Vestmennene

Emne: Musikk

  • Green Carnation, smak på del tre

    Green Carnation, smak på del tre

    Ein einaste tone, eit fyrste glimt av eit lenge venta verk, kann setja heile hugen i brand – og nett no brenn det i krinsen kring Green Carnation. Den 24. juni gav bandet ut ein video og singelen «Uconditional Artificial Chemistry», den fyrste smakebiten frå trilogiens tredje og siste del. Albumet heiter «A Dark Poem A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex», og lanseringsdatoen er sett til 4. september.

    For eit norsk prog-metal-band i verdsklassa er ei slik trilogi meir enn ein tilfeldig serie plater. Det er ei langdryg, kunstnarleg satsing som krev mot, tolmod og ein sjeldan tillit til at lyttarane heng med. Fyrste bolken kom i 2024, den andre i 2025, og no vert bogen spent heilt ut med eit verk som samlar dei tidlegare trådane i eitt mektig mørke. Her vert ikkje musikk berre stutte underhaldningsglimt; her vert det bygt eit rom der poesi og tunge riff får veksa i lag.

    Det er noko djupt tiltalande ved eit band som vel å fortelja ei soge over tre utgivingar, i ei tid då mykje av bransjen er uppteken av snøgge singlar og korte merksemdsbolkar. Green Carnation hev alltid sett seg ut radt annleis mål. Frå dei tidlege åri med timelange låtar til denne trilogien, syner dei ei vilje til å dvelja ved kjensler og idéar som ikkje let seg formidla i fire minutt. Slikt skapar ei serskild sambandsline millom kunstnar og publikum – ein samtale som varer yver mannsaldrar, ikkje berre sesongar.

    «The Messiah Complex», den poetiske raude tråden i avslutningskapitlet, lovar ei reise i ord og tonar som ikkje gjev ved dørene for lettlynt lytting. Tematikken, med sine religøse og psykologiske dimensjonar, opnar for tolkingar og samanlikningar med både klassisk dikting og moderne eksistensiell undring. For dei trufaste tilhengjarane er dette ei gåve – ei ny plate er ikkje berre eit produkt, men ei hending som set spor i minnet, som vekkjer samtalar i nettforum, i lyttarklubbar og kring kaffibordi landet over. Kvart nytt steg i trilogien vert møtt med tolmod og gransking, ei motvekt mot den flyktige straumekulturen.

    Det er òg verdt å gleda seg yver at eit norsk band hev nått så langt med eit personleg, ukommersielt uttrykk at ei internasjonal storsleppe på Season Of Mist er røyndom. Det syner at den norske undergrunns- og prog-tradisjonen framleis hev livskraft og evne til å nå ut yver landegrensone med musikalsk alvor og djervleik.

    Når september kjem og albumet ligg ferdig i hendene på lyttarane, vil det visa seg um det tredje kapitlet verdig avsluttar det som alt er vorten eit hovudverk i norsk tungrock. Men allereie no, med ein einaste smakebit, er voni tend.

    Kjelde: Heavymetal.no

  • Opningskonserten delte publikum i to.

    Opningskonserten delte publikum i to.

    Ei kyrkje er ikkje berre ein stad for stilla andakt – ho er eit rom som i mannsaldrar hev teke imot dei djervaste musikalske freistnadene. Då åpningskonserten nyleg fylte eit slikt rom med ljod frå maskinar og menneske i ei tidvis mektig vev, vart publikum kløyvt i si umsvar. Denne kløyvingi er i seg sjølv eit teikn på at noko levande og viktigt stod på spel.

    Møtet millom menneske og maskin i det kyrkjelege romet er ikkje eit framandt påfunn. Orgelet – trufaste fylgjesvein i norsk gudstenesta – var eingong ei teknologisk nyvinning som vekte strid. Det same galdt innføringi av fleirstemmig song, og seinare elektrisk ljos. Kyrkja hev alltid vore ein arena der nye uttrykk vert tvinga fram or spaningi millom tradisjon og samtid. Når no avanserte lydteknologiar og maskinelle rørsler tek plass under kvelvingi, er det ein naturleg framhald av denne lange lina. Dei som stod framfor altaret med elektroniske klangar, gjorde noko langt meir enn å provosera; dei opna døri for eit nytt kapittel i kyrkjemusikken.

