Vestmennene

Emne: Teknologi

  • Dette skal eigenleg ikkje vera mogleg.

    Dette skal eigenleg ikkje vera mogleg.

    Tre månader med omvendt utvikling hev løyst det mange trudde var stengt for alltid. No kann Apple Watch Ultra 2 parast og aktiverast med ein Android-mobil utan at ein iPhone er innblanda. Dette er ikkje noko ferdig svar, men det er eit prov på at slusene ikkje er so tette som dei hev vore.

    Prosjektet Apple Watch Companion er lagt ut med open kjeldekode, og det er nett dette som gjer gjennombrotet so interessant. Utviklaren dokumenterer korleis klokka talar med ein roota OnePlus 13 med Magisk, og det er ikkje lenger trong for å låna ein iPhone berre for å koma i gang. Det er eit steg som tidlegare var nærast umogleg utan hjelp frå Apple sjølve.

    Det mest lovande er ikkje det som alt fungerer, men det som er i rørsla. Android-utgåva gjev batteriinformasjon, handtering av urskivor og nokre innstillingar. Windows og Linux er med i arbeidet, med paring gjennom klokkens sekssifra kode. Helse- og samtaleintegrering er ikkje ferdig enno, men grunnmuren er lagd. Når ein fyrst hev synt at paring, aktivering og kryptert gjenkopling er mogeleg, vert resten eit spursmål um tid og tolmod.

    Her er ein liten lærdom å ta med seg. Store selskap byggjer gjerne murar kring utstyret sitt, men det finst alltid hender som vil sjå kva som er på den andre sida. Omvendt utvikling er ikkje berre eit nøkkelhol inn i lukka systemi; det er òg ei form for handverk. Når prosjektet er fritt tilgjengeleg, kann andre byggja vidare på det, retta feil og setja saman nye løysingar. Det er slik kunnskap veks.

    Sume vil innvenda at ein roota telefon er eit høgt krav, og at klokka enno ikkje gjev den same opplevingi som saman med ein Apple-telefon. Det er rett. Men det viktige med dette nyhendet er ikkje at det er enkelt; det er at det er gjort. Det som i dag krev Magisk og ein bestemd modell, kann i morgon liggja i ei vanleg app. Historia um datamaskinar er full av slike små steg som fyrst ser ut som kuriositetar og sidan vert kvardag.

    Difor er dette ein siger ikkje berre for Android-folk som ynskjer seg Apple-klokke, men for tanken um at utstyr skal kunna tala saman på tvers av merke og system. Når ein klokke som er laga for eitt økosystem, kann vekkjast av ein mobil frå eit anna, hev ein synt at den tekniske låsen ikkje er ubroten. Fridommen til å velja er større i dag enn han var i går, og det er eit framsteg det er verdt å gle seg yver.

    Kjelde: ITavisen

  • Dette er nye Windows 11 Microsoft lova – 20 prosent kjappare

    Dette er nye Windows 11 Microsoft lova – 20 prosent kjappare

    To gigabyte ekstra minne kann høyrest ut som eit lite tal. For ein PC med 8 GB RAM er det skilnaden mellom eit arbeidsreiskap som heng og eit som svarar på sekundet.

    Microsoft hev no samla summen av dei Windows 11-forbetringane som er på veg ut til brukarane, og det mest gledelege er ikkje eingong dei 20 prosentane med snøggare svar. Det er at desse framstegi fær noko å segja for maskiner som mange allereie eig. På PC-ar med 8 GB minne kann systemet halda upp til 2 GB meir av dei data som er i bruk i minnet, i staden for å senda deim ned på tregare lagring. Småprogrami lastar fyrst når dei vert opna, og slepp laus meir enn 200 MB. Det gjev nytt liv til skulemaskiner, heimekontor og små verkstader som ikkje hev råd til å kjøpa nytt utstyr kvart år.

    Denne tenkingi er verd å merka seg. I ei tid då mykje teknologi vert gamal lenge før han er utsliten, er programvare som gjer eksisterande maskiner betre, eit stille framsteg. Det er ikkje berre snøggleik; det er ei form for ressurssparing.

