Vestmennene

Tag: Ungdom

  • Jakob (18) leitte etter ei sideinntekt. No hev han seks partnarar og ser nasjonalt.

    Jakob (18) leitte etter ei sideinntekt. No hev han seks partnarar og ser nasjonalt.

    Seks partnarar og eit nasjonalt siktemål – og alt byrja med vatn og såpe hjå grannen. Ein attenåring som søkte ei sideinntekt, hev no bygt seg eit lite føretak med seks partnarar.

    Jakob Tande var inspirert av videoar på TikTok um å byggja inntekt. Men i staden for å berre sitja og sjå på skjermen, tok han vaskebøtta og vaska bilane til naboane. Det fyrste steget var lite, og likevel fullt av lærdom: Han måtte læra å arbeida raskt, halda avtalar og setja ein pris. Slik vart nabobilane meir enn ei teneste – dei vart ei øving i tillit.

    Det er lett å undervurdera slike små byrjingar. Ein bilvask i eit bustadfelt er ikkje noko stort nyhende i seg sjølv. Men når ein attenåring får seks partnarar med på laget og rettar blikket nasjonalt, ligg det noko større under. Her er ikkje tale um å venta på at nokon skal gjeva ein jobb; her er tale um å skapa han sjølv. Dei seks partnarane syner at idéen hev vorte delt, drøfta og betra i lag med andre.

    Slike sogor hev djupe røter i norsk bygd og by. Ungdom har i mannsaldrar tent sine fyrste kroner ved å måka snø, plukka bær, slå plenar og gå ærend for grannar. Det nye er at den digitale kvardagen ikkje lenger berre er eit tidsfordriv, men ei kjelde til inspirasjon og kunnskap. Videoane på TikTok vart ikkje eit lokk burt frå arbeidet; dei vart ein reiskap til å koma i gang. Slik kann det digitale og det praktiske gå hand i hand.

    Den nasjonale ambisjonen er kanskje den mest spanande delen. Å vaska bilar i eit nabolag krev fyrst og fremst pålitelegheit. Å utvida til andre stader krev system, samarbeid og eit godt rykte. Her hev dei unge partnarane alt gjort det viktigaste: Dei hev synt at dei møter upp, gjer arbeidet skikkeleg og tek ansvar. Eit slikt rykte når langt, og det er ikkje avhengig av store annonsar.

    Difor er dette meir enn ei soge um ein ung gründer. Det er ei soge um kva som skjer når ein idé vert teken på alvor, og når nabolagets tillit vert bygd bil for bil. Ein liten bilvask kann verta noko større enn skinnande lakk. Han kann verta eit prov på at arbeidsviljen og samarbeidet enno høyrer heime i det norske kvardagslivet.

    Kjelde: Adresseavisen

  • 13-åringen skulde finna arbeid til FN-dagen. Fekk nei yveralt.

    13-åringen skulde finna arbeid til FN-dagen. Fekk nei yveralt.

    Ein 13-åring som bankar på dører for å arbeida på FN-dagen, får ikkje eingong ein sjanse til å visa kva han duger til. Overalt møter denne ungen eit nei. Men sjølve handlingi er eit ja til fellesskapet.

    Det er lett å gløyma kva eit nei kann gjera med eit ungt sinn. Her stend ein 13-åring upp, ikkje for å krevja noko for seg sjølv, men for å gjeva arbeidskraft til ein dag som er vigd til det internasjonale samarbeidet. Då er svaret stengde dører. Det er ikkje berre trist. Det er òg eit teikn på at samfunnet ikkje hev lært å taka imot det dei yngste vil gjeva.

    Men det finst ei onnor side ved denne soga. Det at ein 13-åring i det heile teke gjer dette, viser at ungdomen ikkje er so likegyldig som mange vil ha det til. Her er eit barn som hev fenge med seg at FN-dagen ikkje er ein vanleg dag, men ein dag då ein kann tenkja på verdi utanfor sin eigen skuleveg. Denne ungen hev alt skjønt noko som mange vaksne gløymer: at store mål vert bygde av små hendingar.