    At konserten var krevjande for sume, er ingen katastrofe. Tvert um syner det at kunsti tok mål av seg til å røra ved djupe strengjer i tilhøyrarane. Ei røyst som uttrykkjer undring eller motvilje, er ikkje ei røyst som bør teiast i hel, men eit utgangspunkt for samtale. I eit samfunn som ofte dyrkar det glatte og forbruksvenlege, er det ein styrke når eit kulturarrangement vågar å vera djervt nok til å skapa brytingar. Det tyder ikkje at alt var vellukka, men at noko stod på spel – og det er i slike augneblink at ny forståing kann veksa.

    For den som lydde etter, var det vonleg spor av ein djupt menneskeleg samband midt i alt det maskinelle. Dei tidvis mektige augneblinki viste at teknologien ikkje er ein fiende av det heilage, men eit reiskap som – når det vert brukt med medvit – kann forsterka dei kjenslene kyrkjerommet alltid hev bore fram: age, von, og ei kjensla av å vera del av eit større heile. Liksom gotiske bogar peikar mot himmelen, kann moderne lydlandskap peika mot nye dimensionar av det andelege.

    Dei som gjekk ut or kyrkja med kløyvde kjenslor, ber med seg eit frø til ettertanke. Morgondagens kyrkjemusikantar vil sjå tilbake på denne åpningskonserten og finna noko som liknar på den fyrste gneisten av ei ny tid. Slik vert tradisjonen ikkje svekt, men halden i rørsla. Det er ei påminning um at levande kultur ikkje kann frysast fast i former frå fyrr – ho må få rom til å anda, jamvel når andedraget er framandt for nokre.

    Kjelde: Adresseavisen

  • BTS trekkjer seg frå Grammy Awards.

    BTS trekkjer seg frå Grammy Awards.

    Å setja strek yver helle den amerikanske musikkbransjens gjevaste heidersteikn krev eit mod som er sjeldan. Sju unge menn frå Sør-Korea gjer nett det. Med eit roleg instagram-oppslag melder alle medlemmene i BTS at dei ikkje vil senda inn bidrag til neste års Grammy-utdeling. Grunnen er ikkje vond vilje, men ein stillferdig og tydeleg bodskap um kva musikk er og ikkje er.

    For ein månad sidan lanserte Grammy-akademiet ein eigen kategori for asiatisk pop. Det som kunne sjå ut som ei utviding av mangfaldet, vart av mange tolka som ein måte å setja asiatiske artistar i ein eigen ring utanfor hovudarenaen. I staden for å lata poppen frå Asia få tevla på like vilkår med den vestlege, vart det skapt ein serskild innhegning. BTS svarar ikkje med sinte ord, men med handling: dei trekkjer seg frå tevlingi heilt. I meldingi si skriv dei at dei håpar musikken deira «kann verta høyrd og elska for det ho er».

    Det er ei haldning som peikar frametter og attende på same tid. Historisk sett hev nye musikksjangrar ofte byrja i randsona – jazz, rock’n’roll, hip-hop – for seinare å verta tekne inn i varmen og umdefinera heile huset. BTS og den globale bølgja av k-pop er ikkje ei avgrensa undersjanger som skal sorterast i eiga hylle. Det er popmusikk på linje med det meste anna, berre sunge på koreansk. Å gjeva ho eit eige rom er ikkje å heidra ho; det er å segja at ho ikkje høyrer til i stova.

    Det er her det positive bryt fram. Ei vanleg innvending i slike debattar er at ein eigen kategori trass alt gjev synlegheit. Men det er ei fyrste hjelp som ikkje lækjer årsaki til at pasienten er sjuk. Den verkelege framgangen ligg i å byggja um sjølve tevlingsstrukturane so at dei speglar ein klote der grensone for språk og kultur vert stadig meir flytande. Når dei største pop-aktane i verda – med milliardar av strøymingar – avviser ei slik oppdeling, sender det ein lærerik impuls inn i bransjen. Det er ikkje eit surt fråsegn; det er ei høveleg innbyding til å tenkja nytt.

