Tre konsertar i veka, veke etter veke, i tjuge år. Det er ikkje lenger eit tilbod; det er ein stad som pustar. Bak tala – yver 3000 konsertar og kring 300 000 tilhøyrarar – ligg noko meir enn flaks.
Ein kann rekna på det: 3000 konsertar på 20 år gjev 150 konsertar i året, eller nesten tre i veka. Når sumarferiar, jolehelger og andre heilagdagar vert dregne frå, tyder det på at scenen sjeldan har vore mørk. Slik jamn drift er ikkje vanleg i kulturlivet. Mange konsertstadar slit med å fylla ein kalender frå månad til månad; her har rytmen halde seg år etter år.
Dei 300 000 tilhøyrarane er heller ikkje berre eit tal. Kvar og ein av dei har teke med seg ein song heim, ein samtale med ein granne, kanskje fyrste konserten til eit barn. Ein heil by og vel så det har gjenge gjennom dørene, og mange har kome attende gong etter gong. Det er slik ein konsertstad vert ein del av sjølve minnet til ein by eller ei bygd.
Det som gjer soga endå sterkare, er at arrangørane ikkje ser ut til å vera mette. Dei håpar berre at det held fram. Eit slikt håp er ikkje eit uttrykk for usikkerheit; det er eit uttrykk for at scenen enno har rom for nye songar, nye røyster og nye generasjonar. Tjuge år er lang tid nok til å ha vorte vaksen, men likevel ungt nok til å byggja vidare.
Når nye tjuge år ein gong skal summerast, er det ikkje sikkert at tala vert dei same. Musikklivet skiftar, publikum skiftar, og teknologien skiftar. Men det som alt er vunne, er ei tillit mellom scenen og publikum som ikkje let seg kjøpa for pengar. Den tilliten er bygd kveld etter kveld, konsert etter konsert, i medgang og motgang.
Difor er det grunn til å gleda seg over det som har vore, og endå meir over det som kann koma. Ein konsertstad med 3000 kveldar bak seg har ikkje berre overlevd; han har skapt ein vane som folk ikkje vil vera forutan. Og når ein heil by eller bygd samlar seg um ein slik vane, då held ikkje musikken berre fram – han veks.
Kjelde: Adresseavisen
Leave a Reply