Author: AdminVestmennene

Vetle starta som frivillig – no lever han draumen.

Det er noko særskilt med dei store friluftsspeli våre, der soga ikkje lenger er eit støvete kapittel i ei lærebok, men stig fram med kjøt og blod under open himmel. På Stiklestad i Nord-Trøndelag hev ein sidan 1954 framført spelet um Heilag-Olav og slaget i 1030. Her møtest tusundvis av tilskodarar kvart år, og like viktig: hundradvis av friljuge legg ned uteljuge timar for å gjera fortidi levande. Når 24-årige Vetle no trær fram på den historiske grunnen som hærmannen Froste, er det ei forteljing um korleis draumen kann byrja med eit lite steg – som friljug.

Ein kjenner seg nøydd til å stogga litt ved dette. Det er ikkje alle unge menn i dag som vil nytta sumaren på å leva seg inn i ei vikingtid eller ein mellomalder. Men nett på Stiklestad ser ein at tradisjonen hev eit tak som sit djupt. Soga um slaget, kongen som fall, og den nye trui som kom, er meir enn berre ei minning; ho er ein levande samtalepartnar for bygdene kring. For kva gjer ein når ein set seg ned og les sagaene? Ein finn ikkje berre vald og strid, men og menneske med voner og otte, med siger og nederlag. Når Vetle tek på seg brynja og svingar sverdet som Froste, stend han i eit langt samband med alle dei som hev bore fram soga fyre honom – og med dei historiske personane som ein gong gjekk der.

Det er eit håp i dette. I ei tid der mangt vert digitalt og flyktig, er det noko å henta i det handgripelege: du syr bunader, smir våpen, øvar på rop og sverdhogg. Du møter folk frå alle kantar, og du vert ein del av eit fellesskap som ikkje spør um pengar, men um innsats. Vetle sin veg frå friljugarbeidet til sentral rolle syner at slike kulturprosjekt ikkje er låste; dei opnar dører for den som brenn for det. Det er ein lærdom for andre ungdomar: uansett kva interesse ein hev, ligg der ein skatt i å søkja seg til eit levande miljø der ein fær prøva og feila.

Stiklestad-spelet hev alltid vore ein stad for dei store kjenslene. Når Vetle som Froste stend andlet til andlet med kongen, formidlar han ikkje berre ei historisk hending; han ber fram ei røynsle av å vera eit menneske under press. Publikum, som sit på sletta, fær ikkje berre sjå eit drama – dei kjenner vindgufset frå soga. Det er slik ein held ein kultur ved lag: ikkje berre gjennom bøker og museum, men gjennom å lata folk leva seg inn i dei same rørslone som forfedrane gjorde.

Difor er det så gledeleg å høyra um Vetle, som no gjeng frå friljugarbeidet til sjølve scenen. Han er eit prov på at draumen ikkje er noko ein berre ventar på, men noko ein formar med eigne hender. Og kanskje sit det ein ny unggut i publikum i sumar, som tenkjer: «Det der vil eg òg gjera.» Då hev spelet gjort meir enn å underhalda; det hev sått eit frø.

Lat oss ynskja Vetle og alle dei andre på Stiklestad ei rik spelehelg. Måtte dei framleis la fortidi tala til oss, og måtte mange fleire lata seg smitta av den friljuge elden som gjer slikt mogeleg.

Kjelde: Adresseavisen

July 25, 2026
Ei av landets mest populære utdanninger – Kaya (20) kom gjennom nålauget.

Det stend eit glimrande nålauge ved inngangen til ambulansefaget. Kvart år står hundrevis av unge søkjarar og ynskjer å sleppa igjennom, men berre eit fåtal får naudasynet som krevst. Kaya Gullaksen er ein av dei utvalde. Ho hev no fenge ein av dei mest ettertrakta studieplassane i dette faget, og det er ein siger som talar til noko meir enn berre karakterar.

Det er ikkje vandt å skyna kvifor ambulanseyrket hev vorte so populært. I eit land med lange fjordar, høge fjell og spreidde bygder er ambulansetenesta den fyrste handi som mange får i ei krise. Ho ber med seg ein urgamal tradisjon: viljen til å draga ut i storm og stille for å berga liv. Frå dei små sjukestovone på 1800-talet til dagens velutstyrte redningsbilar med telemedisin og hjartestartar – faget hev vakse i både kunnskap og tyngd, men kjernen er den same: eit menneske som stig ut or bilen med ro og omsut når hjarta bankar som hardast.

