Emne: Musikk

40 år med musikk – kor mange rette klarar du?

Fyrti spursmål kann høyrast ut som ei enkel mengd, men når dei spenner yver fire tiår med popmusikk, vert dei ei tidsline som bind saman generasjonar. Det er ikkje kvardagskost at eit musikkspursmålsprogram fyller førti år. «Popquiz» gjer nett det, og med fyrti spursmål frå dei fire siste tiåri inviterer jubileet til ei reise gjennom songar, artistar og minne som hev fylgt lytarar frå kjøkenbenk til bilradio.

Musikk hev alltid vore limet i sosiale samlingar. Ein song kann vekkja eit heilt rom til liv, anten det er ein poplåt frå åttitalet eller ein fersk låt frå dei siste åri. Når slike spursmål vert stilte i lag, oppstår det noko meir enn konkurranse. Det oppstår ein samtale millom dei som hugsar kvar dei var då songen kom, og dei som høyrer han for fyrste gong. I ein familie kann eit spursmål um ein nittitalslåt verta ein liten siger for dei vaksne, medan ein nyare låt gjev borni høve til å læra dei eldre noko nytt. Slik vert jubileet ikkje berre ei prøve i kunnskap, men ei øving i å dela gleda ved musikk på tvers av generasjonane.

Det er og noko fint i at eit program med eit namn som «Popquiz» hev vore med i førti år. I ei tid då mange underhaldningsformat kjem og fer, er det eit teikn på kontinuitet at eit konsept kann leva i fire tiår. Det vitnar um at folk framleis vil samlast kring noko so enkelt som eit spursmål med ein melodi på lur. Teknologien hev endra måten folk høyrer musikk på, men trongen til å kjenna att ein tone og ropa svaret høgt, er gamal og sterk.

Dei fyrti spursmåli kann og lesast som ei lita sogebok yver populærkulturen. Kvart tiår hev sin lyd, si klesdrakt og sitt uttrykk. Å svara på dei er ikkje berre å syna godt minne, men å kjenna att si eigi tid. For kvar rett tone fylgjer ofte ei soge: konserten ein var på, kassettspelaren på romet, den fyrste dansen. Musikken gjev lytarane felles minne, og spursmåli gjev dei høve til å bruka dei.

Difor er fyrti år med «Popquiz» ei lita høgtidsstund for meir enn programmet sjølv. Det er ei påminning um at gleda ved musikk ikkje hev vorte gamal, og at eit godt spursmål kann opna døri til latter, diskusjon og samhald. Kor mange rette ein klarar, er ikkje det viktigaste. Det viktigaste er at nokon spelar songen, og at nokon vil svara.

Kjelde: NRK

October 9, 2026
«Klassisk musikks Taylor Swift» spelar inn konsertfilm i Nidarosdomen

Eit kyrkjeorgel er ikkje berre eit instrument; det er ei heil verd av luft, tre og metall som pustar i lag. Når ein organist med millionar av fylgjarar på nett no spelar inn konsertfilm i Nidarosdomen, møtest gamalt handverk og ny formidling på ein måte som gjer godt for både musikken og bygningen.

Ho vert ofte kalla ein slags Taylor Swift for den klassiske musikken, og det er ikkje vanskeleg å skjøna kvifor. Gjennom korte videoar og direkte sendingar hev ho gjort kyrkjeorgelet til noko levande for eit ungt publikum som kanskje aldri hev sett foten i ein katedral. No vil ho visa fram Nasjonalheilagdomen i Trondheim til heile verda – ikkje som eit støvete museum, men som ein stad der ljodet framleis brusar.

For Nidarosdomen er dette eit naturleg steg. Kyrkja hev vore eit samlingspunkt i meir enn ni hundrad år, reist over gravi åt Olav den heilage. Orgelet er ein nyare del av soga, men det ber den same tenesta: å lyfta tankane og samla folk. Når ein ung organist no set upp kamera og mikrofonar mellom steinveggane, fær ho ikkje berre fram si eiga glede. Ho byggjer bru mellom den gamle kyrkja og den nye tidi.

