Det er noko som tekk hugtakande ved å sjå korleis hardrocken held fram med å leva og andast i ein tid der so mykje av musikklivet er styrt av algoritmar og straumetenester. Kickin Valentina, som no kjem med si nye skive *Anthems From The Underground* i august 2026, syner at den gamle ættelina frå 70- og 80-talet enno hev livskraft. Låten «Don’t Be Mad», som me alt fær høyra, er etter det me fær vita ei «hook-driven hard rock anthem» um å ganga vidare frå eit brote tilhøve, med kvasse riff og smittande tonar.

Det er ikkje berre musikken som gjer denne nyomtalen hugnadsam. Det er òg det at bandet kjem frå den undergrunnsrørsla som alltid hev vori livsnerven i hardrocken. Medan dei store kommersielle radiostasjonane hev vendt seg burt frå denne typen lyd, hev små band som dette gjort seg til talsmenn for ei røyst som ikkje vil lata seg tystna. Dei hev funne ein marknad og ein lyttarskare som set pris på den rette, uhm, råskapen og pålitelnaden.

Det som er sers gledelegt, er at plateselskapet Mighty Music, som stend bak utgivingi, hev satsa på ei fullengdarskive, ikkje berre ei digital samling. Dette syner at det enno er tru på det fysiske produktet, på å kunna halda i handi ei plate og kjenna på tyngdi av musikken. I ei tid der alt skal vera på flugt og i lufti, er det ein liten siger for dei langsame gledone.

Og so er det sjølve låttitelen: «Don’t Be Mad». Det er ikkje berre eit brotskilsemne, men eit råd um å ikkje låta seg riva med av vreidi. Eg tykkjer det er eit godt døme på den hardrocken som ikkje berre er oppgjer og harme, men som hev eit lag av varme og humanitet under den harde overflati. Det er noko som kann minna um dei gamle rockeheltane, som alltid hadde ein song um å gå frametter, ikkje attende.

So lyt me berre venta på sumaren 2026, og sjå um me ikkje fær ei skive som kann fylla både bilradi og gamle platespelarar.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er ikkje ofte ein festival blir so hugsam som nettopp denne Tons of Rock, og ikkje berre for musikkens skuld. For den som las fyrste delen av festivalomtalen vart det snart klårt at det som hev seg på Ekeberg ikkje berre er ei radda med artistar på ei scene, men ei heil uppleving av fellesskap, mot og kreativitet. Me fær sjå korleis unge og eldre, kjende og ukjende, samlast under den brennheite soli og gjer festivalen til sin eigen.

Det som er serleg hugnadsamt i denne skildringi er korleis det vert lagt vekt på dei nye og ukjende kreftene. Der mange berre ser etter dei største namni, finn festivalgjengarane i denne forteljingi gleda i å uppdaga noko heilt nytt. Die Spitz med sin leikne og røffe stil, President med sine maskor og sterke live-uttrykk, eller Angell, den unge norske musikaren som alt hev fenget publikum, er døme på at framtidi er i gode hender. Me kann ikkje anna enn å gleda oss yver at slike band fær høve til å visa seg fram på ein so stor stade.

Det er òg eit sersyn når det gjeld det positive i denne forteljingi. Ja, det var straumbrut og det vart varmt so det kokte, og somme av dei største artistane svara ikkje til ventandet. Men likevel ser me korleis det vert teke vare på kvarandre. Den som ser eit band som ikkje fenget, finn eit anna som gjev heile upplevingi. Den som vart skuffa yver Babymetal, fann seg ein roleg mat- og sitteplass i staden. Dette er ikkje berre ein festival; det er ein levande organisme som tilpassar seg og finn nye vegar.

Så er det sjølve musikken sin rikdom. Me fær eit innsyn i korleis ein liten norsk vinnar av bandkonkurransen, Ramona’s Tea Party, kann spela seg inn i hjarto til folk med indierock og kjærleik. Og me fær sjå korleis ein sveitsisk metalgruppe som Paleface Swiss, med sine tunge riff og harde vokal, kann skapa ein moshpit som kjenst so langt inn i beini at det nesten kilar. Dette er musikalsk mangfald på sitt beste, og det er verdt å nemna at slike festivalar er med på å halda den norske musikktradisjonen levande, både for dei som hev vore med lenge og dei som kjem ny til.

