Det er ikkje kvar dag ein fær høra at kunstig intelligens — den same teknologien som ofte vert skulda for å taka arbeid og gjera livet meir framandt — no gjer seg gjeldande på eit område der det verkeleg tel: helsene. Når me les um at KI no hjelper legene med å finna sjukdom i tarmen, og næmare sagt polyppene som kann utvikla seg til kreft, er det grunn til å stansa upp og undrast. Dette er ikkje berre ei snygg nyhendesak; det er eit døme på korleis framtidi kann verta ein alliert i det som er mest grunnleggjande av alt: å verna um liv og helse.
Polyppar i tarmen er noko som dei fleste av oss hev høyrt um, anten frå eigen lege eller frå folk me kjenner. Dei er vanlege, og oftast vert dei fjerna utan at me tenkjer meir over det. Men det er nettopp dette som gjer saki so viktig. Det er ikkje alle polyppar som er like uskuldige; sume kann utvikla seg til tarmkreft, og det gjeld å fanga dei i tide. Her kjem KI inn i biletet. Med si evne til å lesa gjennom tusentals billeder på kort tid og finna dei små skilnadene som eit menneskjauga lett kunde missa, vert maskinen ein medhjelpar for legen, ikkje ein avløysar.
Det er noko fint og håpefullt i dette. I ei tid der so mykje av den offentlege ordskiftet er prega av otte for teknologi og forandring, fær me eit døme på at den same teknologien kann vera ei velsigning. Hendingi minner um korleis legene i gamle dagar møtte sjukdom med lite meir enn augo sine og eit godt skjøn. No hev dei ei hjelp som ser det dei ikkje ser, og det kan redda liv.
For oss som stend midt i den moderne tidsstraumen, er dette eit klokt minne um at framsteg ikkje treng å vera ein fiende. Det er ei gleda å sjå korleis vitskap og teknologi kann tene mennesket, utan å taka ifrå oss den menneskjelege varmin som ligg i eit legebesøk. For i botnen er det enno legen som tek imot, som talar med pasienten og som gjer den endelege avgjerda. KI er berre eit verktøy — men eit verktøy som kann gjera skilnaden mellom liv og daude.
So lat oss heia på denne utviklingi, med ei von um at slike nyhende vert fleire og ikkje færre. Det er ei soga um framsteg og mangfald, um at den nye tiden ikkje berre kjem med otte, men og med von.
Kjelde: Forskning.no
Leave a Reply