Emne: Musikk

Det er ei gleda å sjå at eit så drygt og viktig arbeid som Metalheads Against Bullying (MAB) held fram med å leva og verka. No, alt i 2025, er organisasjoni fullt i gang med ein konkurranse der folk kann vinna småting frå lageret deira — klistremerke, armband, ein kaps, lapper (patches), eit nøkkelheng, og ikkje minst den vesle bagen med snop i. Men me må ikkje lata oss lura av det leikande preget; her er det ei djup og alvorleg rørsla som stend bak.

Når eg les um denne konkurransen, kjem eg til å tenkja på den fyrste gången eg sjølv høyrde um MAB, alt i kring 2015. Det var ei tid då metallmiljøet, som so ofte er prega av sterk samhald og fellesskap, tok eit openbert stade mot mobbing og utanforskap. Og det er nett dette som er so positivt og håpefullt: At dei same kreftene som gjev oss høgmål gjennom tungt riff og djupe trommer, òg kann brukast til å byggja bruer og lyfta opp dei som kjenner seg utestengde.

Det er ikkje berre ei samling av gjenstandar som vert lodde ut. Kvar liten ting — frå det vesle klistremerket til capsen — ber med seg eit bodskap: At ein hev teke eit standpunkt. I ei tid der hatprat, forskjellsbehandling og mobbing framleis finst, både på skulen, på arbeidsplassen og i det digitale rommet, er det eit strålande døme på at einskilde menneske og grupper hev mot til å segja ifrå. MAB hev ikkje berre vore med på å syna at metall-miljøet er meir enn berre høylydt musikk og mørke klede. Dei hev synt at det er ein stad der einsame og utsette kann finna ein heim.

Difor er det rørande — og lærerikt — å sjå korleis denne konkurransen vert driven fram. Det er ikkje berre ei lodding; det er ei påminning um at kvar og ein av oss kann gjera noko. Det er eit lite, men sterkt, vitnemål um at det nyttar å stå saman. Og når ein fær sjå at slikt arbeid held fram år etter år, då kann ein ikkje anna enn å lyfta på hatten for dei som hevt ork og vilje til å halda fram.

Difor vonar eg at so mange som mogleg tek del. Ikkje berre for å vinna den vesle bagen med snop i, men for å syna at me stend i hop. For trass i alt det vonde som finst i verdi, er det gjerningar som denne som gjer at me kann sjå på morgondagen med mot og tru.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er noko som tekk hugtakande ved å sjå korleis hardrocken held fram med å leva og andast i ein tid der so mykje av musikklivet er styrt av algoritmar og straumetenester. Kickin Valentina, som no kjem med si nye skive *Anthems From The Underground* i august 2026, syner at den gamle ættelina frå 70- og 80-talet enno hev livskraft. Låten «Don’t Be Mad», som me alt fær høyra, er etter det me fær vita ei «hook-driven hard rock anthem» um å ganga vidare frå eit brote tilhøve, med kvasse riff og smittande tonar.

Det er ikkje berre musikken som gjer denne nyomtalen hugnadsam. Det er òg det at bandet kjem frå den undergrunnsrørsla som alltid hev vori livsnerven i hardrocken. Medan dei store kommersielle radiostasjonane hev vendt seg burt frå denne typen lyd, hev små band som dette gjort seg til talsmenn for ei røyst som ikkje vil lata seg tystna. Dei hev funne ein marknad og ein lyttarskare som set pris på den rette, uhm, råskapen og pålitelnaden.

Det som er sers gledelegt, er at plateselskapet Mighty Music, som stend bak utgivingi, hev satsa på ei fullengdarskive, ikkje berre ei digital samling. Dette syner at det enno er tru på det fysiske produktet, på å kunna halda i handi ei plate og kjenna på tyngdi av musikken. I ei tid der alt skal vera på flugt og i lufti, er det ein liten siger for dei langsame gledone.