Det er noko særskilt med ljodet i eit stort kyrkjerom. Tonane fær lang etterklang, og kvar einaste pipe læt som ei røyst i eit stort kor. I nettvideoane hennar ser ein korleis unge menneske fyrst vert forundra og sidan gripne. No fær dei sjå heile konserten i ein film som kann rekkja langt ut over landegrensa. Det er eit døme på at tradisjon ikkje treng vera noko som stend stille. Han kann reisa med nye medium og finna nye lyttarar.

For lokalsamfunnet i Trondheim er òg dette ei påminning um kva byen eig. Nidarosdomen er ikkje berre eit bilete på postkort; han er eit rom der musikken fær leva. Når verda no fær sjå og høyra det, vil mange få eit nytt tilhøve til både orgelet og byen. Det er godt nytt for alle som er glade i kyrkjemusikk, og for alle som vil sjå at gamle rom enno hev noko å segja.

Kjelde: NRK

October 7, 2026
– Kristopher Schau har aldri vore god til å syngja, men i dag læt han heilt fælt.

Ei songrøyst som sprekk på dei høge tonane kann gjera ein konsert meir hugverdig enn ein prikkfri framsyning. For The Dogs og Kristopher Schau vart dette tydeleg då dei opna årets Tundra and Lightning med ein konsert som, etter det som vert sagt, vil gå gjetord um. Songaren hev aldri vore god til å syngja, og denne dagen høyrdest røysti visstnok verre enn nokon gong, men det er ikkje heile soga.

Det som fyrst kann høyrast ut som ein hard dom, peikar på noko djupare i rocken og i festivalen. Levande musikk hev sjeldan vore bygd på rein songkunst åleine. Det er nerven, leiken, og samanhengen millom scene og publikum som får ein kveld til å løfta seg. Når ein songar ikkje gøymer seg bak ei polert røyst, vert romet større for ærlegdom og for dei små, store augneblinkane som ingen hadde planlagt.

Tundra and Lightning er ein festival som samlar folk kring musikken, ikkje kring perfeksjonen. At The Dogs fekk opna, set ikkje berre tonen for dagane som kjem, men minner òg um at ei sterk scenehandling hev sin eigen klang. Mange som var der, vil truleg ikkje fyrst og fremst hugsa dei feilslegne tonane, men kjensla av eit band som gav alt frå fyrste stund.

Det er lett å le av ein songar som ikkje treff tonen, men det er meir lærerikt å sjå kva slikt mot gjer med eit publikum. Sårbarheiti vart ikkje gøymd; ho fekk vera framme. I ei tid då mykje vert retusjert og auto-tuna, er det noko friskt og heilt ærleg ved å høyra ei menneskerøyst som lever og sprekk. Det er ikkje flaut; det er liv.

Difor kann ein slik opningskonsert verta det som festivalgjestane snakkar um i åri som kjem. Det er ikkje den tekniske glansen som skaper gjetord, men augeblinkane der noko uventa hende. The Dogs og Kristopher Schau gav truleg nett det: ei påminning um at musikk fyrst og fremst er eit møte, ikkje ei utstilling.

Og når røysti ikkje ber heilt fram, får dei andre elementi meir rom: gitarane, trommone, teksten, og ikkje minst fellesskapen i salen. Det er inga skam å vera eit menneske på ei scene. Tvert imot kann det vera den beste måten å byggja eit varig minne på.

Kjelde: Bergens Tidende

October 4, 2026
Ståande applaus og jubelrop i fleire omgangar.

Lyden av ei mellomalderleg stemne som stig mot kvelvingane i Nidarosdomen, er ikkje noko framandt – men då Morten Christophersens nykomponerte messe lydde for fyrste gong, var det som um århundri smelta saman i eitt einaste andedrag. Urframføringi, som nyleg fann stad i Trondheim, vart møtt med ståande applaus og jubelrop i fleire umgangar.