    Slike initiativ er ikkje nye i norsk soge. Ungdomslag og friviljuge lag hev i meir enn hundre år vore skular i samfunnsansvar. Dei som no sit i kommunestyre og styrerom, var ofte med i slike lag då dei var unge. Det er i møte med vaksne at ein lærer kva det vil segja å høyra til. Når ein 13-åring vert møtt med nei, er det ikkje ungen som misser mest. Det er dei som sa nei, som misser ei sjanse til å læra noko nytt.

    Det er heller ikkje vanskeleg å sjå kva som burde henda her. Ein kommune, eit lag eller ei verksemd kunde ha sagt ja, gjeve denne ungen ei lita oppgåve og late han få kjenna at innsatsen vert verdsett. Det hadde kosta lite, men det kunde ha sett spor for livet. For den ungen hev alt det viktigaste på plass: viljen til å gjera noko for andre.

    Difor er spursmålet i saka ikkje fyrst og fremst kvifor denne 13-åringen fekk nei. Det er spursmålet um kva samfunnet gjer med dei som ikkje let seg stogga av eit nei. Er det plass til ungdomar som bryr seg? Dersom svaret er ja, lyt det òg syna seg når dei bankar på. Då er det ikkje nok å klappa på avstand. Då lyt døri opnast, ei oppgåve finnast, og den ungen få høyra: Velkomen, her er noko du kann hjelpa til med.

    Slik kann eit nei snuast til noko større. Den ungen som fekk nei overalt, hev nemleg alt gjort det viktigaste: han hev vist at han bryr seg. Det er ei røyst som fortener eit svar.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Robotkrig på Laksevåg

    Robotkrig på Laksevåg

    Ein 15-åring som er «litt høy på pæren» er ikkje eit problem – det er ofte fyrste teiknet på at noko nytt er i emning. Når Tian (15) vert nemnd som favoritt i robotkrigen på Laksevåg, ligg det meir enn ungdomleg sjølvtru bak.

    For den som veks upp med skjermar og sensorsett, er bygging av ein robot ikkje berre leik. Det er eit handverk der matematikk, fysikk og programmering møter gamal verkstadkunnskap. Laksevåg hev djupe røter i mekanisk industri og skipsbygging; det er lett å sjå ein raud tråd frå tidene då unge læresveinar fann vegen til verkstadene, til dei no stiller med radiostyrte maskinar i ein tevlingsarena.

    Det mest givande med slike tevlingar er sjeldan sjølve vinnartrofeet. Det er at ungdom fær prøva seg fram, gjera feil, retta upp att og læra at ein idé ikkje er ferdig før han møter røyndi. Denne prosessen gjev ein særleg type kunnskap som ikkje let seg lesa seg til i ei bok. Når ein femtenåring set saman motorar, hjul og sensorar til noko som faktisk rører seg, vert abstrakte timar i algebra og programmeringsspråk til konkret dugleik.

    Det kann òg vera verdt å merka seg at slik sjølvtru i den alderen ikkje treng vera hovmod. Å vera litt høg på pæra er ofte berre eit anna ord for å tru på det ein hev bygt – og den trua er naudsynt når ein motor køyrer seg fast eller styringi sviktar. Utan litt stå-på-vilje gjev mange unge upp ved fyrste hinderet. Med ein roleg dose sjølvkjensle held dei fram, finn feilen og kjem attende sterkare.

    Slike robottevlingar viser òg at framtidi ikkje berre høyrer dei store forskingsmiljøi til. Ho finst i lokale gymsalar og verkstadar, der born og unge fær rom til å byggja, testa og tevla. Det er her interessa for teknologi ofte vert vakt for livet. For Laksevåg og bygdene rundt er dette eit teikn på at næringsliv og skule kann møtast på ein måte som gjev unge tru på eiga evne.