    Ein kann og lesa noko djupare i BTS si avgjerd. Dei hev vore med på å opna augo åt eit heilt verdspublikum for den koreanske kulturskatten, ikkje berre i musikk, men og i språk, biletkunst og litteratur. Å takka nei til ein eigen «asiatisk pop»-kategori er å halda fast ved at den kulturen ikkje treng serskild handsaming for å verta sedd. Han stend på eigne bein, nett som dei romske triumfbogane eller den eldgamle norske kvedingi. Det er ei styrke, ingi svakheit.

    Musikkjournalistar som NRKs [[Tomine Walmsness]] hev peika på at BTS med dette utfordrar Grammy-akademiet til å døma god popmusikk uavhengig av språk. Det er ei påminning um at dei gamle skiljelinone – aust og vest, «mainstream» og «verdsmusikk» – er i ferd med å smuldra upp. Og so lenge ikkje alle er einige um det, må nokon gjeva tydeleg teikn. Dei sju karane frå Seoul gjer nett det, og dei gjer det utan skrål.

    Soleis flyt det ein stille optimisme gjenom nyhendet. Det er ikkje eit tap at BTS uteblir frå neste Grammy-show; det er eit vonbrot um at nye generasjonar vil byggja eit meir inkluderande musikklandskap, ikkje ved å tilleggja fleire kategoriar, men ved å fjerna dei som skaper skilje. Krafti i den meldingi ligg ikkje i protesten, men i det ho peikar fram mot: ei tid då folk høyra fyrst på tonen og teksten, og so på morsmålet.

    Kjelde: NRK

  • Hev fenge høyra at ho hev «kameltå dilux», no lagar ho musikk av hetsen.

    Hev fenge høyra at ho hev «kameltå dilux», no lagar ho musikk av hetsen.

    Å gjera hat til harmoni er ingi liti kunst. Saba Hatzimarkos, 40 år, fekk høyra at ho hadde «kameltå dilux» – ein ordklump so rå og barnsleg at dei fleste vilde ha kropi under ein stein. I staden snudde ho spott til song, og hatmeldingi vart råstoff for nye tonar.

    Det er ikkje fyrste gongen nokon lir under nettrolli, men det er sjeldan ein ser ei so skapande og livgjevande motmakt. Medan mange kjenner seg trampa ned av anonyme ord, hev Hatzimarkos teke sjølve broddane og smidd dei um til noko som kann gleda andre. Hatet vart ikkje møtt med iskald tegnad eller harnisk – det vart til rytme, melodiar og ei aldri so lita påminning um at den som er kreativ sit med siste ordet.

    Her er eit døme på kva som hender når ein gjer den digitale kjeften til ei scene. Det er lett å gløyma at dei styggaste ordi ofte er dei mest banale; dei er ikkje meir skarpsindige enn at dei kann brukast um att som refreng. Vondskapen refsar seg sjølv når han vert sett i notar. Då fær den såra ikkje berre attreist reisning, men og ein lærerik latter – ein latter som ikkje er bitter, men som er fylt av ein indre ro: «Dette gjorde de, og sjå kva det vart.»

    Sjølve uttrykket «kameltå dilux» er eit framandord frå gatehjørnet på verdsveven, eit prov på korleis språket stadig skapar nye, fattelege samansetningar. Det er korkje vakkert eller klokt – men nett difor er det eit takksamt råstoff for ein musikar. I møte med ubehjelpelege bilæte kann ein stilla upp ein heil klangbotn av meining. Og det er noko trøysamt i det: at jamvel dei mest flaue kommentarane, slegne ut i hast, kann verta til noko som varer og gjev gjenlyd.

    Dette er og ei soge um ein person som ikkje let seg fastlåsa av offerrolli. Hatzimarkos hev ikkje bede um medkjensle; ho hev gjort hatet til ein reiskap. Det er ein ærleg strategi som minner um gamle visetradisjonar, der bygdedyret vart fanga i skjemtande vers – ikkje for å knusa, men for å lækja ved å setja ord på det alle såg. I vår tidi hev me fått nye slag viser, men trongen til å reinsa lufti med song er den same.

