– Det er merkeleg at eg som muslim skal stå i kyrkja.

Inni det ærverdige kvelvet laga av stein og stille bøn, fær bråe tekster frå vår tid ny klangbotn. Det er ikkje salmar som stig under kvelvingen, men verselinor forma i rapens rytme. Ein muslimsk kunstnar stig fram der altar og preikestol har stade i hundradvis av år, og gjev rommet eit heilt nytt ljodmål.

Det er i seg sjølv eit bilete på kor langt det opne samfundet er kome. Når Benyoub, med bakgrunn frå islamsk tru, held ein skreddarsydd konsert i ein kristen katedral, er det meir enn ein kulturell nybrotsferd. Det er ei påminning um at dei store romi i byen vår – særleg kyrkja – heilt frå dei vart reiste har vore møtestader for heile folket. Her hev menneskje med ulike livssyn og ulike historier funne fram til noko felles, anten det hev vore i sorg, takksemd eller gleda.

Rapmusikken hev ofte vorte møtt med skepsis, men i sitt indre er han ein nær slektning av gamle forteljartradisjonar. Dei rytmiske tekstene ber samfundskritikk, vonde og voner, på ein måte som det fyrste salmediktarane kjende seg att i, um dei kunde ha høyrt det. Å setja denne kunstformi saman med den skolte akustikken i domkyrkja er ikkje noko samanstøyt, men eit møte mellom to sterke røyster som båe har noko å segja.

Det er heller ikkje tilfelle at berre ein muslimsk rappar stig fram i kyrkja. Mange yngre stemner frå ymse miljø hev teke steget inn i dei gamle helligdomane i byar og bygder dei siste åri, og dei hev vorte møtte med opne dører. Det syner ein gjenteken historisk lærdom: det er i sjølve bruken av rommet at det held seg levande. Når tekster som vart skrivne på gateplan fær fylla kvælvet, misser ikkje kyrkja si verd. Ho vinn ein ny etasje av meining, der den gamle stilla blandar seg med nye spørsmål.

Den personlege koplingi til tru gjer konserten enno rikare. For Benyoub er det spesielt å stå nett der, og den kjensla av å vera framand i eit rom som vanleg er for andre, er noko som skapar ei auka medvitenheit hjå både kunstnaren og tilskodarane. Det minner oss um at det er i møte med det som fyrst verkar annleis, at me ofte vertindre våre eigne røter og lærer meir um det me sjølve står for.

Samstundes er det eit frampeik mot ein morgondag som alt er byrja. Samfundet vårt er sett saman av fleire trusretningar og fleire kulturarv enn nokon gong fyrr. At ein katedral opnar seg for eit slikt samarbeid, er ikkje eit teikn på at noko vert borte, men på at tradisjonen for å byggja bruer held fram. Musikken hev oftast vore det fyrste språket som finn vegen når vanlege ord stoggar. I dette tilhøvet er den tilmålte konserten ei framifrå gåve til byen og til alle som vil høyra på.

Slik held steinhuset fram med å samla menneskje under tak, same kva ord som fyller det. Og det er kanskje den djupaste tydingi av eit gudshus: eit rom der himmelen og jordi på nytt og nytt fær prøva å forstå kvarandre.

Kjelde: Adresseavisen