Ein diagnose kann tyngja kvardagen, men når trettenåringen Noah Fronth Høybø står på løpebanen, er diagnosen noko heilt anna. Der vert den same energien som skapar motstand i kvardagen, til ei kraft som ber fram.
I kvardagen hev Noah møtt motstand, fortel dei som kjenner han. Men på løpebanen er diagnosen ikkje noko hinder – der vert han til ei drivkraft. Dette er ikkje berre ei soge um ein ung idrettsutøvar. Det er ei soge um kva som skjer når eit menneske får møta omgjevnader som svarar til evnene, ikkje berre til utfordringane.
Det er lett å tru at ein diagnose set grenser. Men eigenskapar som uro, intensitet og trong til å røra seg kann verka heilt ulikt i ulike rom. I klasseromet kann dei skapa friksjon. På ein løpebane kann den same energien verta til uthald, tempo og vilje til å koma fyrst i mål. Noah hev funne ein arena der det som elles vert sett på som ei tyngd, vert til ein føremon.
Difor er denne soga verd å løfta fram. Ho minner um at lokale idrettslag og eldsjeler gjer noko meir enn å læra borni å springa fort. Dei byggjer rom der unge menneske kann verta sedde for heile den dei er. Når ein trettenåring får høyra at han kann verta ein av dei beste, er det ikkje berre ei vurdering av tider og plasseringar. Det er ei von um at talentet skal få veksa i fred, med støtte frå dei næraste.
Slike sogor hev òg ein historisk klang. I norsk idrett hev det alltid vore plass til dei som finn sin eigen veg til framgang, og ofte hev dei kome frå små stader der løypa er einaste måten å måla kreftene på. Noah er ein del av denne linja, ikkje som eit ferdig svar, men som ei påminning um at framtidi ikkje er avgjord på førehand.
Det er ingen grunn til å taka motet frå dei som slit i kvardagen. Men det er all grunn til å gleda seg over ein ung gut som hev gjort motstand til fart. Kanskje er den viktigaste lærdomen at ein ikkje skal døma ein diagnose for tidleg, men sjå kva han kann verta når ramone er rette.
Kjelde: NRK
Leave a Reply