Niandeplass midtvegs i eit verdmeisterskap på Hawaii er sjeldan noko ein knyter til siger. Når Gustav Iden likevel endar på sølvplass etter å ha sprunge forbi sju konkurrentar i avslutningi, er det ein prestasjon som fortener meir enn ein statistisk notis.
Det er lett å hengja seg upp i straffi som kann ha kosta han gullet. Men den store soga denne dagen er ikkje det som vart teke frå han; det er det han tok attende. Å vinna sju plassar på den avsluttande løpeturen i eit løp på Hawaii krev ei fysisk og mental kraft som ikkje alle hev.
Det er noko djupt norsk ved denne evna til å reisa seg når alt ser mørkt ut. Grete Waitz lærde verda at norske uthaldskvinner ikkje gjev seg, og triathlon hev arva den same elden. På Hawaii, der varmen og vinden slit på kroppen, vert slike eigenskapar tydelegare enn nokon annan stad. Triathlon er ein ung idrett, men han byggjer på gamle dygder: tolmod, hardt arbeid og evna til å halda ut når andre gjev seg. Dette er eigenskapar som hev bore norske utøvarar fram i generasjonar.
Gustav Iden kjem frå eit idrettsmiljø i Bergen og på Vestlandet som veit kva det vil segja å øva under skiftande tilhøve. Regn, vind og kulde er ikkje hinder; dei er treningspartnarar. Det er ikkje tilfeldig at ein utøvar frå denne landsdelen kann snu eit løp på den måten.
Sølvet på Hawaii er ikkje noko tak; det er eit golv å byggja vidare på. Når ein kann koma frå niande til andre plass trass i ein straff, ligg det eit gull og ventar i neste tevling. Det er ikkje naiv optimisme å segja det; det er å lesa løpet rett.
Difor bør denne sølvmedaljen hengjast høgt, ikkje som eit minne um eit tapt gull, men som prov på at viljen kann flytta fjell. For unge idrettsfolk er soga um niandeplassen som vart til sølv meir verd enn mange glitrande sigrar; ho syner at vegen fram sjeldan er bein, men at han alltid er verdt å gå.
Kjelde: NRK
Leave a Reply