Det er noko djupt menneskjeleg og uppløftande ved å sjå korleis eit band som Eleine, midt i ei hard og mørk tid, finn styrke til å marsjera frametter. Den svenske metalgruppa, med den norsk-svenske songarinna Linnéa «Eleine» Andersson i brodden, hev nyleg kunngjort den tredje smakebiten frå det komande albumet *The Water Taste of Blood*. Låti heiter «We March», og alt av titlar — både skivetittelen og det fyrste sporet «Empire Of Lies» — syner ein kunstnarleg konsekvens og ei djup alvor som ikkje kann lata nokon uverka.

Det som er mest hugnadsamt, er den bodskapen bandet sjølv legg i den nye songen: «driven by heavy riffing, a strong 90s groove, and a message of perseverance and survival». Det er ikkje berre ei skildring av ein song, men eit heilskapleg livssyn. I ei tid då mange kjenner seg einsame og tyngde av lagnaden, minner Eleine oss um at det å bera arri sine er ikkje det same som å gjeva upp. Tvert imot — arri kann vera merke på at ein hev kjempa, og at ein framleis stend.

Historisk sett hev metalen ofte vore ei røyst for dei som ikkje hev funne andre kanalar. Frå den tidlege svartedauden i Europa til vår eiga tid med uro og usiker framtid, hev dei tunge gitarslaga og dei sterke tekstorne gjeve trøyst og samhald. Den same anda finn me no i Eleine sin musikk. Det er eit band som ikkje berre spelar fortumla, men som arbeider med ettertanke og vokster. Kvar ny låt tykkjest byggja på den førre, og saman dannar dei ein boge — frå «Empire Of Lies» til «We March» — som tek lyttaren med på ei reisa frå fortviling til styrke.

For oss som er glade i norsk og nordisk metal, er det og eit glede at det svenske bandet hev ei norsk songarinna i front. Det minner um den gamle kultursamklangen millom landi våre, ei nordisk fellesrøyst som trass i lange avstandar og ulike mål, finn kvarandre i musikken.

No ventar me på heile albumet. Men alt no hev Eleine gjeve oss noko å halda fast i: ei påminning um at sjølv i dei mørkaste stunder kann me marsjera saman, bera arri våre med reising og finna vegen frametter. Det er ikkje noko mindre enn ein siger for menneskjeånda.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er ikkje kvar dag ein fær høyra um eit band som kallar seg sjølve «True Norwegian Balkan Metal». Men nett det er TrollfesT, og no kjem dei med ny skive – *Trollywood* – som skal koma ut 6. november. Fyrste smakebiten, «Day Drinking», kjem 7. august.

Det er noko hjartegildt og uppløftande ved at eit kulturband som hentar fram både troll, folkemusikk og galgenhumor, framleis finn ein plass i metallverda. TrollfesT har drive på i eit par mannsaldrar no, og dei gjer ikkje som so mange andre – dei gjev ikkje slepp på det som gjer deim særeigne. Tvert imot: dei seier sjølve at dei no kjem attende til ein «tyngre og meir aggressiv lyd», med større riff og meir episk dragnad. Det er ikkje berre eit steg attende, men eit steg fram – dei tek med seg all den røyndomen dei hev samla upp, og smeltar honom saman med nye tonar.

Namnet *Trollywood* er eit lunt og vittugt ordspel. Detleikar med ideen um at trolli jagar fame og rykte – på same vis som menneskjer i Hollywood. Men i staden for å taka seg sjølve for høgtidleg, gjer TrollfesT narr av heile underhaldningsindustrien. Det er satire, men ikkje den beisne og bitre sorten – heller den som leikar med klisjear og vendar dei upp ned. Når dei syng um «Day Drinking» og um «Prügelknabe», er det med ein augneblunk og ei forståing av at musikken ikkje treng vera so inderleg alvorleg heile tidi.

Songlisti talar for seg sjølv. «Attention!», «Troll Brigade», «Claiming the Walk of Fame», «Bar of Mud» – alt saman er det som frå ei verd der trolli hev teke over underhaldningsbransjen og gjer det på sin heilt eigen måte. Og «The Troll Oscars» – ja, det er nett so absurd og morosamt som ein skulde venta.

