrast ut som ein skjemt, men skjemten ber ei djupare sanning: at kvardagslivet, med alle sine små og store nederlag, er verdt å syngja um. Det er lett å gløyma kor mykje ein dialekt kann bera. Når eit band syng på sitt eige talemål, vert kvar konsert ein liten språkfest. Vassendgutane hev ikkje late seg freista til å leggja um til eit meir nøytralt mål; dei hev halde på røysti frå heimstaden, og det er ein grunn til at songane deira framleis kjennest nære.

    I tretti år hev mykje endra seg i platebransjen. Kassettar vart CD-plator, CD-plator vart straumar, og straumar vart algoritmar. Men eit refreng som folk kann syngja med på frå fyrste lina, hev ikkje vorte gamalt. Tvert um er det meir verdt enn nokon gong, fordi det samlar folk i ei tid då mykje anna spreier deim.

    Ein konsert med Vassendgutane er sjeldan ei stillesitjande stund. Det er dans, allsong og ein god porsjon sjølvironi. Slik musikk hev ein eigen funksjon: han løyser upp høgtid og minner folk um at gleda ikkje treng vera innvikla. Jubileet er ikkje berre eit attersyn. Det er og eit prov på at lokal kultur kann leva lenge når han fær lov å vera seg sjølv. Vassendgutane-land er bygt på songar som ikkje prøver å vera noko anna enn det dei er: små sogor frå kvardagen, sette i takt.

    Tretti år med ein ungkar i dobbeltseng er i røyndi tretti år med felles minni. Det er ikkje noko teikn på at denne gleda vil stilna. Tvert um peikar jubileet frametter: nye kveldar, nye allsongar, nye generasjonar som lærer refrenget av foreldri sine. Slik vert ein song um ein ungkar i dobbeltseng ikkje ei soge um einsemd, men ei soge um samhald.

    Kjelde: Bergens Tidende

  • Spela for 15 menneske – no speler trønderen for 100 000

    Spela for 15 menneske – no speler trønderen for 100 000

    Det er langt frå ein trong klubbscene til ein arena som rommer 100 000 forvilla sjeler. Men det er nett den vegen trønderen hev gått – frå engelskstudium til eit av dei mest legendariske kultbandi i verdi, og frå å spela for 15 menneskje til å fylla dei største hallar. Soga er ikkje berre ei soge um suksess; ho er ei soge um ei gåve som fann rom, um ein draum som fekk veksa i læ av lite, og um eit samspel millom kunstnar og publikum som no hev nått himmelvide høgder.

    Han forlét Trøndelag med bøker og ambisjonar um eit verkeleg engelskspråkleg virke, men lagnaden vilde det annleis. I staden vart han med på å skapa noko som ikkje let seg setja på formel – eit band som i dag vert nemnt med ærefrykt av tilhengjarar yver heile verdi. Dei fyrste konsertane var små, ofte med ikkje meir enn eit fåtal frammøtte. Likevel var det noko i lufti, noko som ikkje let seg måla med tal. I dag er det annleis. No er det 100 000 som samlar seg for å høyra dei same songane, og dei syng med på ord som vart til i den vesle stoga der alt byrja.

    Dette er eit vitnemål um krafti i den skapande gjerningi, um at det som vert gjort med hjarta og eit klårt kunstnarsyn, kann slå røter og veksa seg so stort at det når langt utyver landegrenser. Det er òg ei påminning um at det norske språket og den norske kulturen – jamvel når han vert brukt i engelskspråklege songar – ber med seg noko særnorsk: eit alvor og ein nærleik til naturen, ein styrke som ikkje bråkar, men som likevel set djupe spor.

    For dei 100 000 som stend der, er det meir enn ein konsert; det er eit møte med noko som talar til dei einskilde samstundes som det samlar alle i ein felles uppleving. Slik vert dei store tala ikkje ei kald massemønstring, men eit mangeleggjort vitnemål um at god musikk knyter band millom menneskje. Og for trønderen sjølv er det vel som å sjå ein hage veksa der det eingong berre var eit lite frø.