    Også dei daglege irritasjonane fær merksemd. Windows Update skal samordna oppdateringar betre, so færre arbeidsøkter vert avbrotne av omstart. Søket fær nye handlingar: ein kann endra mørk modus eller nattlys direkte frå resultatlista, utan å opna Innstillingar. Mobilen kjem nærare skrivebordet med meldingar, varsel og til og med filer frå Android-einingar i Filutforskaren. For dei som nyttar AirPods, kann paringi gå upp til 15 sekund snøggare. Den nye bilderedigeraren med HDR og AI-verktøy opnar snøggare og gjev fleire høve til å finpussa bilæte, utan at ein treng eit eige program.

    Spelarar fær òg noko å gleda seg yver. Advanced Shader Delivery sender ferdigkompilerte shaderar til støtta titlar, so fyrste oppstart kann gå frå fleire minutt til berre sekund. Det er eit døme på at den tekniske framgangen ikkje berre handlar um rå kraft, men um å fjerna unødig venting.

    Rett nok kjem ikkje alt samstundes, og verknaden vil variera med maskinvare og region. Men det som her vert presentert, er ikkje ein laus lovnadskatalog. Det er ei rekkje konkrete steg som gjer kvardagen lettare for vanlege brukarar, og som særleg løfter dei billegaste maskinane. Det er godt nytt for Noreg, der mange framleis sit med eldre PC-ar både heime og på arbeidsplassen.

    Eit operativsystem som vert betre med åri, og som gjev meir attende til dei som ikkje hev det nyaste utstyret, er eit lite, men verdifullt steg i rett retning. Det er ikkje noko å ropa hurra for kvar morgon, men det er eit stille prov på at tolmod og finpuss kann løna seg.

    Kjelde: ITavisen

  • Sonys «gull»-Walkman kostar 47 000 kroner

    Sonys «gull»-Walkman kostar 47 000 kroner

    47 000 kroner for ein musikkspelar som ikkje kann ringja, ikkje tek bilæte og ikkje ligg lett i lumma. Det høyrest ut som eit eksperiment i kva marknaden toler. Men under gull-laget ligg noko anna enn luksus: ei tru på at lyd hev eigenverdi.

    Sony slepper no to nye Walkman-spelarar i Noreg med Android 16 og balansert hovudtelefonutgang. Flaggskipet NW-WM1ZM3 kostar 46 990 kroner, medan den enklare NW-WM1AM3 kostar 21 990 kroner. Begge kjem i november.

    Det som skil toppmodellen frå vanlege spelarar er ikkje nye app-ar, men sjølve byggjekunsten. Hovudchassiset er av gullbelagt oksygenfritt kopar med 99,99 prosent reinleik, og koparvekti gjer at spelaren veg heile 670 gram. Den enklare modellen kombinerer aluminiumslegering med gullbelagt bakstykke og veg 425 gram, same ytre mål som flaggskipet. Det er ei tyngd som ikkje berre merkast i handi, men i heile tankegangen: her skal lyden bera fram gjennom metall, ikkje gjennom kompromiss.

    Walkman-namnet vart fødd i 1979, og i snart femti år hev det stade for å lytta på eiga hand. At Sony held fast på ei eiga maskinvareline for lydentusiastar, samstundes som mobiltelefonane sluker upp alt anna, er eit lite kulturelt under.

    Det nye er dessutan ikkje berre nostalgi. Dei nye spelarane kann nyttast som USB-DAC, og med DSD Remastering Engine kann PCM-lyd verta gjort um til ein DSD-straum på 11,2 MHz. Batteritidi er uppgjeven til rundt 35 timar med MP3-filer, noko som gjer spelaren til ein trufast fylgjesvein på lange reiser.

    For lydentusiastar er slike prisar ikkje berre eit kjøp, men eit medlemskap i eit lite lag av folk som vil høyra skilnaden mellom 96 kHz og 192 kHz. Det er eit lag som gjerne sit heime med kabel på hovudet og let musikken få rom. I ei tid då det meste vert strøymt og gløymt, er ei 670 gram tung maskin eit teikn på at lyd kjennest best når han fær tid og plass.

    Kjelde: ITavisen

  • Google løyste eit 20 år gamalt problem.

    Google løyste eit 20 år gamalt problem.

    Ein feilrate som minkar med ein faktor på 40, er ikkje kvardagskost. Det er resultatet av meir enn to tiår med tolmodig arbeid i kvanteforskingi.