Men det mest gladelege er kanskje at eit norsk band framleis dreg fram folkemusikktradisjonen og blandar han med moderne metall. Det er ikkje tungt og mørkt på den måten so mykje anna metall er – her er det liv, dans og latter midt i all kakofonien. Og når dei hev so store kor og so mykje kaos som dei lover, kann ein berre sjå fyre seg korleis publikum på festivalar rundt um kring mun reisa seg og stemna i.

So medan sume kanskje tykkjer at troll berre høyrer heime i eventyri, viser TrollfesT at dei like gjerne kann finna seg til rette på ei plate. Det er eit døme på korleis norsk kultur – både den gamle og den nye – framleis kann leva og utvikla seg i samspel med impulser frå heile verdi. Og det er verdt å heia på.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er noko høgtidsamt og hugnadsamt ved å sjå korleis eit band som Amon Amarth, etter meir enn tri tiår i metallbransjen, framleis finn nye vegar å gå på. No kjem dei med sitt trettande album, *The Allfather Awakens*, og det er ikkje berre namnet på platen som vitnar om ei attføding; sjølve arbeidsmåten deira er endra. Gitaristen Olavi Mikkonen fortel at dei tok for seg ein song i senn, gjorde han so ferdig, og byrja ikkje på neste før den fyrste var heilt i hamn. Dette er ei gamal handverksvisdom som lyt framhevast i ei tid der alt skal gå i hop og på ein gong.

Les me um framgangsmåten: dei skreiv songar medan dei var ute på turne, heller enn å venta til dei kom heim. So reiste dei til Danmark, til Jacob Hansen sin studo, og spela inn i tvo bolkar – fyrst i vår 2025 og so i mars 2026. Ei slik langsam og grundig framferd gjev kvart spor rom til å andast. Det er som når ein smed arbeider med eit sverd; han hamrar og bøygjer til metallet fær den rette tonen.

Endå eit interessant drag er at dei sonisk gjeng attende til eldre forsterkarar, frå moderne 5150 til klassiske Marshall. Det er ein heidring av den opphavlege hardrock-klangen, ein påminning um at teknologi ikkje alltid gjer ting betre – stundom er den enkle, direkte luten den som når lengst. Slik som når ein gamal kjempe stend fram i ein ny drakt, med same styrken, men med nytt mot.

Låtlista er ei reise gjennom norrøn mytologi og historie: "Gjallarhorn", "Kvasir's Blood", "Raven God", "The Allfather Awakes". Dette er ikkje berre namn; det er dører inn til ei ættararv som enno lever i segner og song. For oss på Vestlandet, kor sjølve landskapet minner um dei gamle gudane, er det rørande å sjå korleis stoffet vert teke vare på og gjeve nytt liv. Amon Amarth hev alltid vore merke av si evna til å gjera norrøne soger tilgjengelege og kraftfulle for ei ny ætt.

"Når me arbeider på ein song i senn, kann me gjeva han all merksemdi han fortener," segjer Mikkonen. Det er eit godt døme på at kvalitet kjem føre kvantitet, og at det å taka seg tid er ei dygd. Me som er glade i metall, både på Vestlandet og i heile verdi, kann sjå fram til 2. oktober med gleda og forventing. Det er ei sann sæla at eit band som enno hev so mykje å gjeva, vel å gjera det på sin eigen, umtenksame måten.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er noko særs uppløftande ved å sjå korleis hardrocken held fram med å leva og utvikla seg i vår tid. No kjem det amerikanske bandet Kickin Valentina med eit nytt album, *Anthems From The Underground*, som skal koma ut i august 2026. Singelen "Don’t Be Mad" er alt ute, og i den slagkraftige tonen finn me att den gamle, ærlege rocken, men med ei ny og moderne kledning.

Det som fengjer meg ved denne nyheiti, er ikkje berre sjølve musikken, men det lærerike ved å sjå korleis eit band som dette finn sin plass i den store straumen. Kickin Valentina hev i åri etter 2021 gjeve ut fleire skiver, og no kjem dei med ei femte. Det vitnar um eit levande og rikt musikkmiljø som ikkje let seg stagga, men som heller veks og utviklar seg. Me kann sjå attende på ei lang soga, der hardrocken hev vore ein viktig del av den moderne kulturen, og denne nye skivi er eit bein i den samelekne.