Når unge som Kaya tek steget inn i dette faget, er det eit friskt vonartekn for bygder og byar. Det syner at yrkesstoltheit ikkje berre er noko ein finn i gamle handverk, men òg i dei nyaste helseberedskapane. Ambulansefolket er ofte dei fyrste på staden, og i aust og vest veit ein at dei tryggjer dagar og netter. Det er ein tenestetanke som er djupt rotfest i norsk samfundsliv, og som no held fram i nye generasjonar.

Det å koma gjennom nålauget er ikkje berre eit spursmål um teoretisk snøggleik. Inntakskravi ser ikkje berre på poeng, men på heile mennesket: ro under press, praktisk skyn og evne til samarbeid. Difor er det ei glede at ein som Kaya kom igjennom. Der ho kjem frå, vil grannar og venelag sikkert kjenna stoltheit yver at ein av deira eigne skal gå i tenesta for liv og helse.

Morgondagens ambulansearbeidarar vil møta nye utfordringar: klimaendringar gjev meir ekstremvêr, teknologien utviklar seg snøgt, og samfunnet vert eldre. Men med ungdommen som no fyller rekkjene med mot og dugleik, kann ein sjå frametter med trygg forvissning. Kaya Gullaksen er ein representant for ei ungdom som vil noko med levetidi si – ikkje berre få, men gjeva.

Det er stille i vegkryss og på kaier når ambulansen kjem. Blålysi ljoser i natti, og inni sit menneske som hev valt eit yrke der kvar einaste time kann tyda eit liv. At vegen dit byrjar med eit trongt nålauge, gjer berre innsatsen endå meir agefull. Det er grunn til å vera glad for at det finn dei som gjer seg bryet verdt – og at dei slepp igjennom.

Kjelde: NRK

July 25, 2026
Vellukka test av SpaceX-rakett

Natt til laurdag gjennomførde romfartsselskapet SpaceX ei vellykka testoppskyting av den kraftige Starship-raketten. Det var den fyrste slike testen etter at selskapet vart notert på børs, og testen vart møtt med jubel frå ingeniørar og romfartsentusiastar verda rundt.

Menneskje hev alltid kasta blikket mot himmelen. Frå dei fyrste polynesiske seglfararane som kryssa Stillehavet, til norske vikingar som sette ut på ukjent hav, ligg det i naturen vår å søkja nye horisontar. Dagens romferder er eit framhald av denne gamle draumen, og Starship er eit stort steg på vegen.

Raketten er den kraftigaste nokon sinne bygd, med 33 motorar i fyrste steget. Planen er at raketten ein gong skal bera menneske til månen og Mars. Det er eit teknologisk meisterverk som syner kva menneskeleg snille kann få til.

Bak testen står tusundtals ingeniørar, teknikarar og forskarar frå heile kloten. Mange av deim er unge, og dei representerer ein ny generasjon av romfararar. Arbeidet deira minner um at store mål krev samarbeid på tvers av landegrenser.

Med denne testen kjem draumen um faste busetnadar på månen eit steg nærare. Ein kann tenkja seg framtidige slektled som veks upp under ein annan himmel, men med same lengten etter utforsking.

So lenge menneske ser upp og undrar, vil byggingi av rakettar halda fram. SpaceX-testen er eit lysglimt i ei verd som ofte hev bruk for von.

Kjelde: VG

July 25, 2026
Kveldstur med The Carburetors

Midt i ein musikkindustri som ofte vert framstilt som gjennomdigitalisert og flyktig, stig det fram eit band som held fast på det handfaste og det nære. The Carburetors fyller 25 år i år, og i staden for å berre strøyma tonane sine ut i eit anonymt hav, gjev dei oss fysiske skattar: vinyl med rik kjensle av papp og papir, t-skjorter som ber på soge, og nytt av året – skjerf. Slikt er ikkje berre nostalgi; det er ei påminning um at rock’n’roll framleis er noko ein kann ta og føla på, noko som varer lenger enn ljoset frå ein skjerm.