I messa hev Christophersen fletta inn gamle gregorianske melodiar og latinske messetekster, og skapt eit musikalsk vegkart millom vår tid og dei djupaste røtene i europeisk kultur. Det er eit teikn på at den gamle liturgien og den nyare kunsten kann klinga saman i ein rik samansetnad som talar beint til hjarta.

Nidarosdomen hev i snart tusen år vore eit åndeleg og kulturelt sentrum. At eit nytt verk som byggjer på mellomalderens tonar får slik ei mottaking, syner at tradisjonen ikkje er daud – han blømer på ny i møte med samtidskunstnarar som Christophersen. Dei ståande applausane og jubelropi var ikkje berre ei heidersvising til komponisten og utøvarane; dei var eit kollektivt uttrykk for at noko djupt menneskeleg vart rørt ved.

For samtidsmusikken er dette ei gledeleg tid. Det er ikkje kvardagskost at eit nytt tonespråk som baserer seg på århundregamal koralmusikk vert teki imot med slik varme. Latverket, som hentar både tekst og stemning frå den katolske messa, opnar døri til ei verd der andeleg lengt og estetisk nyting går hand i hand. Det er ein påminning um at det vakre ikkje treng å høyra fortidi til, men kann skapast på nytt, her og no, med respekt for det som var.

Publikum si sterke røynsle er og ei påminning um kor viktig det er å halda ved like dei store romma som let musikken tona ut i all si prakt. Nidarosdomen sjølv er ein medskapnad; klangen under steinkvelvingane gjev ein særskild djupnad som ikkje let seg kopiera. Når slike verk vert framførde i slike rom, vert det meir enn konsert – det vert ei pilegrimsferd inn i eigne røter.

Slik held ein liv i det som bind folk saman på tvers av tider og landemerke. Jubelen som fylgde den siste tonen, var ein takk for ei gåve som ikkje berre er estetisk, men som minner um at kulturarven er ein levande straum. Det er her, i spennet millom det gamle og det nye, at det verkeleg store hender.

Kjelde: Adresseavisen

August 4, 2026
DirtPhunks, folkevise med rockegroove

I 1802 drunkna Haavard Folkesson Hedde på veg til den store kjærleiken sin. Over to hundrad år seinare svingar gitarane i eit rockeband, og soga hans lever upp att i eit heilt nytt ljod. DirtPhunks hev no sleppt ei innspeling av «Håvard Hedde» der dei klæder folkevisa i stramme riff og eit tungt groove. Resultatet er ein liten påminning um at den norske folkemusikken ikkje er eit stykke støvut museumshistorie, men ein levande straum som berre ventar på nye røyster til å lata tonane renna.

Det er noko djupt gripande i korleis ei vise kann binda saman tider. Haavard Folkesson vart døypt 16. juli 1758 og livnærte seg som ferdamann i eit samfunn der vandringsmannen ofte var ein framand i bygdene. Då han døydde i 1802, var det knapt nokon som skreiv namnet hans ned i embetsbøker – og likevel tok munnlege soger vera på forteljingi. I 1853 dukka visa upp på prent i M.B. Landstads «Norske Folkeviser», og frå den stundi hev ho halde seg ved lag, gjenom songarar som hev bore melodien frå led til led. No er stafettpinnen kasta vidare ut til eit rockeband, og det er ein siger for sjølve tradishjonen.

For det er ikkje slik at folkemusikk er eit ferdig skrive kapittel som må vølast med silkehanskar. Tvert um: tradisjonsstoff lever berre so lenge nokon gjer noko nytt med det. Når DirtPhunks set sitt groove-preg på «Håvard Hedde» og blandar inn ein medley av andre norske klassikarar – frå folkeviser til Edvard Grieg – syner dei at det norske tonegarden ikkje er ei lukka bukt. Her er røter djupe nok til å tola både vreid gitar og bassgang. Som vokalisten i bandet, FH Baloo, hev sagt: Folkemusikken er eit felles eige, og ho vert halden i live av at folk spelar ho, uansett sjanger. Det er ei sanning so innlysande at ein kunne ynskja ho vart ropa ut i kvar musikkstove i landet.