    No melder Google um eit framsteg på nett dette området. På Willow-prosessoren hev forskarane demonstrert ein metode som gjer dei såkalla «magiske tilstandane» mykje reinare. Slike tilstandar er naudsynte byggjesteinar for kvanteprogram, men dei hev vore særs ressurskrevjande å laga. Google reknar med at denne jobben åleine kann beslagleggja upptil 95 prosent av kapasiteten i ein kvantedatamaskin. Når ein då fær feilraten ned med ein faktor på 40, og den logiske tilstandsfideliteten upp i 99,99 prosent, er det ikkje berre eit tal på eit papir. Det er ei løysing på eit problem som hev hefta ved teknikken i over tjue år.

    Framgangen minner um at dei store gjennombroti sjeldan kjem frå ein einskild, dramatisk augneblink. Dei kjem frå at nokon tek seg tid til å rydda i fundamentet. Her hev Google-forskarane m.a. funne og retta ein feilaktig føresetnad i sjølve målemetoden. Støy frå elektrisk utstyr og temperaturvariasjonar hadde påverka resultati på ein måte som ikkje var teken med i rekningi. Det er ein viktig detalj: vegen til eit meir påliteleg system gjekk ikkje berre gjennom ny maskinvare, men gjennom betre forståing av kva ein eigentleg mæler.

    For framtidi tyder dette at kvantedatamaskinane kann bruka mindre av kreftene sine på førebuing og meir på sjølve utrekningene. Det er eit steg mot maskinar som ein dag kann hjelpa til med å finna nye lækjemiddel, betre batteri og meir effektive logistikkløysingar. Enno er ikkje maskinen ferdig, og metoden må provast i større skala. Men når eit tjuge år gamalt problem fær ei so konkret løysing, er det grunn til å gleda seg.

    Kjelde: ITavisen

  • Apple gjev «Minions» arbeid – ti timars kø vert til minutt.

    Apple gjev «Minions» arbeid – ti timars kø vert til minutt.

    Ti timar i kø er ikkje lenger eit lagnadstungt tal for Apple-forskarane. Det som før kunne stogga eit heilt forsøk, er no i fleire høve nede i minuttar.

    Det mest gledelege med nyhendet um «Minions» er ikkje berre snøggleiken, men måten han er vunnen på. Her vert ikkje dyre nye reknemaskinar kjøpte inn; her vert den krafti som alt finst i kontorlandskapet, teken i bruk. Ein Mac som eigaren nyttar til vanleg kontorarbeid, hev ofte mykje ledig grafikk-kapasitet. Når kollegaer stiller maskinane sine til disposisjon – gjerne etter ei enkel melding – vert den usynlege ledigkapasiteten til ei felles ressurs.

    Dette likjest meir på ein gamal dugnad enn på eit stivt datasenter. Det er ikkje ein sentral instans som skal løysa alt; det er mange små einingar som tek kvar si oppgåve og leverer resultatet attende. Slik breier arbeidsgleda og eigarskapen seg utover.

    Systemet er enkelt i sin samansetnad. Ei sentral teneste fordeler arbeidet i mindre stykke. Deltakande maskinar hentar neste oppgåve, køyrer ho på si eiga grafikk-eining og sender svaret attende. Skulde ein maskin sovna eller missa nettet, går oppgåva berre attende i køen. Tenesta er bygd for ferdigtrente modellar, mellom anna tekstgenerering gjennom Ollama og modellar som gjer tekst om til talrepresentasjonar. Kvar maskin køyrer sin eigen del. Det er ikkje ein koloss som skal dela minne mellom alle maskinane; det er små, sjølvstendige arbeidsøkter.

    Ei slik ordning reiser og spursmål um kvar data hamnar. Forskarane er ærlege um at det finst ei uro for at eitt lag sine data vert handsama på andre sine maskinar. Løysinga dei peikar på, er å avgrensa deltakingi til eit team eller ein organisasjon, med eigne databasar og åtskilde maskingruppor. Det er eit klokt steg; tillit er like viktig som regnekraft.

    Vegen vidare peikar mot noko enno større: distribuert modelltrening og kanskje eit nett av ledige Mac-ar på tvers av landegrensor. Um ein fær tryggleiken til å hanga saman, kann dette verta ein ny måte å tenkja på datakraft – ikkje som noko ein eig åleine, men som noko ein delar når ho ikkje er i bruk.

