Ei tidsstraff i eit verdsmeisterskap er ikkje noko ein ønskjer seg. For Gustav Iden vart ho likevel ikkje noko punktum, men ei vekkjing. Arnabuen svara med å springa ein maraton av det elleville slaget, og enda med sølv.
Det er lett å missa motet når ei straff set ein attende i feltet. Mange hadde late skuldrane søkka. Iden valde ein annan veg. Han tok dei ekstra sekundane som eit mål, ikkje som ei orsaking. Det er denne evna til å snu motgang til drivkraft som skil dei store utøvarane frå dei berre gode.
For dei som fylgjer idretten i Vestland, er ikkje dette første gongen ein utøvar frå Arna viser at små stader kann fostra store hjarta. Miljøet kring idretten i bygdi hev i årevis bygt opp ein kultur der det er lov å prøva, feila og reisa seg att. Eit VM-sølv er ikkje berre resultatet av ein einsam prestasjon; det er frukta av mange års arbeid, både for utøvaren sjølv og for dei som hev stade kring honom.
Sjølve maratonløpet vart eit døme på kva som bur i ein kropp når hovudet nektar å gjeva seg. Å springa forbi konkurrentar i sluttfasen etter ei tidsstraff krev ikkje berre fysisk styrke, men eit konsentrasjonsnivå som er sjeldan. Det er slike augeblikk som gjer idrett til noko meir enn tal og plasseringar.
Sølvet er eit teikn på at ein ikkje treng å vera feilfri for å nå langt. Feila kann koma, men det som tel er kva ein gjer med dei. For unge utøvarar som møter motgang på trening eller i tevlingar, er dette ei soge verd å leggja seg på minnet: Tidsstraffi er ikkje slutten, ho kann vera byrjingi på noko større.
Gustav Iden hev med dette lagt endå ein stein til det norske idrettseventyret. Og for Arna, som lenge hev fostra både musikarar og idrettsfolk, er sølvet nok eit prov på at det veks noko sterkt i dei tronge dalane.
Kjelde: Bergens Tidende