    Kjelde: Adresseavisen

  • – Det er merkeleg at eg som muslim skal stå i kyrkja.

    – Det er merkeleg at eg som muslim skal stå i kyrkja.

    Inni det ærverdige kvelvet laga av stein og stille bøn, fær bråe tekster frå vår tid ny klangbotn. Det er ikkje salmar som stig under kvelvingen, men verselinor forma i rapens rytme. Ein muslimsk kunstnar stig fram der altar og preikestol har stade i hundradvis av år, og gjev rommet eit heilt nytt ljodmål.

    Det er i seg sjølv eit bilete på kor langt det opne samfundet er kome. Når Benyoub, med bakgrunn frå islamsk tru, held ein skreddarsydd konsert i ein kristen katedral, er det meir enn ein kulturell nybrotsferd. Det er ei påminning um at dei store romi i byen vår – særleg kyrkja – heilt frå dei vart reiste har vore møtestader for heile folket. Her hev menneskje med ulike livssyn og ulike historier funne fram til noko felles, anten det hev vore i sorg, takksemd eller gleda.

    Rapmusikken hev ofte vorte møtt med skepsis, men i sitt indre er han ein nær slektning av gamle forteljartradisjonar. Dei rytmiske tekstene ber samfundskritikk, vonde og voner, på ein måte som det fyrste salmediktarane kjende seg att i, um dei kunde ha høyrt det. Å setja denne kunstformi saman med den skolte akustikken i domkyrkja er ikkje noko samanstøyt, men eit møte mellom to sterke røyster som båe har noko å segja.

    Det er heller ikkje tilfelle at berre ein muslimsk rappar stig fram i kyrkja. Mange yngre stemner frå ymse miljø hev teke steget inn i dei gamle helligdomane i byar og bygder dei siste åri, og dei hev vorte møtte med opne dører. Det syner ein gjenteken historisk lærdom: det er i sjølve bruken av rommet at det held seg levande. Når tekster som vart skrivne på gateplan fær fylla kvælvet, misser ikkje kyrkja si verd. Ho vinn ein ny etasje av meining, der den gamle stilla blandar seg med nye spørsmål.

    Den personlege koplingi til tru gjer konserten enno rikare. For Benyoub er det spesielt å stå nett der, og den kjensla av å vera framand i eit rom som vanleg er for andre, er noko som skapar ei auka medvitenheit hjå både kunstnaren og tilskodarane. Det minner oss um at det er i møte med det som fyrst verkar annleis, at me ofte vertindre våre eigne røter og lærer meir um det me sjølve står for.

    Samstundes er det eit frampeik mot ein morgondag som alt er byrja. Samfundet vårt er sett saman av fleire trusretningar og fleire kulturarv enn nokon gong fyrr. At ein katedral opnar seg for eit slikt samarbeid, er ikkje eit teikn på at noko vert borte, men på at tradisjonen for å byggja bruer held fram. Musikken hev oftast vore det fyrste språket som finn vegen når vanlege ord stoggar. I dette tilhøvet er den tilmålte konserten ei framifrå gåve til byen og til alle som vil høyra på.

    Slik held steinhuset fram med å samla menneskje under tak, same kva ord som fyller det. Og det er kanskje den djupaste tydingi av eit gudshus: eit rom der himmelen og jordi på nytt og nytt fær prøva å forstå kvarandre.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Ein potpurri av beste kvalitet

    Ein potpurri av beste kvalitet

    Regnet silte ned. Stemningi steig. To norske artistar snudde ein klissvåt kveld til eit minne som vil gløda lengje.