Det er dessutan eit merkelegt samantreff – eller kanskje ikkje – at den dramatiske forteljingi um Haavard Hedde kler rocken so godt. Rocken hev alltid hatt ein flikk av det tragiske, det fatale, den store lengsla. Når ein so tenkjer på at denne unge mannen sette yver ein fjord og miste livet for kjærleiken, er det som um dei to uttrykksformene finn kvarandre tvers gjenom tidi. At bandet blandar inn andre kjende tonar, gjer innspelinga til ei norsk identitetsøyving: ein kann draga kjensel på ein Grieg-melodi, men samstundes vert ein minnt på at 1700-talet er nærare enn ein trur.

For vestlandsk målmann og folkemusikk-elskar er dette nyhendet ein liten skatt. Det viser at målreising og musikkreising hev same kjelde: ein respekt for det rotnorske, men utan frosen ærefrykt. Ei god folkevise er som ein gamal eikestokk – ho er sterk nok til at nye greiner kann skjota upp. Og når ein færøyar, ein døling eller ein sunnmøring høyrer «Håvard Hedde» på eit dansegolv med bass og trøkk, er det ikkje eit tap for tradisjonen; det er eit prov på at strekar frå 1802 framleis hev liv i seg.

So lat gitarane runga, og lat soga um Haavard Hedde segla frå radiostasjon til strøymetenester. Denne innspelinga er ikkje berre eit musikalsk kuriosum – ho er eit døme på korleis ein kann ta vare på det gamle ved å la det møta det nye. For sjølv den djupaste tragedie kann verta umgjort til dans, berre ein held motet og gitaren stemd.

Kjelde: Heavymetal.no

August 3, 2026
Gjentekoret trampa hardt i gulvet, rasande.

Dei stampande små føtene sende ei dirring gjenom det eldgamle steingolvet i Nidarosdomen, og i den augneblinken var ikkje koret lenger ei samling unge, einskilde røyster – dei var eit einaste vêrhardt berg som ropte. Når Nidarosdomens jentekor trampar hardt og let raseriet bølgja fritt, gjer dei noko langt meir enn å syna teknisk dugleik. Dei omformar kjensler som ofte vert kvelt i kvardagen til ei kunstnarisk samhandling som fær murverket til å svar.

Sjølve den fysiske krafti i ein slik framsyning er ei påminning um at song ikkje berre bur i strupen, men i heile lekamen. I ein tid då mykje av musikkupplevingi hev vorte skjermbasert og stillesitjande, er det eit sjeldan gagn å høyra rytmar som er skapte av kroppar i rørsle på ein steingrunn som hev bore beding og lovsong i meir enn åtte hundrad år. Stampingi knyter dei unge songarane til ein eldgamal tradisjon der musikk og dans var eitt – og det er ikkje lite å segja at akustikken i landets mektigaste kyrkjebygg gjev kvart tramp eit romsk djup som ingen konsertsal kann atterskapa.

Det er tilhøvet millom den einskilde og fellesskapen som her vert sjølve kjerna i upplevingi. Kvar og ei av desse syngjande jentone er vél skulerte; mange av deim vil med tidi fylla namngjetne soliststader. Men når dei stend side um side og lèt sinne og kraft verta samansmelta i ein felles klangbotn, veks det fram noko som ikkje lèt seg planleggja av den einskilde. Røysti til den eine fyller holrommet der den andre dreg pusten, og trampet vert ein kollektiv hjarterytme. Det er ikkje fyrste gongen musikklivet fær ei slik påminning um at samspelet er noko større enn serskilde prestasjonar; likevel er det noko særskilt ved at det gjeng fyre seg i eit rom der nasjonale minne ligg tjukt i lufti.

Gjestene deira gjev endå ei påminning um kor fruktbart slike møte er. Når det kunstnariske motet stig og nye impulsar kjem utanfrå, vert koret ikkje veikare, men rikare. Slik skapar dei noko som er meir enn ein konsert: ei levande lærerik stund der det er lov å vera rasande, men der raseriet ikkje sprengjer, helder byggjer. Det er eit vonars teikn i ei tid der mange unge søkjer vegar til å uttrykkja engsting og harme utan å mista trui på at fellesskapen ber.