    Kven som til slutt vinn robotkrigen, fær tida syna. Men alt no er det mogeleg å gleda seg over at ein femtenåring tør å stilla med både maskin og meining. Det er slik nye byggjemeistrar vert til.

    Kjelde: Bergens Tidende

  • Flyt til Oslo, utan arbeid, bustad, pengar eller ein plan.

    Flyt til Oslo, utan arbeid, bustad, pengar eller ein plan.

    Ein 27-åring utan jobb, bustad, pengar eller plan tek toget frå Trondheim til Oslo. Det er ikkje eit naudrop; det er eit val.

    Eva gjer det mange hev drøymt um, men få tør. Ho forlèt det kjende for å sjå kva hovudstaden vil syna henne. I ei tid då mykje vert planlagt ned til minste detalj, er det noko friskt ved å lata vegen bli til medan ein gjeng.

    Historisk er dette ingen nyhende. I mannsaldrar hev unge nordmenn teke same retningi. Dei kom frå bygder og småbyar med lite i lomma og mykje i viljen. Oslo var ikkje alltid målet i seg sjølv, men porten til arbeid, utdanning og nye møte. Det er den same tilliten til framtidi som no fær ein 27-åring til å setja kursen sørover utan tryggleiksnett.

    Det er lett å kalla det uforsiktig. Men bak valet ligg ei ro som er verd å leggja merke til: trua på at høve opnar seg for den som møter dei med opne augo. Ein by som Oslo er full av slike høve. Han er ikkje berre ein stad, men eit landskap av moglegheiter, der sume dører må bankast på før dei opnar seg. Å koma utan plan kann vera ein styrke, for då er ingenting førehandsavgjort og mykje kann henda.

    Røynsla av å byrja på nytt gjev òg noko varig. Den som klarar seg i eit nytt miljø med små middel, lærer kva ho eigentleg treng. Ho lærer å spørja om hjelp, å gripa dagen og å finna vegen i eit ukjent landskap. Slike røynsler er ikkje burtkasta, same kor vegen sidan ber.

    Oslo hev teke imot mange slike nykomarar før, og byen vert rikare av det. Han er vorten til av folk som kom utan full pakke, men med noko meir verdifullt: mot, trong til å skapa og vilje til å høyra til. Det er god grunn til å ynskja Eva lukke til.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Vil ikkje ha elektriske mopedbilar: – Bensin og diesel til eg døyr

    Vil ikkje ha elektriske mopedbilar: – Bensin og diesel til eg døyr

    Åttisju av hundre mopedbilar i Noreg går framleis på bensin eller diesel. Det er ikkje eit mistak i statistikken, men eit tydeleg val frå dei yngste sjåførane. Det valet fortel meir um fridom enn um trass.

    Mopedbilen er for mange sekstenåringar det fyrste høvet til å røra seg fritt i sitt eige landskap. Når åttisju prosent vel bensin eller diesel, er det ei påminning um at fridom ikkje berre er eit ord; det er å vita at motoren startar ein kald morgon, at tanken vert fylt på få minutt, og at vegen heim ikkje er avhengig av ei ladestolpe som kanskje ikkje finst i bygdi.

    Dette er ikkje noko nytt. Den vesle bensinmotoren hev bore unge folk langs fjord og fjell i mannsaldrar, frå mopeden kom i etterkrigstidi til mopedbilen tok over som ungdomskøyretøy. Ordet «mopedbil» bind saman den gamle mopedfridomen med vernet bilen gjev mot vêr og vind. Det er ein arv som ikkje vert kasta på båten i utrengsmål.