    Ordet «potpurri» kjem frå fransk og tyder bokstavleg «rotna gryte» – eit mildt sagt uventa opphav til ei musikalsk blanding av finaste slag. Men det er nett denne spenningi millom det grove og det gylne, millom det ytre uvéret og den indre varmen, som gjorde konserten med Espen Lind og Bertine Zetlitz til noko langt meir enn ein vanleg sumarkveld.

    For dei som stod i regnbyga, var ikkje dei våte kledi ei hindring. Dei vart tvert um ei ramme um noko ærleg og levande. Når regnet piskar mot andlit og klede, vert opplevingi sårbar og sanneleg. Då krevst det ekte artistisk kraft for å halda publikum i si makt. Lind og Zetlitz eig nett den krafti. Røystene deira fann saman i ei rekkje av velkjende tonar, og publikum svara med ein allsong som trassade veret.

    Her låg ingen stiv seremoni. Samansetnaden av songar – eit potpurri av beste kvalitet – vart framført med ein leiken lettleik som smitta yver på dei våte sjeler i tusental. Det er ein kunst å blanda det kjende med det overraskande, og dei to artistane meistra det til fulle. Dei viste at norsk populærmusikk held eit nivå der stemneklang og melodisk teft stend seg i all slags vér.

    Det er noko djupt freistande ved slike stunder. Dei minner oss um at dei store gledene ikkje er avhengige av godvér. Tvert um kann sjølve motgangen – i dette høvet ei gjennomvåt skjorte – verta den limen som bind folk saman. I ei tid der me ofte søkjer mot skjerm og kunstig ljos, er det godt å høyra um at det enno finst kveldar der ljoden av menneskelege røyster overdøyvar regndropar.

    Dette er ikkje berre ei soge um ein konsert. Det er ei påminning um at når laget er godt, so vert jamvel regnbyga til ein medspelar. Og medan tonane kling ut og folk vender heim, sit ei felles erfaring att i bringone – ei varm, musikalsk klangbotn som ikkje let seg vaska burt av nokon skur.

    Gjev at slike kveldar må koma oftare. For dei viser at den norske folkesjeli er robust, og at kunstnarar som Lind og Zetlitz ber ei gåve som tenner von i hjarta, uansett kor vått det er under beini.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Ikkje alle i publikum var førebudde.

    Ikkje alle i publikum var førebudde.

    Det var ikkje ljoden av eit elektrisk gitar-riff som fylte romet denne kvelden. I staden var det ein mjuk klang frå strengjer, noko som for mange i salen minte meir um ei stille fjellbekk enn um dei velkjende rocke-hymne frå ein av Trøndelags største søner. Åge Aleksandersen, mannen som hev sett tonen for utallige allsong-stunder med «Lys og varme», steig fram med «Snöharpan» – men i eit format som fekk sjølv dei mest ihuga tilhengjarane til å luta seg fram mot scenekanten med vidopne augo.

    Det er friskt og modigt når ein kunstnar med so mange år på vegen vel å snu seg mot noko nytt. Aleksandersen hev alltid bore med seg ein djupsindig respekt for den nordiske folketone-tradisjonen, men den har ofte vore pakka inn i det tette, drivande rocke-uttrykket som hev gjort han til eit folkelegt ikon. Med «Snöharpan» sprett derimot det akustiske og det nære fram som ei rein kjelde. Harpa – eller kanskje meir presis ein harpeleik – bèr på ein klang som når langt attende i soga, til ei tid då strengjeleikane var sjølve hjarta i dei nordiske samkoma. Når ein trønderrockar tek eit slikt gamalt instrument og gjev det rom i si eigi musikalske forteljing, knyter han saman mannsaldrar på ein ny måte.

    For publikum var overraskingi stor. Mange hadde venta dei tunge rytmane og den umisskjennelege røysti som set heile salar i kok. I staden fekk dei eit stemningsfullt lende der tonane fekk tala med ei roleg tyngd som kravde eit anna slags nærvær. Den fyrste stilla i salen var ikkje telk på kulde, men på eit kollektivt andedrag – eit teikn på at her vart det skapt eit rom for å verkeleg høyra. Det er i slike augeblink at konsertlivet viser si sterkaste side: når ein artist ikkje berre gjev folk det dei vil ha, men det dei ikkje visste at dei trong.