Difor er ikkje trampingi i Nidarosdomen berre eit minne um ein kveld med høgt støynivå. Ho er eit prov på at kunst som vågar å bruka heile kjensleregisteret – og heile kroppen – kann gjera oss sterkare saman. Når jentekoret stampa hardt, var det ikkje golvet som gav etter, men skiljet millom dei som trampa og dei som høyrde på.

Kjelde: Adresseavisen

August 3, 2026
Robyn: Ny song med Zara Larsson

Tvo svenske poprøyster frå kvar sitt tiår møtest no i ein duett som allereie fær hjarto til å slå raskare. Robyn, som med si særmerkte elektroniske tilnærming til popen hev skapt særs elegante verk i to mannsaldrar, og Zara Larsson, den unge songarinna med ei røyst som ber heile arenar, hev funne saman til ein song dei sjølve kallar heilt spesiell.

Nyhendet kjem ikkje berre som ei glad melding for tilhengjarar, men som eit vitnemål um den rike tonen som gjeng som ein raud tråd gjennom svensk pophistorie. Landet hev fostra artistar som ABBA, Roxette, Ace of Base og seinare Max Martin-sfæren, ei rekkja av låtsmedar som hev sett varige merke på den internasjonale musikkscena. Robyn sjølv stod i brotstykket millom den klassiske svenske poptradisjonen og den nye elektroniske bølgja, og hev seinare vorte eit ikon for ei ærleg og personleg tilnærming til dansemusikken.

Zara Larsson, på si sida, representerer ein ny generasjon. Ho slo igjenom som eit born med ei utruleg moden røyst, og hev sidan bygt ein karriere på store internasjonale hittar. Men samstundes hev ho vore tydeleg på dei verdiane ho står for: fridom, likeverd og mot til å vera seg sjølv. Når desse tvo no gjeng saman, er det meir enn eit marknadsmessig grep. Det er eit møte millom ulike tidsaldrar i svensk pop, og ein sjanse for yngre lyttarar til å oppdaga Robyns rike katalog, medan dei eldre kann få sjå korleis popmusikken hev utvikla seg i Zaras hender.

Ein duett er alltid eit risikabelt kunststykke. Tvo røyster må finna ein felles klangbotn, og dei personlege uttrykki må sameinast i ein ny heilskap. Når dei sjølve segjer at dette er noko heilt særskilt, er det grunn til å lytta. Robyn hev tidlegare samarbeidt med alt frå Röyksopp til Snoop Dogg, men denne gongen er det eit svensk møte som peikar frametter. Det er ikkje eit nostalgisk attersyn, men ein ny komposisjon som skal leva sitt eige liv.

Me kann òg gleda oss yver at svensk musikk framleis er ei eksportvare av beste slag. I eit verd der mykje av popen vert skapt på samleband, er det forfriskande å sjå to artistar som verdset handverket og dei store kjenslone. Dei minner oss um at ein god poplåt ikkje treng vera lettvinn; han kann vera djup, leiken og personleg på same tid.

Difor er dette nyhendet ei påminning um den krafti som ligg i samarbeid – ikkje berre i musikken, men i kulturlivet elles. Når eldre og yngre krefter finn kvarandre, vert det skapt noko som når lenger og djupare enn det einskilde verket åleine. Me ventar no på å få høyra resultatet, men alt no er stemninga sett: ein duett som bind saman tiår og viser at den svenske poptonen er like livskraftig i dag som då ABBA vann Eurovision i Brighton i 1974. Måtte denne låten verta eit ljosande døme på kva godt som kjem ut av viljen til å møtast på tvers av generasjonskløftene.

Kjelde: VG

August 3, 2026
Ikkje berre regnet som var problem med plassen til musikken på Olavsfest i år.