Og so er det sjølve låttitelen: «Don’t Be Mad». Det er ikkje berre eit brotskilsemne, men eit råd um å ikkje låta seg riva med av vreidi. Eg tykkjer det er eit godt døme på den hardrocken som ikkje berre er oppgjer og harme, men som hev eit lag av varme og humanitet under den harde overflati. Det er noko som kann minna um dei gamle rockeheltane, som alltid hadde ein song um å gå frametter, ikkje attende.

So lyt me berre venta på sumaren 2026, og sjå um me ikkje fær ei skive som kann fylla både bilradi og gamle platespelarar.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er ikkje ofte ein festival blir so hugsam som nettopp denne Tons of Rock, og ikkje berre for musikkens skuld. For den som las fyrste delen av festivalomtalen vart det snart klårt at det som hev seg på Ekeberg ikkje berre er ei radda med artistar på ei scene, men ei heil uppleving av fellesskap, mot og kreativitet. Me fær sjå korleis unge og eldre, kjende og ukjende, samlast under den brennheite soli og gjer festivalen til sin eigen.

Det som er serleg hugnadsamt i denne skildringi er korleis det vert lagt vekt på dei nye og ukjende kreftene. Der mange berre ser etter dei største namni, finn festivalgjengarane i denne forteljingi gleda i å uppdaga noko heilt nytt. Die Spitz med sin leikne og røffe stil, President med sine maskor og sterke live-uttrykk, eller Angell, den unge norske musikaren som alt hev fenget publikum, er døme på at framtidi er i gode hender. Me kann ikkje anna enn å gleda oss yver at slike band fær høve til å visa seg fram på ein so stor stade.

Det er òg eit sersyn når det gjeld det positive i denne forteljingi. Ja, det var straumbrut og det vart varmt so det kokte, og somme av dei største artistane svara ikkje til ventandet. Men likevel ser me korleis det vert teke vare på kvarandre. Den som ser eit band som ikkje fenget, finn eit anna som gjev heile upplevingi. Den som vart skuffa yver Babymetal, fann seg ein roleg mat- og sitteplass i staden. Dette er ikkje berre ein festival; det er ein levande organisme som tilpassar seg og finn nye vegar.

Så er det sjølve musikken sin rikdom. Me fær eit innsyn i korleis ein liten norsk vinnar av bandkonkurransen, Ramona’s Tea Party, kann spela seg inn i hjarto til folk med indierock og kjærleik. Og me fær sjå korleis ein sveitsisk metalgruppe som Paleface Swiss, med sine tunge riff og harde vokal, kann skapa ein moshpit som kjenst so langt inn i beini at det nesten kilar. Dette er musikalsk mangfald på sitt beste, og det er verdt å nemna at slike festivalar er med på å halda den norske musikktradisjonen levande, både for dei som hev vore med lenge og dei som kjem ny til.

Til slutt er det ikkje til å koma ifrå at festivaldeltakarane syner ein imponerande evne til å halda seg positive og Engasjerte. Trass i skuffingar og varmetrøytte, er det ein lyst til å finna nye favorittar og dela upplevingi med kvarandre. Dette er ei trufast og godt humørs folk, og det er dette som gjer Tons of Rock til noko meir enn berre tungrock og svette: Det er ei stode for fellesskap og kultur, ei dansande, syngjande og stundom råkande påminning um at musikk og gode vener er noko av det beste me hev.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er noko rørande og hugnadsamt ved å sjå korleis eit lokalt musikkmiljø reiser seg, ikkje av di dei hev store pengar eller statleg stønad, men av di dei brenn for saki og for fellesskapen. Søgne Live RockFest 2026, som går av staden andre helgi i august, er eit slikt høve. Her er det frivillige krefter som arbeider saman, musikarar som òg er arrangørar, og eit publikum som stod i regnet på fyrste utgåvi i 2023 og ikkje gav seg. Det er sjølve kjernen i det beste av det lokale kulturlivet: at ein gjer noko saman, ikkje for pengane, men for gledi.