    Det er eit håpefullt bilæte: færre maskinar som står og dreg straum utan nytte, fleire hender i arbeid, og kortare veg frå idé til svar. I ei tid då etterspurnaden etter grafikk-kort er høg og leveringstidene lange, viser Apple at den beste maskinen stundom er den ein alt hev.

    Kjelde: ITavisen

  • – RTX 5090 forsvinn ikkje

    – RTX 5090 forsvinn ikkje

    32 GB minne og 21 760 CUDA-kjerner skulle ikkje verta eit minne, og no seier Nvidia sjølv ifrå: RTX 5090 er ikkje avvikla. Det som byrja som eit rykte um at forbrukarversjonen av toppkortet skulle vika for profesjonelle GPU-ar, vart møtt med eit tydeleg svar frå selskapet.

    Senior visepresident Jeff Fisher stadfeste at forsyningskjeda og produksjonskapasiteten er noko avgrensa, men at Nvidia gjer alt dei kann for å få produktene ut på marknaden. Han kalla leveransane av RTX 5090 «svært viktig». For dei som fylgjer maskinvaremarknaden tett, er dette meir enn ein vanleg presisering; det er eit signal um at toppmodellen framleis hev ein plass i GeForce-familien.

    Samstundes peikar rykti fram mot eit RTX 5080 med 24 GB GDDR7-minne, kanskje alt i fyrste kvartal 2027. Det er ei nyheit som treffer mange entusiastar nett der dei hev ynskt meir. Dagens 5080 med 16 GB minne skuffa ikkje få, og eigarar av RTX 4090 såg lite grunn til å byta upp. Med 24 GB fær kortet betre rom for teksturtunge spel og framtidige titlar, utan at ein må heilt upp i 5090-klassa.

    Det er lett å lesa slike meldingar som uro. Men her ligg det ei roleg utvikling under. Når eit selskap vel å svara på rykte med ei klår stadfesting, gjev det kjøparane noko fast å halda seg til. Den tekniske framgangen stoggar ikkje, men han fylgjer ikkje alltid den brattaste kurva. Eit kort med meir minne til fleire brukarar kann vera like viktig for marknaden som det aller råaste toppkortet.

    For norske kjøparar er prisen framleis høg, og tilgangen hev vore trong. Men når Nvidia understrekar at dei vil halda fram med å levera, er det ei påminning um at toppmodellen ikkje er eit samlarobjekt enno. Han er ein arbeidshest for spel, skaping og kunstig intelligens, og han skal framleis ut til folk.

    Det er ikkje ofte eit rykte vert avsanna so tydeleg same veka. Her vart det gjort, og det gjer vegen frametter lettare å sjå.

    Kjelde: ITavisen

  • Fyrste gong i Noreg: – Dette er fiskarar med over middels nerdenivå

    Fyrste gong i Noreg: – Dette er fiskarar med over middels nerdenivå

    Kva fær vaksne folk til å nytta fritidi på å jakta ein fisk dei kanskje aldri fær sjå? Svaret, slik det kjem fram i meldingi um det som no hender i Noreg, er ikkje berre fangst. Det er kunnskap, tolmod og eit nerdnivå som fær sjølvaste fiskeforskaren til å nikka.

    For fyrste gong i Noreg vert det no satsa på ein jakt etter gigantfisken på ein måte som samlar dei mest ihuga. Her er ikkje tale um tilfeldige kast frå land; her vert det studert straumtilhøve, botntilhøve, vassføring og åtferd. Det som i eldre tider vart sett på som ein stille fritidsaktivitet, hev vakse til ei tevling der kvar detalj tel.

    Det er ikkje tilfeldig at dei som står bak, vert umtalte som fiskarar med yver snittet nerdnivå. Kunnskapen deira spenner frå vitskaplege rapportar til gamle fangstsedler. Dei veit kva vatn som held på dei største individi, kva tid på døgret dei søkjer føda, og kva agn som lokkar best under ulike tilhøve. Slik kunnskap er ikkje noko ein fær i fanget; ho må byggjast stein for stein.

    Håpet um rekord er med og gjev jakta ei serskild spenning. Ein rekord er ikkje berre eit tal; han er eit prov på at naturen enno kan yverraska, og at dei som leitar, enno hev noko å læra. Når eit slikt mål vert sett i Noreg for fyrste gong, opnar det døri for ei heil rekkje nye sogor. Kanskje vil den fyrste norske rekorden falla i eit vatn som tidlegare berre var kjent for ålmenn storleik. Kanskje kjem han frå eit miljø der ungdomen sit med vassbriller og loggbøker attmed fiskestongi.

