Tag: jubileum

Arve fyller 90: – Ikkje alle dagar er like ljose.

Nitti år og ein spurt upp ei lang trapp. Det er ikkje kvardagskost for nokon, og slett ikkje for ein som hev sett dagslyset skifta i ni tiår.

Arve Tellefsen fyller nitti år, og melder sjølv at ikkje alle dagar er like ljose. Det er ein ærlegdom som kler ein mann som hev arbeidt i eit fag der fullkomenskapen ofte vert målt i brøkdelar av eit sekund. Men nett denne ærlegdomen gjer augneblikket sterkare: ordi kjem rett etter at han hev sprunge upp ei lang trapp. Kroppen gjev eit anna svar enn pessimismen kunde tyda på.

For norske musikkelskarar er namnet Tellefsen sjølve ljoden av fela. I meir enn ein mannsalder hev han bore fram tonar som hev vore med på å byggja eit musikkliv i landet. Det er ikkje lite å ha vore ein av dei røystene som lærde eit heilt folk at klassisk musikk ikkje treng vera framand. Når ein slik mann fyller nitti, er det ikkje berre ein privat merkedag; det er eit høve til å takka for alt det som hev runne frå fela hans ut i stovor, kyrkjor og konsertsalar.

Det mest livgjevande med denne soga er likevel ikkje talet nitti i seg sjølv. Det er at dagen etter den gode dagen kann koma med tyngre steg, og at Tellefsen seier det rett ut. Det er ei påminning um at det å halda seg i rørsla ikkje krev at alle dagar er like lette. Det krev berre at ein tek trappi når ho kjem, og at ein ikkje lèt ein mørkare morgondag få siste ordet.

Her ligg noko alle kann læra av, same kva alder dei er i. Ein treng ikkje lata som at livet er eit einaste langt solskin. Ein kann segja: i morgon er det annleis. Og so kann ein likevel spretta upp trappi i dag. Det er ikkje nokon liten triumf. Det er ei stille form for mot.

Arve Tellefsen hev dessutan synt at alder ikkje treng vera ein stoppestad, men ein ny sats i eit stykke som framleis vert skrive. At han i ein alder av nitti år orkar å setja beini i eit tempo som fær yngre folk til å missa pusten, er eit bilete på noko djupare enn fysisk form. Det er eit vitnemål um at gleda ved det konkrete – trappi, tonen, dagen – ikkje vert borte med åri.

Ein slik 90-åring er ei gåve til eit samfunn som ofte hev det med å setja folk til sides når dei når ein viss alder. Tellefsen minner um at det finst ei kraft i å halda fram, ikkje trass i at dagane skiftar, men nett for di dei gjer det.

Kjelde: Adresseavisen

October 11, 2026
40 år med musikk – kor mange rette klarar du?

Fyrti spursmål kann høyrast ut som ei enkel mengd, men når dei spenner yver fire tiår med popmusikk, vert dei ei tidsline som bind saman generasjonar. Det er ikkje kvardagskost at eit musikkspursmålsprogram fyller førti år. «Popquiz» gjer nett det, og med fyrti spursmål frå dei fire siste tiåri inviterer jubileet til ei reise gjennom songar, artistar og minne som hev fylgt lytarar frå kjøkenbenk til bilradio.

Musikk hev alltid vore limet i sosiale samlingar. Ein song kann vekkja eit heilt rom til liv, anten det er ein poplåt frå åttitalet eller ein fersk låt frå dei siste åri. Når slike spursmål vert stilte i lag, oppstår det noko meir enn konkurranse. Det oppstår ein samtale millom dei som hugsar kvar dei var då songen kom, og dei som høyrer han for fyrste gong. I ein familie kann eit spursmål um ein nittitalslåt verta ein liten siger for dei vaksne, medan ein nyare låt gjev borni høve til å læra dei eldre noko nytt. Slik vert jubileet ikkje berre ei prøve i kunnskap, men ei øving i å dela gleda ved musikk på tvers av generasjonane.