Det som serleg tekk meg med denne festivalen, er korleis dei ser på rocken som noko som bind saman, ikkje som noko som skil. Dei nemner at det er 50 år sidan Judas Priest spela på Heimklang i Søgne — ei påminning um at denne bygdi hev vore ein del av rockesoga lenge. No vil dei byggja vidare på den arven, med ein programsetnad som blandar tribute-band med original musikk. Metallikara (Metallica-tribute) og Artic-Heart (viking metal frå Sørlandet) stend saman på same plakat, og det fortel at her er det plass til både dei som vil hylla klassikarane og dei som vil skapa noko nytt.

Det er òg gledelegt å lesa at dei ser på miljøet som eit samarbeid, ikkje ein konkurranse. Mange av musikarane hev spela i hop, hjelpt kvarandre og arrangert konsertar i hop i fleire år. Den fellesskapskjensli vil dei at publikum skal kjenna. Og nettopp det — at musikken vert ein møteplass, ikkje berre ei framsyning — er noko som kann gjera ein liten festival til noko større. Dei hev ikkje som mål å sitja att med den største lommeboki, men å starta ein tradisjon. Det er ei klok og audmjuk haldning, og ho hev ofte vist seg å bera frukt.

Så fær me vona at folk møter upp. Søgne ligg berre 14 kilometer frå Kristiansand, so det er lett å koma seg dit. Og for dei som vil uppleva ekte lokal glød, levande rock og eit miljø som arbeider for at musikken skal leva, er dette ein sjans ein ikkje bør lata seg glip. Lat oss fylla Lunde den 8. august og syna at Sørlandet vil ha ein rockefestival.

Kjelde: Heavymetal.no

For mange av oss er festivalsumaren ikkje berre ei rekkja konsertar, men ei rekkja upplevingar som festar seg i minnet og vert ein del av livsvoksteren. Slik er det òg med årets Tons of Rock, slik det er skildra fyri oss. Eg hev det fyri meg at det er ikkje berre dei største namni som gjer festivalen minneverdig, men òg dei små, uventa møti med musikk ein ikkje visste um.

Det er nett dette som gjer festivalar so rike: at ein kann gå frå det kjende til det heilt ukjende på nokre fa minutt. Slik er det med Slay Squad, eit band som kallar musikken sin for «ghetto metal». Det er ei nemning som kann høyrast framand ut, men som syner korleis musikken alltid hev vore ein smeltedigel. Her blandar dei trap, hardcore og industrial til noko som syner å ha gjort sterkt inntrykk på dei frammøtte. Det er ei påminning um at festivalane er viktige ikkje berre fyri dei store, etablerte namni, men òg fyri å gjeva rom fyri nye røyster og nye lydar.

Ein annan ting som gjer meg varm um hjarta, er korleis publikum og artistar møtest. Me ser det med vokalisten i The Funeral Portrait, som heng ved gjerdet fyri å helsa på fansen til det er fem minutt att til neste band. Og me ser det med den unge tenåringen som får koma upp på scenen og rappa med Fred i Limp Bizkit. Dette er ikkje berre konsertar; det er stunder der skiljet mellom publikum og artist vert viska ut, og me minner kvarandre på at me er ein del av den same, store musikarfamilien.

Det er òg verd å leggja merke til at nokre av dei største augneblinki kjem frå band som er på veteranturné. Sepultura sin avskjedskonsert i Noreg er ein slik stund. Etter 40 år i bransjen, hev dei framleis kraft til å fylla ein scene og eit publikum med ei kjensla av at dette er noko ein fær uppleva berre ein gong. Det er ei påminning um at sjølv um musikken endrar seg, so er det noko varig ved den.