    For bygdeungdomen er mopedbilen ofte det som gjer kvardagen heil. Ein kann koma seg til skulen, til arbeid, til trening og til vener utan å be foreldra køyra. Då vert valet av drivstoff eit spursmål um tillit, ikkje um ideologi. Ein bensintank som ein kjenner, er eit fast punkt i ein travel ungdomskvardag.

    Det er heller ikkje eit stengsle for framtidi. Når unge sjåførar vel bensin og diesel, peikar dei på kva dei elektriske alternativi må læra: betre rekkjevidde i kulde, snøggare lading og eit nett av ladepunkt som òg når dei små vegane. Slik vert dei åttisju prosentane ei nyttig melding til ingeniørar og politikarar, ikkje eit nei til utvikling.

    Det finst ein stolt tradisjon i å halda fast ved det som verkar, medan ein byggjer det nye. Mopedbilane på bensin og diesel er eit døme på at unge menneske tek ansvar for sin eigen mobilitet. Dei bed ikkje um noko dei ikkje treng; dei vel det som gjev deim veg. Det er ein tanke verd å ta med seg, same kva drivstoff ein sjølv føretrekkjer.

    Kjelde: NRK

  • Noah (13) nyttar diagnosen som drivkraft: – Han kann verta ein av dei beste

    Noah (13) nyttar diagnosen som drivkraft: – Han kann verta ein av dei beste

    Kva skjer når dei daglege hindringane fær ein annan arena å verka på? For 13 år gamle Noah gjev løpebanen eit klårt svar: der vert diagnosen ikkje eit hinder, men ein del av motoren som driv han framover. Og den motoren kann føra han langt – nokon med innsyn i idretten meiner han kann verta ein av dei beste.

    Det er lett å tenkja på ein diagnose som noko som set grenser. I kvardagen møter Noah motstand, som mange andre unge med liknande utfordringar gjer. Men på friidrettsbanen fær diagnosen ei ny tyding, og det som i kvardagen kann kjennast som ei bør, vert på banen til drivkrafti hans. Her er det ikkje spursmålet um kva som er vanskar, men kva som er mogleg. Dei same eigenskapane som kann gjera skuledagen tyngre – til dømes trongen til å bryta ned mål i små steg – kann verta ein styrke i idretten. Ein som må arbeida seg fram med tolmod og vilje, byggjer ofte ein mental styrke som andre ikkje fær gratis.

    Idrottshistoria er full av døme på utøvarar som hev gjort motgang til drivstoff. Det er ikkje noko nytt at eit menneske finn fram til dei djupaste kreftene sine nett når kvardagen er mest krevjande. Men det er ikkje historia som er viktigast her; det er den unge guten som stend på startstreken og veit at han hev noko å gjeva.

    Bak ein slik prestasjon stend sjeldan eit menneske åleine. Trenarar, familie og ein klubb som ser heile mennesket, gjer ein skilnad. Når ein ung utøvar fær høyra at diagnosen ikkje definerer han, men at det er arbeidet og hugen som tel, skapar det rom for vokster. Slike miljø er gull verdt for eit lokalsamfunn. Dei syner at idretten hev plass til alle, ikkje berre dei som passar inn i ein trong mal.

    Vegen fram er lang, og 13 år er ein ung alder. Det er mange steg att før ein kann tala um dei aller beste i idretten. Men det som alt er vunne, er verd å leggja merke til: ein ungdom hev funne ein stad der han fær bruka kreftene sine, og det gjev meining for både han sjølv og dei rundt han. Den største sigeren er kanskje at ein diagnose ikkje lenger er ein mur, men eit springbrett.

    Og når startskotet lyder neste gong, er det ikkje berre eit løp som skal springast. Det er eit prov på at menneske kann veksa gjennom det som fyrst ser ut som motstand. Noah hev 13 år, ein diagnose og ein bane. Meir trengst ikkje for å syna at framtidi er open.

    Kjelde: NRK

  • Noah (13) brukar diagnosen som drivkraft: – Han kann verta ein av dei beste.