    «Snöharpan» i dette uvanlege formatet er ikkje eit brot med Aleksandersens lange samansette karriere, men heller ei rikare utfalding av han. Han hev alltid bore med seg ei soge-glevnad og ein melankolsk understraum, og no fær desse elementa trengja seg fram i eit enklare, meir nakent lydbilete. Det minner um korleis ein gamal håndverkar kan leggja burt dei store reiskapane og i staden ta fram kniven og telja fram dei finaste småfigurane. For dei som let seg lyfta av augneblinken, vart denne kvelden noko meir enn ein konsert – det vart ei stille storm av musikalsk arv og fornying på same tid.

    Det er noko uventa sterkt i å verta teke på senga av ein kunstnar ein trudde ein kjende utan og inn. Moglegvis sat nokre att med ei kjensla av at dei ikkje vart med på den fyrste bølgja, men dei som let overraskingi gjera dei nærverande, fekk vera med på eit sjeldan møte millom arv og leiken trong til å gjera noko meir. Aleksandersen syner med dette at tradisjonen ikkje er ein stiv ting som skal stå urørd i eit glasbur, men ein levande straum som skal fanga opp nye røynslor og gjeva dei nytt liv.

    Slik vart det som kanskje starta som ein usikker stemning, snudd til ei styrkjande samling. Dei som gjekk heim den kvelden, bar med seg eit nytt minne – ikkje berre av rockehistorie, men av eit augneblink då ein harpeklang fekk heile salen til å pusta i takt. I ei tid der mykje av underhaldningsverdi er skapt for å vera lett og fyrstehands, er det ein nåde å verta utfordra og trekt inn i noko meir varigt. Og det, sopass uførebudd ein enn var, viste seg å vera kveldens verkelege gåve.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Rotlaust i folkesjeli

    Rotlaust i folkesjeli

    300 millionar avspelingar og titusenvis av tilhøyrarar kvar veke – det er eit tal som for eit par tiår sidan vart rekna som urøynleg for eit band som song på eit norsk bygdemål. No stend Rotlaus der, etter elleve år på vegen, som eit av dei største musikalske fyrtårni i Noreg.

    Bandet frå Sogn hev teke steget frå lokale bygdafestar til dei store konsertscenone, og dei hev gjort det med ein musikalsk stil som er rotfesta i den norske folkemusikktradisjonen. Det er ikkje berre melodiane som fangar; det er like mykje ordi. Rotlaus syng på eit mål som kling av heim, av fjord og fjell, av kvardagslivet til folket langs vestlandskysten. Det er eit språk som er nært knytt til den munnlege forteljartradisjonen, og som ber med seg ei soge utyver dei engelske klisjéane som lenge hev dominert popmusikken.

    Dette er ei påminning um noko som er lett å gløyma i ei tid med straumetenester og globale plattformer: det lokale og det nære hev ein heilt serskild kraft. Dei 300 millionane avspelingane er ikkje berre eit tal; dei er vitnemål um at lyttarane søkjer noko ekte, noko som talar til deira eigen identitet. At eit norskspråkleg band kann nå slike høgder utan å syngja på engelsk, er ein siger for det språklege mangfaldet og for den norske folkesjela.

    Det er òg eit prov på at det ikkje finst nokor motsetnad millom det tradisjonelle og det moderne. Rotlaus spelar ikkje berre på gamle minne; dei skapar ny musikk for samtidi, med tekst og tone som talar til unge og elder like mykje. Dei hev bygt seg eit publikum som kjem att og att, og som fyller dei store hallane landet rundt.