Til slutt er det ikkje til å koma ifrå at festivaldeltakarane syner ein imponerande evne til å halda seg positive og Engasjerte. Trass i skuffingar og varmetrøytte, er det ein lyst til å finna nye favorittar og dela upplevingi med kvarandre. Dette er ei trufast og godt humørs folk, og det er dette som gjer Tons of Rock til noko meir enn berre tungrock og svette: Det er ei stode for fellesskap og kultur, ei dansande, syngjande og stundom råkande påminning um at musikk og gode vener er noko av det beste me hev.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er noko rørande og hugnadsamt ved å sjå korleis eit lokalt musikkmiljø reiser seg, ikkje av di dei hev store pengar eller statleg stønad, men av di dei brenn for saki og for fellesskapen. Søgne Live RockFest 2026, som går av staden andre helgi i august, er eit slikt høve. Her er det frivillige krefter som arbeider saman, musikarar som òg er arrangørar, og eit publikum som stod i regnet på fyrste utgåvi i 2023 og ikkje gav seg. Det er sjølve kjernen i det beste av det lokale kulturlivet: at ein gjer noko saman, ikkje for pengane, men for gledi.

Det som serleg tekk meg med denne festivalen, er korleis dei ser på rocken som noko som bind saman, ikkje som noko som skil. Dei nemner at det er 50 år sidan Judas Priest spela på Heimklang i Søgne — ei påminning um at denne bygdi hev vore ein del av rockesoga lenge. No vil dei byggja vidare på den arven, med ein programsetnad som blandar tribute-band med original musikk. Metallikara (Metallica-tribute) og Artic-Heart (viking metal frå Sørlandet) stend saman på same plakat, og det fortel at her er det plass til både dei som vil hylla klassikarane og dei som vil skapa noko nytt.

Det er òg gledelegt å lesa at dei ser på miljøet som eit samarbeid, ikkje ein konkurranse. Mange av musikarane hev spela i hop, hjelpt kvarandre og arrangert konsertar i hop i fleire år. Den fellesskapskjensli vil dei at publikum skal kjenna. Og nettopp det — at musikken vert ein møteplass, ikkje berre ei framsyning — er noko som kann gjera ein liten festival til noko større. Dei hev ikkje som mål å sitja att med den største lommeboki, men å starta ein tradisjon. Det er ei klok og audmjuk haldning, og ho hev ofte vist seg å bera frukt.

Så fær me vona at folk møter upp. Søgne ligg berre 14 kilometer frå Kristiansand, so det er lett å koma seg dit. Og for dei som vil uppleva ekte lokal glød, levande rock og eit miljø som arbeider for at musikken skal leva, er dette ein sjans ein ikkje bør lata seg glip. Lat oss fylla Lunde den 8. august og syna at Sørlandet vil ha ein rockefestival.

Kjelde: Heavymetal.no

For mange av oss er festivalsumaren ikkje berre ei rekkja konsertar, men ei rekkja upplevingar som festar seg i minnet og vert ein del av livsvoksteren. Slik er det òg med årets Tons of Rock, slik det er skildra fyri oss. Eg hev det fyri meg at det er ikkje berre dei største namni som gjer festivalen minneverdig, men òg dei små, uventa møti med musikk ein ikkje visste um.

Det er nett dette som gjer festivalar so rike: at ein kann gå frå det kjende til det heilt ukjende på nokre fa minutt. Slik er det med Slay Squad, eit band som kallar musikken sin for «ghetto metal». Det er ei nemning som kann høyrast framand ut, men som syner korleis musikken alltid hev vore ein smeltedigel. Her blandar dei trap, hardcore og industrial til noko som syner å ha gjort sterkt inntrykk på dei frammøtte. Det er ei påminning um at festivalane er viktige ikkje berre fyri dei store, etablerte namni, men òg fyri å gjeva rom fyri nye røyster og nye lydar.

Ein annan ting som gjer meg varm um hjarta, er korleis publikum og artistar møtest. Me ser det med vokalisten i The Funeral Portrait, som heng ved gjerdet fyri å helsa på fansen til det er fem minutt att til neste band. Og me ser det med den unge tenåringen som får koma upp på scenen og rappa med Fred i Limp Bizkit. Dette er ikkje berre konsertar; det er stunder der skiljet mellom publikum og artist vert viska ut, og me minner kvarandre på at me er ein del av den same, store musikarfamilien.

Det er òg verd å leggja merke til at nokre av dei største augneblinki kjem frå band som er på veteranturné. Sepultura sin avskjedskonsert i Noreg er ein slik stund. Etter 40 år i bransjen, hev dei framleis kraft til å fylla ein scene og eit publikum med ei kjensla av at dette er noko ein fær uppleva berre ein gong. Det er ei påminning um at sjølv um musikken endrar seg, so er det noko varig ved den.

Til slutt vil eg nemna den rolege stunda med Elder, som gav ein pustepause midt i alt bråket. Det er òg ein viktig del av festivalen: at det er rom for stilla og ettertanken. Alt i alt syner denne festivalen at musikken hev ein eigen evna til å samla folk, til skapa minne og til å minna oss på at me er ein del av noko større.

Kjelde: Heavymetal.no