    At ei 40-årig kvinna vel å stå uppreist på denne måten, gjer von. Ho syner at den som eig si eigi røyst ikkje er avhengig av kva andre meiner. Netthetsen er ein steingrunn for mange, men her er nokon som fær blomar til å veksa or grusen. Det er ingi liti bragd. Kanskje er det nett her me finn morgondagens motstand: ikkje i trugande motstemmer, men i ein roleg, skapande vilje som set det låge i teneste hjå det høge.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Kveldstur med The Carburetors

    Kveldstur med The Carburetors

    Midt i ein musikkindustri som ofte vert framstilt som gjennomdigitalisert og flyktig, stig det fram eit band som held fast på det handfaste og det nære. The Carburetors fyller 25 år i år, og i staden for å berre strøyma tonane sine ut i eit anonymt hav, gjev dei oss fysiske skattar: vinyl med rik kjensle av papp og papir, t-skjorter som ber på soge, og nytt av året – skjerf. Slikt er ikkje berre nostalgi; det er ei påminning um at rock’n’roll framleis er noko ein kann ta og føla på, noko som varer lenger enn ljoset frå ein skjerm.

    Det er noko djupt styrkjande i å møta eit band som byggjer si eiga framtid med same arbeidsmoral som dei alltid hev hatt. Eddie Guz og laget hans er framleis eit arbeidarklasse-band, der alle hev vanlege jobbar ved sida av musikken. «Me hev aldri sett på det som eit alternativ å ikkje arbeida,» fortel vokalisten. Rekningar skal betalast, familiar skal brødfødast – og så vert kveldar og helgar vigde den ljoden som aldri slepper taket. Denne doble lojaliteten til kvardagen og kunsten gjev songane deira ei ærleg tyngd som er vanskeleg å etterlikna.

    Jubileet vert feira med nytt album, *We Ride At Night*, der dei hev teke to steg attende og spissa til den hurtige, tradisjonelle Carburetors-rocken. Samstundes slepper dei ei live-skive innspelt på Tons of Rock, og i desember kjem meir fysisk gods frå eige selskap, Fast Forward, i samarbeid med Musikkopperatørene. Det er eit sjølvstendig grep i ein bransje som er radikalt umskapt, og det syner at ein framleis kann laga si eiga rørsle og nå langt utan å gjeva slepp på det eineigne.

    Dei kallar seg den ultimate underdogen i norsk rock, og denne rolli hev dei bore med stoltheit i eit kvart hundreår. For eit band som alltid hev måtta kjempa for kvar millimeter, er 25 år ikkje eit teikn på slitasje, men på seiglivd kraft. Fylgjarskaren i Sentral-Europa veks stadig, og ein ny turné er planlagd i 2027 – eit vitnemål um at rocken finn vegen langt inn i hjarto til folk, tvers igjennom landegrensor og språkmur.

    Og midt i jubel og framgang gjev dei rom for det store samhaldet i den norske rockescena. Da Bjørn Müller frå Backstreet Girls brått forlet oss, rørde det heile bandet djupt. Eddie Guz segjer at noko inni deim vart rive burt, for utan Bjørn og Backstreet hevde det kanskje aldri vorte noko The Carburetors. Dei gjer ikkje rock til ein konkurranseidrett – dei heier på alle, og slik veks scenen seg sterkare.

    Når vinterkvelden kjem og live-skiva ligg på tallerken, medan eit nytt skjerf heng klart til neste festivalkveld, er det lett å gleda seg yver eit band som ikkje berre overlever, men som finn ny styrke i det handfaste. I ei verd der alt renn burt i straumar, stend The Carburetors støtt – med vinyli i hylla og gitaren på scena.

    Kjelde: Heavymetal.no

  • Metalheads Against Bullying, tevlingi

    Metalheads Against Bullying, tevlingi

    Det er ei gleda å sjå at eit så drygt og viktig arbeid som Metalheads Against Bullying (MAB) held fram med å leva og verka. No, alt i 2025, er organisasjoni fullt i gang med ein konkurranse der folk kann vinna småting frå lageret deira — klistremerke, armband, ein kaps, lapper (patches), eit nøkkelheng, og ikkje minst den vesle bagen med snop i. Men me må ikkje lata oss lura av det leikande preget; her er det ei djup og alvorleg rørsla som stend bak.

