Kva gjer ein 23-åring når eitt einaste passord ikkje vil festa seg? Ho står utanfor nettbanken, offentlege skjema og dei digitale tenestene som resten av samfunnet tek for gjeve. Det er ikkje råd å minnast alt, og her ligg ei vaksande utfordring.
Bank-ID er vorten ein digital dørlås til stadig fleire tenester, men fleire grupper fær ikkje tilgang. Når dette vert kalla eit alvorleg og aukande samfunnsproblem, ligg det ei viktig erkjenning attum: ein hev sett problema. Det er eit fyrste steg mot å byggja noko betre.
Folk hev til alle tider gløymt ord, gløymt nøklar og gløymt kvar dei la frå seg papiri. Det nye er at eitt gløymt ord kann stengja ute frå so mykje. Men sameleis som samfunnet fann løysingar for dei som ikkje kunde lesa, og for dei som ikkje hadde bankkonto, kann det no finna løysingar for dei som ikkje minnest passord. Det er ikkje første gongen eit samfunn hev sett ein ny dør opna seg framfor nokre og stengja seg att for andre.
Menneskjeleg minne er ikkje bygt for å lagra lange, tilfeldige ordrekkjor. Det er ein grunn til at passord hev vore eit vanskeleg verktøy. Men nett dette veit dei som byggjer systemi, og difor vert det arbeidd med andre måtar å kjenna folk att. Når ein 23-åring fortel si soge, gjev ho røyst til dei mange som elles er tagale. Det er eit høve til å byggja eit meir inkluderande digitalt samfunn, der tryggleik ikkje tyder at ein må kunna utanåt eit passord.
Biblioteki, frivillige og familiar kann gjera ein skilnad ved å hjelpa folk med å setja upp trygge og høvelege løysingar. Det viktigaste er at nokon ser problemet og tek det på alvor. Då er vegen stuttare til ei løysing, og den digitale døri kann opnast for fleire.
Kjelde: Aftenposten
Leave a Reply