Ein potpurri av beste kvalitet

Regnet silte ned. Stemningi steig. To norske artistar snudde ein klissvåt kveld til eit minne som vil gløda lengje.

Ordet «potpurri» kjem frå fransk og tyder bokstavleg «rotna gryte» – eit mildt sagt uventa opphav til ei musikalsk blanding av finaste slag. Men det er nett denne spenningi millom det grove og det gylne, millom det ytre uvéret og den indre varmen, som gjorde konserten med Espen Lind og Bertine Zetlitz til noko langt meir enn ein vanleg sumarkveld.

For dei som stod i regnbyga, var ikkje dei våte kledi ei hindring. Dei vart tvert um ei ramme um noko ærleg og levande. Når regnet piskar mot andlit og klede, vert opplevingi sårbar og sanneleg. Då krevst det ekte artistisk kraft for å halda publikum i si makt. Lind og Zetlitz eig nett den krafti. Røystene deira fann saman i ei rekkje av velkjende tonar, og publikum svara med ein allsong som trassade veret.

Her låg ingen stiv seremoni. Samansetnaden av songar – eit potpurri av beste kvalitet – vart framført med ein leiken lettleik som smitta yver på dei våte sjeler i tusental. Det er ein kunst å blanda det kjende med det overraskande, og dei to artistane meistra det til fulle. Dei viste at norsk populærmusikk held eit nivå der stemneklang og melodisk teft stend seg i all slags vér.

Det er noko djupt freistande ved slike stunder. Dei minner oss um at dei store gledene ikkje er avhengige av godvér. Tvert um kann sjølve motgangen – i dette høvet ei gjennomvåt skjorte – verta den limen som bind folk saman. I ei tid der me ofte søkjer mot skjerm og kunstig ljos, er det godt å høyra um at det enno finst kveldar der ljoden av menneskelege røyster overdøyvar regndropar.

Dette er ikkje berre ei soge um ein konsert. Det er ei påminning um at når laget er godt, so vert jamvel regnbyga til ein medspelar. Og medan tonane kling ut og folk vender heim, sit ei felles erfaring att i bringone – ei varm, musikalsk klangbotn som ikkje let seg vaska burt av nokon skur.

Gjev at slike kveldar må koma oftare. For dei viser at den norske folkesjeli er robust, og at kunstnarar som Lind og Zetlitz ber ei gåve som tenner von i hjarta, uansett kor vått det er under beini.

Kjelde: Adresseavisen