    Når eg les um denne konkurransen, kjem eg til å tenkja på den fyrste gången eg sjølv høyrde um MAB, alt i kring 2015. Det var ei tid då metallmiljøet, som so ofte er prega av sterk samhald og fellesskap, tok eit openbert stade mot mobbing og utanforskap. Og det er nett dette som er so positivt og håpefullt: At dei same kreftene som gjev oss høgmål gjennom tungt riff og djupe trommer, òg kann brukast til å byggja bruer og lyfta opp dei som kjenner seg utestengde.

    Det er ikkje berre ei samling av gjenstandar som vert lodde ut. Kvar liten ting — frå det vesle klistremerket til capsen — ber med seg eit bodskap: At ein hev teke eit standpunkt. I ei tid der hatprat, forskjellsbehandling og mobbing framleis finst, både på skulen, på arbeidsplassen og i det digitale rommet, er det eit strålande døme på at einskilde menneske og grupper hev mot til å segja ifrå. MAB hev ikkje berre vore med på å syna at metall-miljøet er meir enn berre høylydt musikk og mørke klede. Dei hev synt at det er ein stad der einsame og utsette kann finna ein heim.

    Difor er det rørande — og lærerikt — å sjå korleis denne konkurransen vert driven fram. Det er ikkje berre ei lodding; det er ei påminning um at kvar og ein av oss kann gjera noko. Det er eit lite, men sterkt, vitnemål um at det nyttar å stå saman. Og når ein fær sjå at slikt arbeid held fram år etter år, då kann ein ikkje anna enn å lyfta på hatten for dei som hevt ork og vilje til å halda fram.

    Difor vonar eg at so mange som mogleg tek del. Ikkje berre for å vinna den vesle bagen med snop i, men for å syna at me stend i hop. For trass i alt det vonde som finst i verdi, er det gjerningar som denne som gjer at me kann sjå på morgondagen med mot og tru.

    Kjelde: Heavymetal.no

  • Kickin Valentina, nytt album

    Kickin Valentina, nytt album

    Det er noko som tekk hugtakande ved å sjå korleis hardrocken held fram med å leva og andast i ein tid der so mykje av musikklivet er styrt av algoritmar og straumetenester. Kickin Valentina, som no kjem med si nye skive *Anthems From The Underground* i august 2026, syner at den gamle ættelina frå 70- og 80-talet enno hev livskraft. Låten «Don’t Be Mad», som me alt fær høyra, er etter det me fær vita ei «hook-driven hard rock anthem» um å ganga vidare frå eit brote tilhøve, med kvasse riff og smittande tonar.

    Det er ikkje berre musikken som gjer denne nyomtalen hugnadsam. Det er òg det at bandet kjem frå den undergrunnsrørsla som alltid hev vori livsnerven i hardrocken. Medan dei store kommersielle radiostasjonane hev vendt seg burt frå denne typen lyd, hev små band som dette gjort seg til talsmenn for ei røyst som ikkje vil lata seg tystna. Dei hev funne ein marknad og ein lyttarskare som set pris på den rette, uhm, råskapen og pålitelnaden.

    Det som er sers gledelegt, er at plateselskapet Mighty Music, som stend bak utgivingi, hev satsa på ei fullengdarskive, ikkje berre ei digital samling. Dette syner at det enno er tru på det fysiske produktet, på å kunna halda i handi ei plate og kjenna på tyngdi av musikken. I ei tid der alt skal vera på flugt og i lufti, er det ein liten siger for dei langsame gledone.

    Og so er det sjølve låttitelen: «Don’t Be Mad». Det er ikkje berre eit brotskilsemne, men eit råd um å ikkje låta seg riva med av vreidi. Eg tykkjer det er eit godt døme på den hardrocken som ikkje berre er oppgjer og harme, men som hev eit lag av varme og humanitet under den harde overflati. Det er noko som kann minna um dei gamle rockeheltane, som alltid hadde ein song um å gå frametter, ikkje attende.