    Noah (13) brukar diagnosen som drivkraft: – Han kann verta ein av dei beste.

    Ein diagnose kann tyngja kvardagen, men når trettenåringen Noah Fronth Høybø står på løpebanen, er diagnosen noko heilt anna. Der vert den same energien som skapar motstand i kvardagen, til ei kraft som ber fram.

    I kvardagen hev Noah møtt motstand, fortel dei som kjenner han. Men på løpebanen er diagnosen ikkje noko hinder – der vert han til ei drivkraft. Dette er ikkje berre ei soge um ein ung idrettsutøvar. Det er ei soge um kva som skjer når eit menneske får møta omgjevnader som svarar til evnene, ikkje berre til utfordringane.

    Det er lett å tru at ein diagnose set grenser. Men eigenskapar som uro, intensitet og trong til å røra seg kann verka heilt ulikt i ulike rom. I klasseromet kann dei skapa friksjon. På ein løpebane kann den same energien verta til uthald, tempo og vilje til å koma fyrst i mål. Noah hev funne ein arena der det som elles vert sett på som ei tyngd, vert til ein føremon.

    Difor er denne soga verd å løfta fram. Ho minner um at lokale idrettslag og eldsjeler gjer noko meir enn å læra borni å springa fort. Dei byggjer rom der unge menneske kann verta sedde for heile den dei er. Når ein trettenåring får høyra at han kann verta ein av dei beste, er det ikkje berre ei vurdering av tider og plasseringar. Det er ei von um at talentet skal få veksa i fred, med støtte frå dei næraste.

    Slike sogor hev òg ein historisk klang. I norsk idrett hev det alltid vore plass til dei som finn sin eigen veg til framgang, og ofte hev dei kome frå små stader der løypa er einaste måten å måla kreftene på. Noah er ein del av denne linja, ikkje som eit ferdig svar, men som ei påminning um at framtidi ikkje er avgjord på førehand.

    Det er ingen grunn til å taka motet frå dei som slit i kvardagen. Men det er all grunn til å gleda seg over ein ung gut som hev gjort motstand til fart. Kanskje er den viktigaste lærdomen at ein ikkje skal døma ein diagnose for tidleg, men sjå kva han kann verta når ramone er rette.

    Kjelde: NRK

  • Christian (14) landa hovudrolla: – Eg hoppa umkring i stova.

    Christian (14) landa hovudrolla: – Eg hoppa umkring i stova.

    Det som fyrst ser ut som ein baklem, kan snu seg til ein siger i siste liten. For fjortan år gamle Christian Bakke de Mello vart avslaget på ei rolle sjølve startskotet til noko langt større. No er han klar for hovudrolla i musikalfilmen «Gøts» – eit prov på at uthald og mot til å stå på kann føra heilt fram til lerretet.

    Teater og film hev alltid vore sterke kulturkrefter i bygd og by, men at ein so ung utøvar fær sjansen til å bera ei heil produksjon, er eit sjeldan og gledeleg teikn. Det fortel um eit lokalt film- og teatermiljø som ser talentet og vågar å satsa på dei unge røystene. Bergensregionen er kjend for å fostra scenekunstnarar, og med «Gøts» fær ein ny generasjon hove til å briljera – heilt i tråd med gamal vestlandsk forteljartradisjon.

    Soga um Christian peikar på noko djupt menneskjeleg: korleis det fyrste nei-et ikkje treng vera endestasjonen. Skodespelarkunsten krev at ein møter motgang med ny kraft, og nett denne evni hev den unge bergensaren synt. Han, som hoppa rundt i stova av glede då beskjeden kom, representerer mykje av det ein ynskjer å sjå i framveksande kunstnarliv: ei blanding av alvor og barnsleg hugnad.