Det er freistande å trekkja ei lin attende til dei store rockesti på 1970- og 1980-talet, då band som AC/DC og Motörhead sette standarden. Men no ser me korleis denne tradisjonen ymtar seg fram i nye former. Kickin Valentina hev teke arven og gjort han til sin eigen, med skarpe riff og ein haldning som er både klassisk og nyskapande. Det er ikkje berre ei atterskaping av det gamle, men ei framferd som syner at rocken framleis hev noko å segja.

Me kann og sjå på den meir allmenne tydingi av dette. I ei tid då so mykje av kulturen vert styrd av algoritmar og stutte videoklipp, er det heilt klårt ei styrke at band som Kickin Valentina kann samla folk kring ei felles uppleving av tonar og rørsler. Dei gjer noko som er både lite og stort på ein gong: dei speler musikk som ikkje vert gamal, og dei gjer det på ein måte som fengjer både unge og eldre.

Frå eit norsk synestad er det interessant å merkja seg at dette er eit band som finn vegen til dei norske høgderne, ikkje minst gjenom plateselskapet Mighty Music, som hev eit godt namn i miljøet. Det er eit døme på korleis musikken kann røra seg fritt yver landegrenseri og knyta saman menneske som elles ikkje hadde møttest. No ventar me med spaning på albumet, og me er trygge på at Kickin Valentina vil halda fram med å bera den sterke tonen fram i ljoset, so me alle kann få gleda av han.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er noko reint hjartebarnleg ved å sjå korleis nye kunstnarskap sprett fram på festivalgrunn. I staden for å leggja alt fokuset på dei store headlinarane, som so ofte fær all uppmerksemdi, var det dei mindre kjente aktørane som gav festivalen hjarteslag i år. Eg tenkjer på det unge norske talentet Angell, son av Ihsahn frå Emperor, som berre 17 år gamall stod fram som ei fullboren kraft i musikken. Korkje låtskrivingi eller framføringi bar på noko barnslegt; tvert imot var det ei tyngd og ei klårleik i tonane som tyder på at tradisjonen vert førd vidare i gode hender.

Det er i slike augneblink me ser den verkelege rikdomen i kulturlivet – ikkje berre i dei store namni som lokkar tusentals til same scene, men i den stillførre utviklingi som fær vekse fram på mindre scener som Moonlight eller Storm Stage. Ramona’s Tea Party frå Tønsberg er eit anna døme: vinnarar av Postens bandkonkurranse, med eit glis og ei gleda som smitta over på heile publikummet. Indierocken deira, med storytelling i vokalen og eit samhald som kjendest ekte og uforfalska, minner oss på at det lokale og det nære gjerne hev ei styrke som dei store internasjonale aktørane ikkje kann måla seg med.

Sjølv i den trykkjande heiten og dei tekniske bryderi som strømbrudd og fotonekt, var det dette små, men vellukka, som bar festivalen fram. Me fekk ikkje alltid det me hadde vona – somme konsertar fall i smak, andre ikkje – men det er i møtet med det ukjende at festivalen verkeleg kjem til sin rett. Å stå i piten framfor Blood Incantation, kjenna vibrasjonane rista i bringa, og verta overraska over kor rått det var, er ei uppleving som ikkje læt seg planleggja. Det er den slags augneblink som gjer at ein reiser heim med ny inspirasjon og ei kjensla av at framtidi er lys, både for norsk og internasjonal musikk.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er hjartegildt å sjå korleis eit lokalsamfunn tek seg nær av å skapa ei møteplass for tonar og samhald. Søgne Live RockFest, som går av stabelen andre helgi i august, er ikkje berre ein festival; det er eit døme på korleis frivillig innsats og ein brennande tru på eit levande musikkmiljø kann bera frukt. Her er det ikkje store kommersielle aktørar som styrer, men folk som sjølve står i band, kjenner kvarandre, og hev sett seg føre å byggja noko varande.

Det som gjer dette tiltaket so interessant, er den historiske botni. At det alt i 2023 vart halde ei utgåva på amfiet ved Søgne Gamle Prestegård, og at regnet ikkje sette ein stoppar for den trufaste kjernen, talar sitt tydelege språk. Dette er ikkje ei satsing som gjev seg for fyrste motgang. Tvert imot, dei som står bak hev nytta den vonde veri som bensin på bålet, og no er dei klare til å prøva seg på nytt — denne gongen på Lunde ved Leiregård, med stor scene, servering og alt som høyrer til.