    So lyt me berre venta på sumaren 2026, og sjå um me ikkje fær ei skive som kann fylla både bilradi og gamle platespelarar.

    Kjelde: Heavymetal.no

  • Tons Of Rock 2026, fyrste delen.

    Tons Of Rock 2026, fyrste delen.

    Det er ikkje ofte ein festival blir so hugsam som nettopp denne Tons of Rock, og ikkje berre for musikkens skuld. For den som las fyrste delen av festivalomtalen vart det snart klårt at det som hev seg på Ekeberg ikkje berre er ei radda med artistar på ei scene, men ei heil uppleving av fellesskap, mot og kreativitet. Me fær sjå korleis unge og eldre, kjende og ukjende, samlast under den brennheite soli og gjer festivalen til sin eigen.

    Det som er serleg hugnadsamt i denne skildringi er korleis det vert lagt vekt på dei nye og ukjende kreftene. Der mange berre ser etter dei største namni, finn festivalgjengarane i denne forteljingi gleda i å uppdaga noko heilt nytt. Die Spitz med sin leikne og røffe stil, President med sine maskor og sterke live-uttrykk, eller Angell, den unge norske musikaren som alt hev fenget publikum, er døme på at framtidi er i gode hender. Me kann ikkje anna enn å gleda oss yver at slike band fær høve til å visa seg fram på ein so stor stade.

    Det er òg eit sersyn når det gjeld det positive i denne forteljingi. Ja, det var straumbrut og det vart varmt so det kokte, og somme av dei største artistane svara ikkje til ventandet. Men likevel ser me korleis det vert teke vare på kvarandre. Den som ser eit band som ikkje fenget, finn eit anna som gjev heile upplevingi. Den som vart skuffa yver Babymetal, fann seg ein roleg mat- og sitteplass i staden. Dette er ikkje berre ein festival; det er ein levande organisme som tilpassar seg og finn nye vegar.

    Så er det sjølve musikken sin rikdom. Me fær eit innsyn i korleis ein liten norsk vinnar av bandkonkurransen, Ramona’s Tea Party, kann spela seg inn i hjarto til folk med indierock og kjærleik. Og me fær sjå korleis ein sveitsisk metalgruppe som Paleface Swiss, med sine tunge riff og harde vokal, kann skapa ein moshpit som kjenst so langt inn i beini at det nesten kilar. Dette er musikalsk mangfald på sitt beste, og det er verdt å nemna at slike festivalar er med på å halda den norske musikktradisjonen levande, både for dei som hev vore med lenge og dei som kjem ny til.

    Til slutt er det ikkje til å koma ifrå at festivaldeltakarane syner ein imponerande evne til å halda seg positive og Engasjerte. Trass i skuffingar og varmetrøytte, er det ein lyst til å finna nye favorittar og dela upplevingi med kvarandre. Dette er ei trufast og godt humørs folk, og det er dette som gjer Tons of Rock til noko meir enn berre tungrock og svette: Det er ei stode for fellesskap og kultur, ei dansande, syngjande og stundom råkande påminning um at musikk og gode vener er noko av det beste me hev.

    Kjelde: Heavymetal.no

  • Søgne Live RockFest 2026

    Søgne Live RockFest 2026

    Det er noko rørande og hugnadsamt ved å sjå korleis eit lokalt musikkmiljø reiser seg, ikkje av di dei hev store pengar eller statleg stønad, men av di dei brenn for saki og for fellesskapen. Søgne Live RockFest 2026, som går av staden andre helgi i august, er eit slikt høve. Her er det frivillige krefter som arbeider saman, musikarar som òg er arrangørar, og eit publikum som stod i regnet på fyrste utgåvi i 2023 og ikkje gav seg. Det er sjølve kjernen i det beste av det lokale kulturlivet: at ein gjer noko saman, ikkje for pengane, men for gledi.