    Musikalfilmen «Gøts» er sjølv eit døme på korleis lokal skaparkraft finn nye uttrykk. Ordet «gøts» er ikkje berre tittelen; det peikar attende på eit dialektord for noko uventa eller overraskande – nett slik sjølve tilskipnaden vart for hovudrolleinnehavaren. Når ein film set slike ord i sentrum, bind ein saman moderne forteljarteknikk med rotfeste i heimemålet. Det er ei påminning um at nynorsk og dialektar framleis er ei rik kjelde til kunstnarleg inspirasjon.

    For publikum på Vestlandet gjev dette forvitnelege vørdnader. Å sjå ein lokal gut steppa fram i ei musicalverd, syngjande og dansande på film, er eit døme på at verdi ikkje treng sendast inn frå hovudstaden. Små og store produksjonar veks fram der folk bur, og dei skapar samhald og stoltheit. Det er i slike augneblink ein ser kva kulturen gjer med lokalsamfunnet: han løfter einskildmenneske og gjev oss noko å gle oss over i lag.

    Like mykje som dette er soga um Christian, er det og soga um alle dei vaksne som hev lagt til rette. Regissørar, lærarar, scenearbeidarar og foreldre som trur på prosjektet, er sjølve grunnmuren. Dei gjer at ein ungdom kann få bu seg ut, mislukkast litt, og so sigra. Det er ein liten lærdom i det for alle som hev ansvar for barn og unge: å skapa rom der mislukka forsøk ikkje er slutten, men berre eit steg på vegen.

    Kulturlivet i Noreg er i stendig rørsle, og når nye andlit kjem til, fær me håp um at tradisjonane ikkje stivnar. «Gøts» vert ein milepåle for dei medverkande, men det er samstundes eit bilete på alt det uhøgtidelege og levande som skjer i teater- og filmkrinsar kringom i landet. Då er det verd å heidra dei små sigerane, dei som kjem etter eit avslag, og dei som tør å hoppa av glede når draumen vert røyndom. Det er slike stunder som minner oss um at det oftast er verdt å freista ein gong til.

    Kjelde: Bergens Tidende

  • Her kjem dei sumartilsette attende år etter år.

    Her kjem dei sumartilsette attende år etter år.

    Dei same andleti ved kaffikjelten, dei same namni på vaktlistone – år etter år. Det er ikkje ein sjølvfylgje at unge folk skal ynskja seg attende til same arbeidsplassen sumar etter sumar, men nett dette hender i mange av landsens små og millomstore verksemder. Dei sumartilsette hev funne noko der som er meir varig enn ein lønssjekk: ekte trivsel, den djupe kveikja som gjer at ein veks og kveikjest i lag med gjengen.

    Slik trivsel er ikkje noko som kjem av seg sjølv. Ho må såast, vatnast og vernast, som ein hage. Arbeidsgjevarar som fær dei same sumartilsette attende år etter år, hev ofte skapt ei kultur der kvar einskild vert sedd og verdsett – ikkje berre som arbeidskraft, men som menneske. Dei lærer deg faget frå grunnen av, gjev deg ansvar og stolar på at du veks inn i rolli di. Slik vert sumarjobben meir enn eit tidsrom på curriculum vitae; han vert ein stad der du høyrer heime, um so berre for nokre vikor.

    Det er freistande å draga historiske liner her. I gamal tid reiste folk til seters kvar sumar, ofte dei same familiorne til dei same stølshus, og arbeidet fylgde ein rytme som var like gamal som dalen sjølv. Dei kom att for di dei kjende landskapet, visste kvar bekkefari gav best vatn og kvar lyngen var mjukast å kvila på. Noko av den same tryggleiken finst når ein ungdom kjem attende til fabrikken, hotellet eller landhandelen der dei arbeidde i fjor. Dei møter ikkje eit framandt system, men eit levande minne av sitt eige arbeid – og vert tekne imot som ein del av eit lag.