Til slutt vil eg nemna den rolege stunda med Elder, som gav ein pustepause midt i alt bråket. Det er òg ein viktig del av festivalen: at det er rom for stilla og ettertanken. Alt i alt syner denne festivalen at musikken hev ein eigen evna til å samla folk, til skapa minne og til å minna oss på at me er ein del av noko større.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er noko djupt menneskjeleg og uppløftande ved å sjå korleis eit band som Eleine, midt i ei hard og mørk tid, finn styrke til å marsjera frametter. Den svenske metalgruppa, med den norsk-svenske songarinna Linnéa «Eleine» Andersson i brodden, hev nyleg kunngjort den tredje smakebiten frå det komande albumet *The Water Taste of Blood*. Låti heiter «We March», og alt av titlar — både skivetittelen og det fyrste sporet «Empire Of Lies» — syner ein kunstnarleg konsekvens og ei djup alvor som ikkje kann lata nokon uverka.

Det som er mest hugnadsamt, er den bodskapen bandet sjølv legg i den nye songen: «driven by heavy riffing, a strong 90s groove, and a message of perseverance and survival». Det er ikkje berre ei skildring av ein song, men eit heilskapleg livssyn. I ei tid då mange kjenner seg einsame og tyngde av lagnaden, minner Eleine oss um at det å bera arri sine er ikkje det same som å gjeva upp. Tvert imot — arri kann vera merke på at ein hev kjempa, og at ein framleis stend.

Historisk sett hev metalen ofte vore ei røyst for dei som ikkje hev funne andre kanalar. Frå den tidlege svartedauden i Europa til vår eiga tid med uro og usiker framtid, hev dei tunge gitarslaga og dei sterke tekstorne gjeve trøyst og samhald. Den same anda finn me no i Eleine sin musikk. Det er eit band som ikkje berre spelar fortumla, men som arbeider med ettertanke og vokster. Kvar ny låt tykkjest byggja på den førre, og saman dannar dei ein boge — frå «Empire Of Lies» til «We March» — som tek lyttaren med på ei reisa frå fortviling til styrke.

For oss som er glade i norsk og nordisk metal, er det og eit glede at det svenske bandet hev ei norsk songarinna i front. Det minner um den gamle kultursamklangen millom landi våre, ei nordisk fellesrøyst som trass i lange avstandar og ulike mål, finn kvarandre i musikken.

No ventar me på heile albumet. Men alt no hev Eleine gjeve oss noko å halda fast i: ei påminning um at sjølv i dei mørkaste stunder kann me marsjera saman, bera arri våre med reising og finna vegen frametter. Det er ikkje noko mindre enn ein siger for menneskjeånda.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er ikkje kvar dag ein fær høyra um eit band som kallar seg sjølve «True Norwegian Balkan Metal». Men nett det er TrollfesT, og no kjem dei med ny skive – *Trollywood* – som skal koma ut 6. november. Fyrste smakebiten, «Day Drinking», kjem 7. august.

Det er noko hjartegildt og uppløftande ved at eit kulturband som hentar fram både troll, folkemusikk og galgenhumor, framleis finn ein plass i metallverda. TrollfesT har drive på i eit par mannsaldrar no, og dei gjer ikkje som so mange andre – dei gjev ikkje slepp på det som gjer deim særeigne. Tvert imot: dei seier sjølve at dei no kjem attende til ein «tyngre og meir aggressiv lyd», med større riff og meir episk dragnad. Det er ikkje berre eit steg attende, men eit steg fram – dei tek med seg all den røyndomen dei hev samla upp, og smeltar honom saman med nye tonar.

Namnet *Trollywood* er eit lunt og vittugt ordspel. Detleikar med ideen um at trolli jagar fame og rykte – på same vis som menneskjer i Hollywood. Men i staden for å taka seg sjølve for høgtidleg, gjer TrollfesT narr av heile underhaldningsindustrien. Det er satire, men ikkje den beisne og bitre sorten – heller den som leikar med klisjear og vendar dei upp ned. Når dei syng um «Day Drinking» og um «Prügelknabe», er det med ein augneblunk og ei forståing av at musikken ikkje treng vera so inderleg alvorleg heile tidi.