    Dette er òg eit døme på korleis fritidsfisket hev endra seg. Før var det gjerne eit roleg andlet for sosialt samvere, ein tur ut i det fri med matpakke og ei stong. No kan det same vatnet samla folk som elles aldri ville ha møttest: datafolk, biologar, historikarar og vanlege entusiastar. Saman skaper dei eit fagmiljø med eit språk som er fullt av detaljar, og med ein respekt for fisken som ikkje alltid var like sjølvsagd.

    Ser ein attende i soga, hev storfisken alltid hatt ein eigen plass i norsk tradisjon. Fiskarar fortalde um dei som sleit seg laus, um laksen som vog meir enn ein mannsalder, og um vatn der botnen aldri vart funnen. Det nye er at denne gamle eventyrlysti no fær eit rammeverk med måling, registrering og offentleg interesse. Slik fær det gamle stoffet nytt liv, og slik vert kunnskapen ført vidare til nye ættleder.

    Når fyrste gongen i Noreg no er eit faktum, er det grunn til å gleda seg. Det er ikkje kvar dag eit nytt kapittel vert skrive i norsk fritidsfiske, og sjeldan med so mykje kunnskap og glede i botnen. Her er ikkje noko å tapa. Berre ein heil natur å læra, og ein gigant som kanskje sym der ute og ventar.

    Kjelde: Bergens Tidende

  • La grunnlaget i Trondheim. No er han den beste vinkelneren i verdi.

    La grunnlaget i Trondheim. No er han den beste vinkelneren i verdi.

    Gullmedaljen frå Lisboa heng no kring halsen på ein 29-åring frå Sula. Nikolai Haram Svorte gjekk til topps i VM-finalen for vinkelnerar fredag. Det er eit resultat som skin langt utover restaurantbransjen.

    Grunnlaget vart lagt i Trondheim, og det fortel um noko viktig. Slike sigrar kjem ikkje av slump. Dei kjem av år med systematisk arbeid, prøving og feiling, og ei djup nyfikenheit på råvarer, jordsmonn og årgangar. Ein vinkelner på dette nivået må kunna lesa eit vinkart som andre les notar. Han skal kjenna att lukter og smakar, ja ofte berre ved hjelp av eit lite glas, og han skal setja ord på det so gjesten kjenner seg vel. Å setja fram ein drykk er ikkje berre å opna ei flaske; det er å hjelpa gjesten til å finna den smaken som løfter heile måltidet. Det er ei røyst for landet og for faget når ein nordmann lukkast i ei slik tevling.

    For Sula og heile Møre og Romsdal er dette ein siger å gleda seg over. Det er ikkje kvar dag eit lite øysamfunn fostrar ein verdsmeister i eit fag som krev so mykje finkjensle. Det er ei påminning um at små miljø kann fostra store talent. Slike sigrar gjev òg von for norsk mat- og drikkekultur. Dei syner at ungdom med interesse for handverk kann nå heilt til topps, og at kunnskap bygd stein på stein er verdt å satsa på.

    Når gullmedaljen no er heime, er det eit høve til å løfta blikket og gleda seg over det rolege arbeidet som låg bak. Ein mann frå Sula hev synt at presisjon og lidenskap ikkje kjenner landegrenser. Det er ein siger for faget, for landsdelen og for alle som trur at øving gjer meister.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Ny flåttart uppdaga i Noreg – stor og med stripute bein.

    Ny flåttart uppdaga i Noreg – stor og med stripute bein.

    Stripete bein på ein flått er ikkje noko ein gløymer med det same. Då eit barn kom heim med ein uvanleg stor flått med slike bein, vart det byrjingi på ei lita vitskapleg oppdaging. Flåttsenteret fekk dyret tilsendt, testa det og slo fast at dette er ein flåttart som ikkje tidlegare er registrert i Noreg.

    Det er lett å tenkja på flåttar som noko einsformig og plagsamt, men naturen hev fleire artar enn dei fleste ser. At ein ny art dukkar opp, er ikkje berre eit kuriosum; det er eit teikn på at augo til folk framleis er opne. Den som fann flåtten, hadde nok ikkje planar um å gjera eit naturhistorisk funn. Likevel vart observasjonen sendt vidare til fagfolki, og dermed kom kunnskapen dit han høyrer heime.