Det er og noko fint i at eit program med eit namn som «Popquiz» hev vore med i førti år. I ei tid då mange underhaldningsformat kjem og fer, er det eit teikn på kontinuitet at eit konsept kann leva i fire tiår. Det vitnar um at folk framleis vil samlast kring noko so enkelt som eit spursmål med ein melodi på lur. Teknologien hev endra måten folk høyrer musikk på, men trongen til å kjenna att ein tone og ropa svaret høgt, er gamal og sterk.

Dei fyrti spursmåli kann og lesast som ei lita sogebok yver populærkulturen. Kvart tiår hev sin lyd, si klesdrakt og sitt uttrykk. Å svara på dei er ikkje berre å syna godt minne, men å kjenna att si eigi tid. For kvar rett tone fylgjer ofte ei soge: konserten ein var på, kassettspelaren på romet, den fyrste dansen. Musikken gjev lytarane felles minne, og spursmåli gjev dei høve til å bruka dei.

Difor er fyrti år med «Popquiz» ei lita høgtidsstund for meir enn programmet sjølv. Det er ei påminning um at gleda ved musikk ikkje hev vorte gamal, og at eit godt spursmål kann opna døri til latter, diskusjon og samhald. Kor mange rette ein klarar, er ikkje det viktigaste. Det viktigaste er at nokon spelar songen, og at nokon vil svara.

Kjelde: NRK

October 9, 2026
30 år med ein ungkall i dobbeltseng

Kva gjer ein med ein ungkar i dobbeltseng etter tretti år? Ein lærer seg at einsemdi ikkje er so farleg når heile bygdi syng med.

Jubileet til Vassendgutane er ikkje berre ei feiring av eit band. Det er ei feiring av ein heimleg humor som hev halde seg frisk gjennom tre tiår, medan mykje anna i musikklivet hev skifta ham og namn. Vassendgutane-land er ikkje eit stad på kartet, men det finst likevel: i bygdehus, på festplassar, i bilhøgtalarar og i stemni kring langbordi.

Ein song som «Ungkar i dobbeltseng» kann høyrast ut som ein skjemt, men skjemten ber ei djupare sanning: at kvardagslivet, med alle sine små og store nederlag, er verdt å syngja um. Det er lett å gløyma kor mykje ein dialekt kann bera. Når eit band syng på sitt eige talemål, vert kvar konsert ein liten språkfest. Vassendgutane hev ikkje late seg freista til å leggja um til eit meir nøytralt mål; dei hev halde på røysti frå heimstaden, og det er ein grunn til at songane deira framleis kjennest nære.

I tretti år hev mykje endra seg i platebransjen. Kassettar vart CD-plator, CD-plator vart straumar, og straumar vart algoritmar. Men eit refreng som folk kann syngja med på frå fyrste lina, hev ikkje vorte gamalt. Tvert um er det meir verdt enn nokon gong, fordi det samlar folk i ei tid då mykje anna spreier deim.

Ein konsert med Vassendgutane er sjeldan ei stillesitjande stund. Det er dans, allsong og ein god porsjon sjølvironi. Slik musikk hev ein eigen funksjon: han løyser upp høgtid og minner folk um at gleda ikkje treng vera innvikla. Jubileet er ikkje berre eit attersyn. Det er og eit prov på at lokal kultur kann leva lenge når han fær lov å vera seg sjølv. Vassendgutane-land er bygt på songar som ikkje prøver å vera noko anna enn det dei er: små sogor frå kvardagen, sette i takt.

Tretti år med ein ungkar i dobbeltseng er i røyndi tretti år med felles minni. Det er ikkje noko teikn på at denne gleda vil stilna. Tvert um peikar jubileet frametter: nye kveldar, nye allsongar, nye generasjonar som lærer refrenget av foreldri sine. Slik vert ein song um ein ungkar i dobbeltseng ikkje ei soge um einsemd, men ei soge um samhald.