Songlisti talar for seg sjølv. «Attention!», «Troll Brigade», «Claiming the Walk of Fame», «Bar of Mud» – alt saman er det som frå ei verd der trolli hev teke over underhaldningsbransjen og gjer det på sin heilt eigen måte. Og «The Troll Oscars» – ja, det er nett so absurd og morosamt som ein skulde venta.

Men det mest gladelege er kanskje at eit norsk band framleis dreg fram folkemusikktradisjonen og blandar han med moderne metall. Det er ikkje tungt og mørkt på den måten so mykje anna metall er – her er det liv, dans og latter midt i all kakofonien. Og når dei hev so store kor og so mykje kaos som dei lover, kann ein berre sjå fyre seg korleis publikum på festivalar rundt um kring mun reisa seg og stemna i.

So medan sume kanskje tykkjer at troll berre høyrer heime i eventyri, viser TrollfesT at dei like gjerne kann finna seg til rette på ei plate. Det er eit døme på korleis norsk kultur – både den gamle og den nye – framleis kann leva og utvikla seg i samspel med impulser frå heile verdi. Og det er verdt å heia på.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er noko høgtidsamt og hugnadsamt ved å sjå korleis eit band som Amon Amarth, etter meir enn tri tiår i metallbransjen, framleis finn nye vegar å gå på. No kjem dei med sitt trettande album, *The Allfather Awakens*, og det er ikkje berre namnet på platen som vitnar om ei attføding; sjølve arbeidsmåten deira er endra. Gitaristen Olavi Mikkonen fortel at dei tok for seg ein song i senn, gjorde han so ferdig, og byrja ikkje på neste før den fyrste var heilt i hamn. Dette er ei gamal handverksvisdom som lyt framhevast i ei tid der alt skal gå i hop og på ein gong.

Les me um framgangsmåten: dei skreiv songar medan dei var ute på turne, heller enn å venta til dei kom heim. So reiste dei til Danmark, til Jacob Hansen sin studo, og spela inn i tvo bolkar – fyrst i vår 2025 og so i mars 2026. Ei slik langsam og grundig framferd gjev kvart spor rom til å andast. Det er som når ein smed arbeider med eit sverd; han hamrar og bøygjer til metallet fær den rette tonen.

Endå eit interessant drag er at dei sonisk gjeng attende til eldre forsterkarar, frå moderne 5150 til klassiske Marshall. Det er ein heidring av den opphavlege hardrock-klangen, ein påminning um at teknologi ikkje alltid gjer ting betre – stundom er den enkle, direkte luten den som når lengst. Slik som når ein gamal kjempe stend fram i ein ny drakt, med same styrken, men med nytt mot.

Låtlista er ei reise gjennom norrøn mytologi og historie: "Gjallarhorn", "Kvasir's Blood", "Raven God", "The Allfather Awakes". Dette er ikkje berre namn; det er dører inn til ei ættararv som enno lever i segner og song. For oss på Vestlandet, kor sjølve landskapet minner um dei gamle gudane, er det rørande å sjå korleis stoffet vert teke vare på og gjeve nytt liv. Amon Amarth hev alltid vore merke av si evna til å gjera norrøne soger tilgjengelege og kraftfulle for ei ny ætt.

"Når me arbeider på ein song i senn, kann me gjeva han all merksemdi han fortener," segjer Mikkonen. Det er eit godt døme på at kvalitet kjem føre kvantitet, og at det å taka seg tid er ei dygd. Me som er glade i metall, både på Vestlandet og i heile verdi, kann sjå fram til 2. oktober med gleda og forventing. Det er ei sann sæla at eit band som enno hev so mykje å gjeva, vel å gjera det på sin eigen, umtenksame måten.

Kjelde: Heavymetal.no