    Ordet «trivsel» hev ein djupare klang i målet vårt enn berre «nøgd». Det stammar frå norrønt «þrífast», som tyder å gripa, veksa og verta sterk. Den som trivst på arbeidsplassen, er ikkje passiv; han er i rørsle, lærer nye ting, knyter band og ser at det han gjer hev meining. Når sumartilsette finn ein slik stad, vert dei ikkje berre verande i ei tidsavgrensa stilling – dei kjem att og hentar meir av den same voksteren.

    I ei tid der mange skifter jobb ofte og sumarjobbar kann verta anonyme innleiggjengar i ein stor maskineri, er det noko stille og stort ved dei verksemdene som fær dei same andleti attende år for år. Dei byggjer kontinuitet, ikkje berre i eige arbeidslag, men i heile bygdi. Ein ungdom frå Voss som i fjerde sumar tek til ved det same verkstaden, ber med seg ei røynsla som smittar over på nye læregutar og gjer miljøet rundare. Slik vert trivselskulturen sjølvforsterkande, eit lite hjul som held det store hjulet gangande.

    Det er lett å lata seg blenda av store tal og snøgge suksesshistorior, men her tala me um ein roleg triumf. Arbeidsplassane som fær sumarfolket attende, held fast ved noko menneskeleg i ei verd som er svært skiftande. Dei syner at nøkkelen til trivsel ikkje er ein millimetertjukk personalhandbok, men eit levande fellesskap der ein framleis kann risikera at forgangne sumarar sit att i veggjerne og ynskjer velkomen.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Vetle starta som friviljug – no lever han draumen.

    Vetle starta som friviljug – no lever han draumen.

    Medan tusund av tilskodarar fylgjer striden på Stiklestad, er det ein ungdom der ute på scenen som ber eit stort alvor. Det er Froste, hærmannen – og bak rolla stend Vetle, 24 år gamall. Få år tidlegare var han ein av dei mange friviljuge som heldt liv i det store friluftsspelet. No er han sjølv vorten ein berande del av soga.

    For Stiklestad-spelet er ikkje berre ei teaterhending; det er eit kulturelt samlingsmerke i Trøndelag og langt utyver. År etter år møtest bygdefolk, tilreisande og ungdomar som Vetle for å gjeva liv til forteljinga um Heilag Olavs fall. Det er ein tradisjon som hev rota seg djupt i jordi, og som stadig fær ny vokster når unge krefter melder seg.

    Vetle byrja som friviljug med praktiske uppgåvor – å hjelpa til med bygg, bera fram utstyr, vera til stades der det trongst. Slikt arbeid er usynleg for dei som berre ser ferdighugsingen av spelet, men det er sjølve grunnmuren. At ein av desse no stig fram i ljoset som hærmann, er eit vitnemål um den krafti som ligg i dugnadsanden. Ein ungdom som fyrst var ein av mange i kulissane, er no sjølv med og ber soga vidare.

    No er 24-åringen klar for eit nytt stort uppdrag. Kva det er, fær tida syna, men yvergangen frå friviljug innsats til sentral rolle syner at slike kunstnarlege miljø gjev spelerom for vokster og draumar. Det er ikkje alle som fær eit slikt høve, men når ein som Vetle tek steget, vert det eit døme til etterfylging for andre unge i lokalmiljøet.

    Stiklestad-spelet er med detta ikkje berre ei minning um ei blodig fortid; det er ein levande møtestad der soga vert nykveikt av nye røyster og nye andlet. Vetle er ei av dei røystene, og med si reise frå friviljug til hærmann minner han oss um at kulturarven er i trygge hender so lenge ungdomar finn vegen dit. Det neste store uppdraget er berre byrjingi på eit nytt kapittel i eit historisk spel som aldri misser si tiltrekkingskraft.

    Kjelde: Adresseavisen

Fylg oss: YouTube Telegram
Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Få dei fem viktigaste sakene frå Vestmennene rett i innboksen - éin e-post i veka.

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no