Kva skjer når dei daglege hindringane fær ein annan arena å verka på? For 13 år gamle Noah gjev løpebanen eit klårt svar: der vert diagnosen ikkje eit hinder, men ein del av motoren som driv han framover. Og den motoren kann føra han langt – nokon med innsyn i idretten meiner han kann verta ein av dei beste.
Det er lett å tenkja på ein diagnose som noko som set grenser. I kvardagen møter Noah motstand, som mange andre unge med liknande utfordringar gjer. Men på friidrettsbanen fær diagnosen ei ny tyding, og det som i kvardagen kann kjennast som ei bør, vert på banen til drivkrafti hans. Her er det ikkje spursmålet um kva som er vanskar, men kva som er mogleg. Dei same eigenskapane som kann gjera skuledagen tyngre – til dømes trongen til å bryta ned mål i små steg – kann verta ein styrke i idretten. Ein som må arbeida seg fram med tolmod og vilje, byggjer ofte ein mental styrke som andre ikkje fær gratis.
Idrottshistoria er full av døme på utøvarar som hev gjort motgang til drivstoff. Det er ikkje noko nytt at eit menneske finn fram til dei djupaste kreftene sine nett når kvardagen er mest krevjande. Men det er ikkje historia som er viktigast her; det er den unge guten som stend på startstreken og veit at han hev noko å gjeva.
Bak ein slik prestasjon stend sjeldan eit menneske åleine. Trenarar, familie og ein klubb som ser heile mennesket, gjer ein skilnad. Når ein ung utøvar fær høyra at diagnosen ikkje definerer han, men at det er arbeidet og hugen som tel, skapar det rom for vokster. Slike miljø er gull verdt for eit lokalsamfunn. Dei syner at idretten hev plass til alle, ikkje berre dei som passar inn i ein trong mal.
Vegen fram er lang, og 13 år er ein ung alder. Det er mange steg att før ein kann tala um dei aller beste i idretten. Men det som alt er vunne, er verd å leggja merke til: ein ungdom hev funne ein stad der han fær bruka kreftene sine, og det gjev meining for både han sjølv og dei rundt han. Den største sigeren er kanskje at ein diagnose ikkje lenger er ein mur, men eit springbrett.
Og når startskotet lyder neste gong, er det ikkje berre eit løp som skal springast. Det er eit prov på at menneske kann veksa gjennom det som fyrst ser ut som motstand. Noah hev 13 år, ein diagnose og ein bane. Meir trengst ikkje for å syna at framtidi er open.
Kjelde: NRK