Det er noko djupt styrkjande i å møta eit band som byggjer si eiga framtid med same arbeidsmoral som dei alltid hev hatt. Eddie Guz og laget hans er framleis eit arbeidarklasse-band, der alle hev vanlege jobbar ved sida av musikken. «Me hev aldri sett på det som eit alternativ å ikkje arbeida,» fortel vokalisten. Rekningar skal betalast, familiar skal brødfødast – og så vert kveldar og helgar vigde den ljoden som aldri slepper taket. Denne doble lojaliteten til kvardagen og kunsten gjev songane deira ei ærleg tyngd som er vanskeleg å etterlikna.

Jubileet vert feira med nytt album, *We Ride At Night*, der dei hev teke to steg attende og spissa til den hurtige, tradisjonelle Carburetors-rocken. Samstundes slepper dei ei live-skive innspelt på Tons of Rock, og i desember kjem meir fysisk gods frå eige selskap, Fast Forward, i samarbeid med Musikkopperatørene. Det er eit sjølvstendig grep i ein bransje som er radikalt umskapt, og det syner at ein framleis kann laga si eiga rørsle og nå langt utan å gjeva slepp på det eineigne.

Dei kallar seg den ultimate underdogen i norsk rock, og denne rolli hev dei bore med stoltheit i eit kvart hundreår. For eit band som alltid hev måtta kjempa for kvar millimeter, er 25 år ikkje eit teikn på slitasje, men på seiglivd kraft. Fylgjarskaren i Sentral-Europa veks stadig, og ein ny turné er planlagd i 2027 – eit vitnemål um at rocken finn vegen langt inn i hjarto til folk, tvers igjennom landegrensor og språkmur.

Og midt i jubel og framgang gjev dei rom for det store samhaldet i den norske rockescena. Da Bjørn Müller frå Backstreet Girls brått forlet oss, rørde det heile bandet djupt. Eddie Guz segjer at noko inni deim vart rive burt, for utan Bjørn og Backstreet hevde det kanskje aldri vorte noko The Carburetors. Dei gjer ikkje rock til ein konkurranseidrett – dei heier på alle, og slik veks scenen seg sterkare.

Når vinterkvelden kjem og live-skiva ligg på tallerken, medan eit nytt skjerf heng klart til neste festivalkveld, er det lett å gleda seg yver eit band som ikkje berre overlever, men som finn ny styrke i det handfaste. I ei verd der alt renn burt i straumar, stend The Carburetors støtt – med vinyli i hylla og gitaren på scena.

Kjelde: Heavymetal.no

July 25, 2026
Imponert over drikkekulturen: – Det var feelgood heile vegen

Millom dei gamle trehusa i Bakklandet, der forteljingane sit i veggjene, bryt no tonane frå ein annan tid. «Red, red wine» ljomar mjukt utyver brusteinsgator der folk hev samla seg for å smaka, læra og njota. Det er den andre dagen av Bakklandet vinfestival, og det er feelgood heile vegen, som arrangørane segjer. Men det som verkeleg slær oss, er ikkje berre den gode stemningi – det er at sjølve drikkekulturen hev kome langt.

I Noreg hev synet på alkohol ofte vore delt millom streng avhaldsrørsle og hemningslaus fyll. No veks det fram ein tredje veg, merkt av nyfike og respekt for handverket. Ein vinfestival i Bakklandet er eit bilete på dette: langbord under open himmel, der folk pratar lågt og tek små slurkar av raude og kvite druvesafter. Ingen skrålande rop, ingen hast – berre ei dveljing ved smaken.

Slike stunder minner oss um at vin er ein fylgjesvein gjennom sivilisasjonen. Ordet «vin» er eit av dei eldste lånordi me hev i språket, frå romartidi og inn i norrønt, og det ber med seg sogor um vinmarker, kloster og sjøferder. I dag blømer interessa for lokale variantar: eplevin frå Hardanger, bjørnevinsaft frå nord. Festivalen i Bakklandet set ikkje skilje millom importert finesse og heimleg kjennskap, men sameiner deim under ein himil av ljod.