    Det som serleg tekk meg med denne festivalen, er korleis dei ser på rocken som noko som bind saman, ikkje som noko som skil. Dei nemner at det er 50 år sidan Judas Priest spela på Heimklang i Søgne — ei påminning um at denne bygdi hev vore ein del av rockesoga lenge. No vil dei byggja vidare på den arven, med ein programsetnad som blandar tribute-band med original musikk. Metallikara (Metallica-tribute) og Artic-Heart (viking metal frå Sørlandet) stend saman på same plakat, og det fortel at her er det plass til både dei som vil hylla klassikarane og dei som vil skapa noko nytt.

    Det er òg gledelegt å lesa at dei ser på miljøet som eit samarbeid, ikkje ein konkurranse. Mange av musikarane hev spela i hop, hjelpt kvarandre og arrangert konsertar i hop i fleire år. Den fellesskapskjensli vil dei at publikum skal kjenna. Og nettopp det — at musikken vert ein møteplass, ikkje berre ei framsyning — er noko som kann gjera ein liten festival til noko større. Dei hev ikkje som mål å sitja att med den største lommeboki, men å starta ein tradisjon. Det er ei klok og audmjuk haldning, og ho hev ofte vist seg å bera frukt.

    Så fær me vona at folk møter upp. Søgne ligg berre 14 kilometer frå Kristiansand, so det er lett å koma seg dit. Og for dei som vil uppleva ekte lokal glød, levande rock og eit miljø som arbeider for at musikken skal leva, er dette ein sjans ein ikkje bør lata seg glip. Lat oss fylla Lunde den 8. august og syna at Sørlandet vil ha ein rockefestival.

    Kjelde: Heavymetal.no

  • Tons Of Rock 2026, del 2

    Tons Of Rock 2026, del 2

    For mange av oss er festivalsumaren ikkje berre ei rekkja konsertar, men ei rekkja upplevingar som festar seg i minnet og vert ein del av livsvoksteren. Slik er det òg med årets Tons of Rock, slik det er skildra fyri oss. Eg hev det fyri meg at det er ikkje berre dei største namni som gjer festivalen minneverdig, men òg dei små, uventa møti med musikk ein ikkje visste um.

    Det er nett dette som gjer festivalar so rike: at ein kann gå frå det kjende til det heilt ukjende på nokre fa minutt. Slik er det med Slay Squad, eit band som kallar musikken sin for «ghetto metal». Det er ei nemning som kann høyrast framand ut, men som syner korleis musikken alltid hev vore ein smeltedigel. Her blandar dei trap, hardcore og industrial til noko som syner å ha gjort sterkt inntrykk på dei frammøtte. Det er ei påminning um at festivalane er viktige ikkje berre fyri dei store, etablerte namni, men òg fyri å gjeva rom fyri nye røyster og nye lydar.

    Ein annan ting som gjer meg varm um hjarta, er korleis publikum og artistar møtest. Me ser det med vokalisten i The Funeral Portrait, som heng ved gjerdet fyri å helsa på fansen til det er fem minutt att til neste band. Og me ser det med den unge tenåringen som får koma upp på scenen og rappa med Fred i Limp Bizkit. Dette er ikkje berre konsertar; det er stunder der skiljet mellom publikum og artist vert viska ut, og me minner kvarandre på at me er ein del av den same, store musikarfamilien.

    Det er òg verd å leggja merke til at nokre av dei største augneblinki kjem frå band som er på veteranturné. Sepultura sin avskjedskonsert i Noreg er ein slik stund. Etter 40 år i bransjen, hev dei framleis kraft til å fylla ein scene og eit publikum med ei kjensla av at dette er noko ein fær uppleva berre ein gong. Det er ei påminning um at sjølv um musikken endrar seg, so er det noko varig ved den.

    Til slutt vil eg nemna den rolege stunda med Elder, som gav ein pustepause midt i alt bråket. Det er òg ein viktig del av festivalen: at det er rom for stilla og ettertanken. Alt i alt syner denne festivalen at musikken hev ein eigen evna til å samla folk, til skapa minne og til å minna oss på at me er ein del av noko større.

    Kjelde: Heavymetal.no

Fylg oss: YouTube Telegram
Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Få dei fem viktigaste sakene frå Vestmennene rett i innboksen - éin e-post i veka.

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no