Regnet sila inn over Nidaros-domen og dei mange teltleirane på festivalområdet, men det var ikkje vassdroparne som skapte dei varige tonane under Olavsfest. Då regnbygene jaga folk saman under tette segldukar og i steinportalernes skjul, vart det nettopp samtalene som stod att som det sterkaste minnet. Musiken dreiv nok i mylderet dette året, men det var som ei utsparing for noko djupare – eit ordskifte som minna sterkt um dei gamle tingstadene der folk kom saman for å lyda på kvarandre og ikkje berre verta underhaldne.

Festivalsjefen og dei mange friviljuge hev ofte tala varmt um ynskjet um å skapa ein møtestad, ikkje berre ei scene-rekkje. I 2024 ser det ut til at denne visjonen fekk ein reiskapsleg framsyning av regnet sjølv. Familjetilbodi, med verkstader og forteljarstunder for borni, fekk gløde i dei trongaste romi, og dei vaksne samla seg i tette samtalkrinsar. Dette minner um den norske munnlege tradisjonen, der kunnskap og undring vart borne vidare frå lepp til øyra, ofte medan uvêret rasa utanfor. I ei tid då mykje av kulturlivet er upphengt i konsertprogram og scenedisiplinar, syner Olavsfest at sjela til ein folkefest like mykje bur i dei stille ordskifti.

Historisk set er dette eit heimleg terreng for Nidaros. Sia Olavs-tidi hev byen vore ein samlingsstad for pilegrimar og søkjande, der det viktige ofte hev fenge form i gåande samtalar og uformelle møte. Regnvass-sundagen i år er soleis ikkje eit brot, men ei heimkome til denne eldgamle arven. Når ein festival maktar å gjeva rom for borni og foreldri samstundes, til dei enkle familjeaktiviteterne som styrkjer bandi millom dei små og dei store, kann ei heil festivalrøynsle lysa upp mykje meir enn den gjævaste ljodkulde.

Det er lett å missa slikt i ein forfjamsa reportasje der teljingar av besøkstal og toppartistar fenger. Men ei verkeleg kulturhelg syner seg ofte i dei små glimti: ei bestemor som fortel eventyr for eit barnekull innunder ein alkove, ein diskusjon um livsspursmål som held fram i eit telt langt etter programmet er avslutta. Olavsfest 2024 kann ikkje målast i desibel, men i dei menneskelege tonane som skal klinga vidare i samtaler og tradisjonar lenge etter at scenene er rivne ned. At dei harde regndropane ikkje vaska burt, men samla desse møten, gjer det tydeleg at skuggesida i mylderet i røyndi var ein løynd styrke.

Kjelde: Adresseavisen

August 3, 2026
Han fekk svaret då han såg publikum.

Eit augnekast mot publikum – og alt fall på plass. For rapparen med teaterbakgrunnen var det nett i møtet med dei lyttande andleti at svaret steig fram, klårt og utvitydig.

Det er lett å tenkja seg korleis ei slik openberring må kjennast. Ein scenekunstnar, skulert i teaterets verknadsfulle verkemiddel – rørsle, diksjon, pausar og nærvere – stig ut på ei scene som rappar, og undrast kanskje på um dei to verdenene verkeleg kann sameinast. Men so, under konserten, når blikki frå salen møter hans eigne, vert alt avslørt. Teateret er ikkje eit framandt islett; det er sjølve grunnvollen for at orda finn vegen frå munn til hjarta.

Rapping er mykje meir enn rytmisk tale. Det er ein urgamal tradisjon av munnleg dikting, der forteljarkunsti, røysti og kroppsspråket smeltar saman til eit einaste kraftfullt uttrykk. I norrøn tid stod skaldar på tinget og batt saman vers som kravde både minne, stemning og scenisk teft. Sameleis nyttar ein moderne rappar teaterets lærdomar til å gjeva kvart ord ei ekstra tyngd, ein undertekst som berre eit levande publikum kann fanga opp.

Det er noko frigjerande i den stundi då svaret kjem. Det er ikkje eit teoretisk svar, funne i ei bok eller på eit øvingsrom – det er eit svar gjeve av dei som stend tettast på, dei som møter fram og let seg røra. Publikumsresponsen er den mest ærlege målestokken ein kunstnar kann få, og når den slær tilbake med jubel, stillheit eller samla andedrag, då veit rapparen at teaterskulerings hans er ei gåve, ikkje eit hinder.