    I ei tid der mykje tyder på at dialektane vert svekte i det offentlege romet, stend Rotlaus fram som eit levande døme på at målforma enno hev si plass. Det er lett å verta motlaus yver språkskifte og tap av lokale uttrykk, men når titusenvis samlar seg kvar veke og syng med på songar på sitt eige mål, so er det von i det. Framtidi for den norske folketonen er ikkje berre tryggja; ho blømer.

    Dette er det store ved Rotlaus: dei hev gjort det urådlege rådand. Dei hev synt at vegen til det store publikumet ikkje alltid går gjenom dei internasjonale språka, men at dei djupaste røtene ofte gjev den rikaste frukti.

    Kjelde: NRK

  • For ein gongs skuld må han hava ein minnelapp.

    For ein gongs skuld må han hava ein minnelapp.

    Tone frå ein scene hev ei kraft som opptak sjeldan kann fanga; dei fysiske svingingane i romet, den kollektive pusten millom musikarar og publikum, den unaudsagde samtala som uppstår når eit verk vert framført på nytt. Når eit album som vart gjeve ut for tjue år sidan no kjem i konsertversjon, er det ikkje berre ei gjenutgjeving – det er ei heimkome til det levande uttrykket som all musikk eingong var.

    Studioinnspelingar er bundne til sin eigen augneblink. Dei frys ein serskild klang, ei viss tolking, og gjev lyttaren eit dokument som kann spelast um att og um att. Men i salen, under ljoset og i nærleiken av dei som skapte verket, bråvaknar sjølve kjensla som bar fram songane ein gong. Dei same melodiane, dei same tekstane, men med eit nærvær som ikkje let seg lagra på nokon fast måte. Det er ei påminning um at kultur ikkje er eit tilhøve til daude gjenstandar, men ei strøym som held fram millom menneske.

    For tilhøyrarane som møtte denne musikken fyrste gongen for tjue år sidan, vert konserten ei bru. Minni frå eit tidlegare liv, kanskje frå ungdomstidi, fær ny farge og selskap av yngre andlit som høyrer songane for fyrste gong. Det er ikkje nostalgisk sutring, men ein sirkel som vert slutta: noko ein trudde var ferdigtala, viser seg å ha mykje meir å segja. Slik vert eit jubileum til ein ny byrjing, ikkje ein avslutning.

    Musikarane sjølve hev ogso veksa i desse tjue åri. Dei møter sitt eige verk med roynsler og perspektiv som ikkje fanst den gongen plata vart spela inn. Ein tone som var lett å slå an den gong, kann no liggja djupare; ei frase som vart sungi med ungdomleg eld, fær ein annan klangbotn når ho kjem frå ein eldre røyst. Det gjer konserten til ein uhøgtideleg samtale med tidi, der verket vert rikare for kvar vending.

    At eit album held seg so godt at det vert henta fram til ein heil konsert tjue år seinare, er i seg sjølv eit vitnemål. Det tyder at songane ikkje var laga for eit flyktig mote, men tala til noko varig. Det er ikkje so ulikt det som hende med folkevisone i eldre tid: dei levde vidare fordi dei bar på noko som generasjon etter generasjon kjende som sanning. No kan alle som fyller salen, verta ein del av den same lange lina – ikkje som passiv lyttar til ei maskin, men som medskapar i ei stund som aldri kjem att.

    Slik sett er konsertversjonen ein liten siger for det menneskelege nærværet i eit musikkliv som ofte er prega av skjermar og øyrepluggar. Det er lett å gløyma at musikk oppstod som samvær, som noko folk gjorde i lag. Når albumet no fær stiga ut or den digitale boksi og inn i eit fysisk rom, er det ei heidring av den eldste og mest beintframme sida ved kunstarti. Ikkje berre vert plata feira – sjølve det å høyra i lag vert feira, og det er eit gode me ikkje kann få for ofte.

    Kjelde: Adresseavisen

Fylg oss: YouTube Telegram
Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Få dei fem viktigaste sakene frå Vestmennene rett i innboksen - éin e-post i veka.

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no