    Flåttsenteret gjer eit arbeid som sjeldan får stor merksemd. Dei tek imot innsende dyr, artar dei, og byggjer opp eit bilete av kva som rører seg i norsk natur. Ei slik registrering gjer det mogeleg å fylgja med på endringar over tid, anten det gjeld klima, dyreliv eller folkehelse. Når turen til eit barn i skog og mark kann føra til eit nytt funn for landet, syner det verdien av eit slikt samarbeid mellom vanlege folk og vitskaplege institusjonar.

    I eldre tider var det ofte prestar, lækjarar eller andre med lang utdanning som stod for nye artsregistreringar. I dag kann vegen heim frå leik for eit barn gje same tenesta. Det er eit framsteg som ikkje står i lærebøkene, men som sit i vanen med å sjå nøye etter og melda frå.

    Den nye flåttarten hev stripete bein og er stor, noko som gjer han lettare å leggja merke til. Det er ein påminning um at små detaljar i naturen ikkje berre er til pynt; dei er lekkjer i ein større kunnskap. Kvar gong nokon tek seg tid til å sjå på eit lite dyr, kann det føra til at kunnskapen um norsk natur vert rikare.

    Slik vert eit ubehageleg funn på eit barn omgjort til noko nyttig for alle. Det er ikkje flåtten sjølv som er den gode soga; det er at han vart fanga, sendt og forstått. Den dagen den første observasjonen vart gjord, vart kartet yver norsk dyreliv eit lite stykke rikare.

    Kjelde: Aftenposten

  • Brukar gigantsum på å senda atomavfallet vårt til Sverige.

    Brukar gigantsum på å senda atomavfallet vårt til Sverige.

    Kva er prisen for å kunna leggja ei tung, stille byrd frå seg? Svaret fekk Noreg i dag, då ei milliardavtale vart signert med svenske Studsvik AB. Dermed får det høgradioaktive atomavfallet frå Kjeller og Halden ein trygg veg ut av dei utdaterte lageri der det hev lege i fleire tiår.

    Atomforskingi på Kjeller og Halden hev vore ein viktig del av norsk vitskap og industri. Reaktorane har tent landet i fredlege ærend, men etterpå har det mest krevjande avfalli vorte liggjande på gamle lager som ikkje lenger svarar til dagens krav. Det er ikkje til å leggja skjul på at dette burde vore løyst tidlegare. Nett difor er avtala verd å merka seg: ho snur ein langdryg og uviss tilstand til ei konkret, planlagd handling.

    Det mest lovande i saki er ikkje berre summen, men retningi. Noreg vel å nytta den røynsla og det utstyret som alt finst hjå eit nært granneland. Svensk industri hev opparbeidt seg eit godt namn på dette feltet, og Studsvik AB er ein av dei aktørane som hev arbeidt med radioaktivt avfall i mannsaldrar. Når to nordiske land no knyter seg saman um eit so krevjande praktisk spursmål, er det eit døme på korleis tillit og fagleg dug kann kryssa landegrensor. Det er ikkje ei flukt frå ansvaret, men ei ansvarleg overføring til dei som er best skikka til å handsama avfallet trygt.

    For lokalsamfunni kring Kjeller og Halden tyder dette noko konkret: ei langvarig uro for gamle lager vert mindre. Dei som hev budd og arbeidt nær anleggi, får no eit tydeleg teikn på at moderniseringi ikkje berre gjeld ny teknologi, men og opprydding etter gamle tider. Det er ein stille siger for eit samfunn som ofte må bera tunge etterverknader av framsteg som heile landet hev havt nytte av.

    Avtala er ikkje slutten på arbeidet, men ho er eit stort steg. Ho syner at Noreg tek gamle lovnader og nyare tryggleikskrav på alvor. I ei verd der store tekniske spursmål ofte vert skuva framfor seg, er dagen i dag eit prov på at det er mogeleg å ta tak. Det er ikkje minst eit godt døme for komande ættleder: det som er skapt, skal og takast hand um.

    Kjelde: NRK

Fylg oss: YouTube Telegram
Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Få dei fem viktigaste sakene frå Vestmennene rett i innboksen - éin e-post i veka.

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no