UB40 sin versjon av songen er i seg sjølv eit døme på korleis kulturar blandar seg: ein poplåt frå Amerika, tolka av britiske reggaemusikarar, og no som lydteppe for trøndersk sumarkveld. Det er nett slik bylivet skal vera: ope, lågmælt og samansett. Når me ser eldre ektepar sitja ved sida av ungdomar med kvitvin og raudvin, veit me at dette ikkje er ein stad for skrål, men for samtale.

Bakklandet sjølv er eit historisk klenodium, med hus frå 1700-talet og smale gator som ein gong gav ly for handverkarar og handelsmenn. Å fylgja ein vinfestival inn i denne ramma er som å setja nytt liv i gamle tradisjonar – for også vår tids samkome kann verta ei soge for komande slektledd. Me skapar stunder der fellesskapen sit i veggjene og verkar inn i språket.

Det er so lett å uroa seg for framtid og drikkeulukkor, men ein skulde ikkje gløyma at midt i dette veks det og fram ein kultur som set gleda og kunnskapen fyrst. Det er feelgood heile vegen, som dei sa, og det er ei rørsle mot noko betre. So lengje ljodet av reggae fyller Bakklandet, er der håp for samveret.

Kjelde: Adresseavisen

July 25, 2026
Kvar morgon kjem reven attende til huset. Der ventar han på bestevenen sin Kira.

Morgonstund er stille i Vanylven. Soli stig seint yver fjelli, og doggi ligg enno på graset. Då kjem reven. Ein raudrev, same dyret kvar morgon, trør varsamt fram til huset der labradoren Kira bur. Dei to hev funne eit venskap som ikkje bryr seg um kva slag dyr dei er – her er det berre to sjeler som møtest.

Det er noko tidlaust ved dette synet. Reven er elles eit skuggelegt vesen, forsiktig og sky. Men her, i denne vesle bygdi millom fjord og fjell, hev han funne ein ven. Han set seg ned og ventar. Og når Kira kjem ut, loggjer ho med heile kroppen og helsar som berre ein hund kann helsa. So leikar dei, eller berre sit der saman i morgonlyset.

Slike sogor minner oss um at naturen ikkje er so fjern som me stundom trur. Me byggjer hus og vegar, men dyri finn vegane sine attende. Dette er ikkje berre ei soge um ein rev og ein hund. Det er ei soge um ei bygd der folk enno hev augo opne for det som rører seg i kratt og li. Vanylven ligg på Sunnmøre, eit landskap som hev fostra sterke band millom menneske og natur. Her hev fiskarane lese vêret i sjø og himmel, og bøndene kjenner ljoden av kvar fugl. I eit slikt samfunn er det kanskje ikkje so underlegt at ein rev vert ein ven.

Me lever i ei tid med hastverk og uro. Nyhendi fløymer inn, og me gløymer lett dei små stundene som gjev livet tyngd og meining. Men i Vanylven, kvar morgon, vert det skapt eit lite mirakel. To skapningar som ikkje hev same mål, men som likevel finn gleda i lag. Det er eit bilete på trufast venting og tillit. Reven kjenner ikkje klokka, men han veit at Kira kjem. Og Kira veit at reven ventar.

Dette er ogso ein påminning um rikdomen i vårt eige mål. Ordi me brukar um dyri – rev, hund, ulv, bjørn – ber med seg sogor frå gamal tid. I nynorsken hev me arva ei kjensle for landskapet og livet der ute. Når me segjer «reven og hunden», so ligg det meir i ordi enn berre namni på to dyr. Det ligg ei heil verd av samspel og vilkår som me skal taka vare på.

So lat oss lyfta blikket frå skjermane og sjå ut yver tunet. Kanskje er det ein rev som ventar ved døri, eller ein fugl som syng i treet. Desse stundene er gåvor, og dei minner oss um at sjølv i ei urolig verd finst det stille band av venskap. Reven i Vanylven spør ikkje um noko anna enn ein ven å dela morgonstundi med. Det er ein lærdom me alle kann taka med oss.

