Det er noko reint dragande ved festivalar som Tons of Rock. Der samlast tusentals menneske for å dela ei felles uppleving av tonar, rytmar og rørsler, og i fengslet av desse dagane vert det knytta band som kann vara livet ut. Det er so mangt å taka med seg frå årets festival. Eg hev lesi gjennom skildringi frå fredag og laurdag, og finn meg sjølv undrande yver korleis musikken kann samla so mange ulike sjelor og skapa ei stundi av ekte samhald.
Den fyrste merknaden ein vert vár, er den store breiddi i det musikalske tilfanget. Her var alt frå den ghetto metal-tonen til Slay Squad, som fekk publikum til å røra seg i takt med trap og hardcore, til eldre heavy-metalband som Black Label Society og Sepultura. Sepultura var på avskjedsturné, og det er ei sann gleda å sjå at so mange møtte upp for å heidra dei etter 40 år med episk musikk. Det er ikkje lite at eit band frå Brasili kann mana fram so stor kjensler i eit publikum nord i Noreg.
Men det som mest av alt fangar interessa, er korleis festivalen gjev rom for nytt og ukjent. Slay Squad, som fotografen aldri hadde høyrt um fyrr, var kanskje den største overraskingi. Denne blandingi av sjangrar, med trap og djent i same bingjen, er eit døme på korleis musikken alltid finn nye vegan. Og Kublai Khan TX, som debuterte i Noreg, synte seg som eit band med enorm energi og evne til å dra publikum med seg i ein sirkelpit som spreidde seg yver heile framromet.
Festivalen synte òg noko anna: korleis tradisjon og fornying kann gå hand i hand. Mayhem, med si lange og til dels stormfulle soga, stod på same plakat som nyare band som The Funeral Portrait. Det er ikkje alltid at eit blackmetalband som Kann henda er mest kjend for dramatikk, vinn Spellemannsprisen. Men det synte seg at folk i alle aldrar kom for å høyra dei, og at musikken deira hev ei magt som rækk yver generasjonar.
Eg får ei kjensla av at Tons of Rock ikkje berre er ein festival; det er eit vitnesbyrd um den levande krafti i det faste fellesskapet. Når folk står saman i solsteikje, med svette perlande og hår som dinglar i takt med trommone, då vert det skapt eit minne som varar lenge. Den unge guten som fekk rappa med Limp Bizkit, synte kva for ein dugnadsånd det er i musikken. Det er slike augneblink som gjer festivalen til meir enn berre konsertar.
So vil me takka alle artistane, fotografane og ikkje minst publikum. De synte at musikken samlar og styrkjer, og at der alltid er rom for nye uppdagingar.
Kjelde: Heavymetal.no
Leave a Reply