Eg finn det særleg gledelegt at dei legg vekt på å vera ei inkluderande røyst for unge og nye band. Dei segjer det sjølve: «meir enn konkurranse» er det samarbeid som råder. I ei tid då mange klagar over at rocken vert borte frå bygdi, er det her eit levande døme på det motsette. Lokalmiljøet i Søgne og omegn er rikt på folk som set pris på harde tonar, og no fær dei ein eigen arena der dei kann møtast. At dei òg ser interesse utanfrå, frå heile Sørlandet, er eit godt teikn.

Me kann ikkje gløyma at det er 50 år sidan Judas Priest spela på Heimklang i Søgne. Det er ein liten påminning om at rocken hev hatt ein plass her lenge. Søgne Live RockFest er ikkje noko framandt innslag, men ein ny grein på eit gamalt tre. At lineupen inneheld både tributeband og band med eige materiale, viser at ein ynskjer å ta vare på arven, men òg sjå framover.

Alt i alt er dette eit strålande døme på lokalt initiativ og framtidsvon. Me kann berre vona at publikum møter upp, so denne festivalen kann verta ein årvis tradisjon. For som dei segjer: «me brenn for musikkmiljøet, for musikerne, for publikum og for det sosiale fellesskapet som musikken skaper.» Det er ei haldning som fortener all stønad.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er noko reint dragande ved festivalar som Tons of Rock. Der samlast tusentals menneske for å dela ei felles uppleving av tonar, rytmar og rørsler, og i fengslet av desse dagane vert det knytta band som kann vara livet ut. Det er so mangt å taka med seg frå årets festival. Eg hev lesi gjennom skildringi frå fredag og laurdag, og finn meg sjølv undrande yver korleis musikken kann samla so mange ulike sjelor og skapa ei stundi av ekte samhald.

Den fyrste merknaden ein vert vár, er den store breiddi i det musikalske tilfanget. Her var alt frå den ghetto metal-tonen til Slay Squad, som fekk publikum til å røra seg i takt med trap og hardcore, til eldre heavy-metalband som Black Label Society og Sepultura. Sepultura var på avskjedsturné, og det er ei sann gleda å sjå at so mange møtte upp for å heidra dei etter 40 år med episk musikk. Det er ikkje lite at eit band frå Brasili kann mana fram so stor kjensler i eit publikum nord i Noreg.

Men det som mest av alt fangar interessa, er korleis festivalen gjev rom for nytt og ukjent. Slay Squad, som fotografen aldri hadde høyrt um fyrr, var kanskje den største overraskingi. Denne blandingi av sjangrar, med trap og djent i same bingjen, er eit døme på korleis musikken alltid finn nye vegan. Og Kublai Khan TX, som debuterte i Noreg, synte seg som eit band med enorm energi og evne til å dra publikum med seg i ein sirkelpit som spreidde seg yver heile framromet.

Festivalen synte òg noko anna: korleis tradisjon og fornying kann gå hand i hand. Mayhem, med si lange og til dels stormfulle soga, stod på same plakat som nyare band som The Funeral Portrait. Det er ikkje alltid at eit blackmetalband som Kann henda er mest kjend for dramatikk, vinn Spellemannsprisen. Men det synte seg at folk i alle aldrar kom for å høyra dei, og at musikken deira hev ei magt som rækk yver generasjonar.

Eg får ei kjensla av at Tons of Rock ikkje berre er ein festival; det er eit vitnesbyrd um den levande krafti i det faste fellesskapet. Når folk står saman i solsteikje, med svette perlande og hår som dinglar i takt med trommone, då vert det skapt eit minne som varar lenge. Den unge guten som fekk rappa med Limp Bizkit, synte kva for ein dugnadsånd det er i musikken. Det er slike augneblink som gjer festivalen til meir enn berre konsertar.

So vil me takka alle artistane, fotografane og ikkje minst publikum. De synte at musikken samlar og styrkjer, og at der alltid er rom for nye uppdagingar.

Kjelde: Heavymetal.no