Kjelde: Aftenposten

July 25, 2026
Samsung kjem Apple i forkjøpet med Z Fold8

Det er noko vidunderleg gamalkjært i ljoden av ein papirfals som vert lagd ut. Millom fingrane våre kviler minnet um alt som hev vore bretta saman: kart som rulla seg yver ukjende hav, brev som gøymde ordi tett inntil hjarta, og fotografi som bar løynde smil. No hev Samsung sendt ut Z Fold8, eit apparat som løfter denne enkle rørsla inn i ei ny tid, og dei gjer det fyre Apple – ikkje med ståk og rop, men med ei stille, sjølvsagd ynde som minner oss um at dei djupaste framstegi ofte er dei som kjennest mest naturlege.

Sume vil måle dette i millimetertjukke glasflater og prosessorar med ufatteleg fart, men det verkelege underet sit i sjølve bretten. Når skjermen leggjer seg saman, vert ein vaksen skattkammer av ljos og leiken endå ein gong ei liti lommevenn. Det er som um handverket hev lytta til menneskehender frå alle ætter, som veit at gleda ved å opna og lata att er like gamal som den fyrste barkeboki. Denne nye formi er ikkje berre smart – ho er klok.

Teknologihistoria er full av rette liner som brått krummar seg. Me hev sett skrivemaskini verta til berbare datamaskiner, og so til småe plater som ein rører ved med fingerspissane. No møter me eit ledd der innretningi bøygjer seg midt i hendene på oss, som ein organisk ting, og gjev rom for både det vesle og det store i same andedrag. Det er ei påminning um at framtidi ikkje alltid er stiv og einsretta; ho kann vera mjuk, fylgjesam og full av overraskingar.

For dei som elskar det praktiske, opnar Z Fold8 ei verd av moglegheiter: ein skjerm som er stor nok til å teikna, skriva og sjå bilæte med djupn, men som likevel glid beint ned i jakkelomma. Det er eit svar på ein draum som hev følgd menneskja i mannsaldrar – draumen um å bera med seg heile biblioteket, heile kontoret, heile forteljingi, utan å missa noko av varme og nærvær. Når Samsung no går fyre, er det ikkje berre eit kappløp mot ein annan produsent; det er eit steg nærare ein kvardag der teknologien lærer seg å anda i lag med oss, og ikkje mot oss.

Eg trur me skal leggja merke til orda som ikkje vert sagde: her er inga bjølleklang um å "vinna" eller "slå". Det Samsung hev skapt, er ei ærefull vidareføring av noko som allereie bur i oss. Det er som ein gomol runekall som brått fær ein ny innskrift – me kjenner formi att, men bodskapen er frisk og djerv. I ei tid der så mykje vert kasta og gløymt, er brette-eigenskapen ei stillferdig feiring av det som varer.

Soleis stend Z Fold8 fram som meir enn eit nyhendet um kappestrid. Det er eit vitnemål um at når me gjev vitskap og handverk hove til å leika saman, då veks det fram ting som varmar meir enn sjølve soli gjer ein tidleg vårmorgon. Og nett no, medan me opnar og lèt att dette vesle underet, er me alle med i ei gamal forteljing som enno ikkje hev funne si siste side.

Kjelde: VG

July 25, 2026
Byscenen i Trondheim

Det er ei serskild gleda å sjå korleis Byscenen i Trondheim stig fram som ein stad der ljoden frå gitaren og den djupe røysti møtest på ein måte som røner i bringa. Her vert det ikkje rom for det lunkne og halvhuga – her samlar dei seg, dei som dregst mot musikk med tyngd og meining, og som veit at ein konsert er meir enn berre lyd; det er eit fellesskap som lever og pustar i same takt.

Programmet for komande millomhaust og vetter syner at dette fellesskapet stend støtt. Med ei rekkja konsertar som spenner frå den trugne thrash-røynsla i Kings Of Thrash til det danske ikonslaget D-A-D – der billetten forlengst er uppseld – ligg det ei tru på at folket i Trondheim og vide ikring er svoltne på ekte spelgleda. Og når ein ser at namn som Jorn, Gluecifer og Backstreet Girls òg stend på plakaten, skynar ein at heile den norske hardrock-soga er breidt ut for oss, med både vørde og fagnad.

