Det er noko reint hjartebarnleg ved å sjå korleis nye kunstnarskap sprett fram på festivalgrunn. I staden for å leggja alt fokuset på dei store headlinarane, som so ofte fær all uppmerksemdi, var det dei mindre kjente aktørane som gav festivalen hjarteslag i år. Eg tenkjer på det unge norske talentet Angell, son av Ihsahn frå Emperor, som berre 17 år gamall stod fram som ei fullboren kraft i musikken. Korkje låtskrivingi eller framføringi bar på noko barnslegt; tvert imot var det ei tyngd og ei klårleik i tonane som tyder på at tradisjonen vert førd vidare i gode hender.
Det er i slike augneblink me ser den verkelege rikdomen i kulturlivet – ikkje berre i dei store namni som lokkar tusentals til same scene, men i den stillførre utviklingi som fær vekse fram på mindre scener som Moonlight eller Storm Stage. Ramona’s Tea Party frå Tønsberg er eit anna døme: vinnarar av Postens bandkonkurranse, med eit glis og ei gleda som smitta over på heile publikummet. Indierocken deira, med storytelling i vokalen og eit samhald som kjendest ekte og uforfalska, minner oss på at det lokale og det nære gjerne hev ei styrke som dei store internasjonale aktørane ikkje kann måla seg med.
Sjølv i den trykkjande heiten og dei tekniske bryderi som strømbrudd og fotonekt, var det dette små, men vellukka, som bar festivalen fram. Me fekk ikkje alltid det me hadde vona – somme konsertar fall i smak, andre ikkje – men det er i møtet med det ukjende at festivalen verkeleg kjem til sin rett. Å stå i piten framfor Blood Incantation, kjenna vibrasjonane rista i bringa, og verta overraska over kor rått det var, er ei uppleving som ikkje læt seg planleggja. Det er den slags augneblink som gjer at ein reiser heim med ny inspirasjon og ei kjensla av at framtidi er lys, både for norsk og internasjonal musikk.
Kjelde: Heavymetal.no
Leave a Reply