Mange talar i vår tid um digital distanse og skjermsperrer, men her syner det seg at den gamle, fysiske samankomsten framleis er uovertruffen. Ei app kann spreia ein tekst til tusund, men berre i eit rom der artist og publikum pustar same lufti, vert meiningi fullenda. Teateret lærer ein å fylla eit rom med nærvær, og rap-teksten gjev innhaldet; saman skapar dei ei hending som sit att i kropp og sjel lenge etter at siste verset er framført.

Kva var so svaret rapparen fekk? Truleg var det ei stadfesting av at det sceniske handverket ikkje er ein utvokster som skal skjulast, men eit særmerke som løfter heile framføringi. Det er som når ein biletkunstnar oppdagar at penselstrøki frå ungdomsåri framleis gjev djupn til nye verk. Slik vert eit mannsalderslongt studium av teaterets vesen ei kjelde til fridom og eigenart i eit heilt anna musikalsk landskap.

Me hev ofte trong til å setja kunstnarar i båsar, men denne soga minner oss um at dei beste uttrykki oftast spring ut or samansmeltningar. Rapparen som fann svaret sitt i augo til publikum, er eit prov på at gamle kunster ikkje døyr – dei vert borne vidare i nye former, og i glimt av rein live-magi vert arven synleg for alle. Det er eit frampeik mot ei framtid der sjangergrensor vert mindre viktige enn den ekte kontakten millom menneskje. Og kven veit – kanskje sit det ein ungdom i salen som sjølv fær augo upp for samanhengen, og som ein dag tek med seg både teateret og rytmane inn i si eigi forteljing.

Kjelde: Adresseavisen

August 2, 2026
Spela for 15 menneske – no speler trønderen for 100 000

Det er langt frå ein trong klubbscene til ein arena som rommer 100 000 forvilla sjeler. Men det er nett den vegen trønderen hev gått – frå engelskstudium til eit av dei mest legendariske kultbandi i verdi, og frå å spela for 15 menneskje til å fylla dei største hallar. Soga er ikkje berre ei soge um suksess; ho er ei soge um ei gåve som fann rom, um ein draum som fekk veksa i læ av lite, og um eit samspel millom kunstnar og publikum som no hev nått himmelvide høgder.

Han forlét Trøndelag med bøker og ambisjonar um eit verkeleg engelskspråkleg virke, men lagnaden vilde det annleis. I staden vart han med på å skapa noko som ikkje let seg setja på formel – eit band som i dag vert nemnt med ærefrykt av tilhengjarar yver heile verdi. Dei fyrste konsertane var små, ofte med ikkje meir enn eit fåtal frammøtte. Likevel var det noko i lufti, noko som ikkje let seg måla med tal. I dag er det annleis. No er det 100 000 som samlar seg for å høyra dei same songane, og dei syng med på ord som vart til i den vesle stoga der alt byrja.

Dette er eit vitnemål um krafti i den skapande gjerningi, um at det som vert gjort med hjarta og eit klårt kunstnarsyn, kann slå røter og veksa seg so stort at det når langt utyver landegrenser. Det er òg ei påminning um at det norske språket og den norske kulturen – jamvel når han vert brukt i engelskspråklege songar – ber med seg noko særnorsk: eit alvor og ein nærleik til naturen, ein styrke som ikkje bråkar, men som likevel set djupe spor.

For dei 100 000 som stend der, er det meir enn ein konsert; det er eit møte med noko som talar til dei einskilde samstundes som det samlar alle i ein felles uppleving. Slik vert dei store tala ikkje ei kald massemønstring, men eit mangeleggjort vitnemål um at god musikk knyter band millom menneskje. Og for trønderen sjølv er det vel som å sjå ein hage veksa der det eingong berre var eit lite frø.

Kjelde: Adresseavisen

August 2, 2026

Fylg oss: YouTube Telegram

Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no