Kjelde: Bergens Tidende

October 4, 2026
Elektor feirar 65 år: Ver med på festi med eksklusive medlemssparingar.

I 1961, då fyrste nummeret av Elektor kom på prent, fanst det ingen heimedatamaskiner, og ein einaste transistor kunne kosta meir enn eit vekebudsjett. No, 65 årgangar seinare, er den samla kunnskapen frå alle desse bladi samla i eit søkbart digitalt arkiv som ein kann bla i på ei skjerm som er tynnare enn eit blad av papir. Det er ikkje berre ei firmasoge – det er ei soge um korleis teknologien sjølv hev vokse, og korleis eit lag av nyfikne menneske hev fylgt han steg for steg.

Frå dei fyrste nummeri med loddereiskap og radiorøyr til dagens kretskort for kunstig intelligens og tingenes internett, hev magasinet bore med seg ei serskilt røyst: ingeniøren som bryr seg um å byggja sjølv, ikkje berre å lesa ferdige rapportar. I ei tid der so mykje vert støypt i lukka system, er det noko djupt tilfredsstillande ved å sjå korleis einskilde komponentar vert sette saman til noko som verkar. Det er den gamle handverkartradisjonen i ny drakt, og nett den åndi hev bore tidsskriftet gjenom seks og eit halvt tiår.

Jubileumsmarkeringi som no er i gang, er ei innbyding til nye lesarar um å verta med i dette verdsfemnande laget av elektronikkentusiastar. Prisen for ein grøn medlemskap – eitt år med digital tilgang til magasinet, det fullstendige arkivet og Elektor Labs – er sett ned frå 99 euro til 65 euro, eit symbolsk tal som peikar rett på føremålet. For dei som set pris på den trykte sida, er gullmedlemskapen tilgjengeleg for 126,50 euro, eit monaleg avslag frå den vanlege prisen på 164,50. Og for dei som vil smaka på tilbodet utan å binda seg, ligg ein prøveperiode på berre 6,50 euro, mot det vanlege 20.

Slike tilbod er meir enn marknadsføring; dei er ei påminning um at kunnskap ikkje berre skal vera for dei få. Det er ein gamal tanke i opplysningstradisjonen, og han hev halde seg levande i Elektor sitt arbeid. Kvar veke vert det skapt hundretals nye innslag – artiklar, videoar, webinar – og dei handlar ikkje um abstrakte teoriar åleine, men um byggjeprosjekt som ein kann fylgja med eigne hender. Det er lærerikt for studenten, stimulerande for hobbyisten og nyttig for den røynde ingeniøren som treng ei praktisk løysing.

Arkivet yver 65 år er i seg sjølv eit kulturminne. Her finn ein dei fyrste koplingsskjema for utstyr som sidan hev endra samfunnet, og ein kann fylgja utviklingi frå analoge krinsar til dagens mikrokontrollar og trådlause nettverk. Det er ei soge fortald ikkje av historikarar, men av dei som sjølve stod på verkstadsgolvet og teikna. Slik vert magasinet ein levande bru millom generasjonar av teknologar.

Dei nye medlemsvilkåri gjeld fram til 30. september, og dei er eit lågmælt vitnemål um at kunnskapstørst og byggjarglede framleis er drivfjører i ei verd som ofte vert skildra med stikkord som overflatisk og flyktig. Når ein slik institusjon kann feira 65 år og samstundes sjå frametter mot nye tiår med nyskaping, er det grunn til å merka seg at det varige ofte byggjer på det enkle: å dela det ein veit, og å hjelpa andre til å byggja sitt eige. Det er ein arv som er verd å ta imot, anten ein er ny i faget eller hev hatt loddebolten i handi i ein mannsaldar.

Kjelde: eeNews Europe

August 3, 2026

Fylg oss: YouTube Telegram

Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no