Det er noko freistande ved å tenkja på alt det usynlege arbeidet som ligg attanfor ei slik konsertrekkja. Dei som steller i stand, dei som riggar ljos og lyd, dei som sel billettar og skjenkjer drikke – dei gjer det ikkje for å verta rike, men for di dei elskar det levande møtet millom folk og musikk. Ein slik stad er Byscenen meir enn eit utestelle; det er ein kulturberar, ein arv frå tidi då små scenor i kjellarar og på ungdomshus fostra den norske røysti som sidan hev lydt yver heile kloten.

Me skal heller ikkje gløyma at desse konsertane kjem i ei tid då mange søkjer saman for å finna von og varme i eit kaldt medielandskap. Når ljoset sloknar og fyrste akkordane kjem, er me ikkje lenger eingongsindivid; me er ein hop som deler den same pulsen. Og for dei unge som veks upp og finn vegen til ein metal- eller rockekonsert, kann dette verta eit fyrste møte med eit livslangt kjærleiksforhold – slik det eingong var for oss som no leitar fram or gamle bilæte og minnest vår eigi fyrste konsertreisa.

Trondheim hev alltid hatt ein eigen klang i den norske rockemelodien. Byen hev fostra ei rekkja store artistar og framleis pulserer eit yrande miljø av små og store initiativ. Byscenen stend midt i dette, som ein trygg hamn der både internasjonale gjester og lokale heltar kann setja sine spor. At publikum møter fram med slik iver at konsertane vert utselde, er eit teikn på ei sunn og livskraftig rørsla.

So lat oss gleda oss til hausten. Lat oss stiga inn i den mørke salen og lata ljoden skylja yver oss. Dette er vår eigi kulturhistorie, skrivi på nytt med kvart slag på trommi. Og det er vårt ansvar å halda liv i henne – ved å møta upp, ved å stydja dei som gjer det mogelegt, og ved å lata musikkens kraft sameina oss på tvers av skilnader. Det er ikkje småting; det er sjølve hjarteslaget i ein levande by.

Kjelde: Heavymetal.no

July 24, 2026
No kann òg Nothing gå dukken.

Det er ein freistnad å sjå på teknologi som ei jamn stigande line, som um kvar ny dings og kvar ny kunngjering peikar beint mot ei skinande framtid. Men sanningi er annleis. Teknologihistoria er full av bolgjedalar, av selskap som hev stade på kanten av stupet og sett rett ned i avgrunnen, og av gode idéar som fyrst hev fenge rot når alt såg som myrkast ut. Det er nett i slike timar at dei djupaste kreftene vert sette fri, og at me fær sjå kva som eigentleg bur i eit nyskapande miljø.

Nett no er det ei slik tid for det unge føretaket Nothing, som ifylgje nye rapportar skal trekkja seg ut or ei lang rekkje marknader og skjera djupt i talet på tilsette. Børsmeldingane kann verka dystre, og mange hev alt byrja tala um at også denne aktøren kann gå dukken. Men bak dei turre tala lurer det ein langt meir spennande røyndom, ei soga um vokster og tilpassing som fortener å verte lyfta fram.

Den tydelegaste solstrålen kjem frå India, der Nothing hev auka salet med vel 105 prosent i det siste kvartalet. Ein slik vokster i eit so mangfaldig og krevjande land er ikkje kvardagskost. Det er eit vitnemål um at dei gode idéane finn vegen til folk, same kvar i verdi dei bur, og at trongen til ny teknologi ikkje kjenner landegrenser. Her er det ikkje eit føretak i tilbakegang me ser, men ein skapnad som hev fenge eit solid fotfeste i ein marknad med enorme folkesetnader og ein ung, teknologihungrig allmennskap.

Samstundes ser me korleis leiinga handterer motgangen med eit klokskap som lover godt for framtidi. Dei hev valt å la billigmerket CMF kvila i år, av di komponentprisane er rivne i veret og gjer det uråd å levera noko som er verd pengane. I staden flyttar dei modellen yver til hovudmerket. Det er ei avgjerd som viser at dei ikkje let seg driva av fåfengt jag etter å vera synlege for kvar pris, men tenkjer langsiktig um kvalitet og brukaroppleving. Slike val vert ikkje tekne av dei som gjev upp, men av dei som byggjer for morgondagen.

Me lyt ikkje gløyma menneski bak tala. Dei som no misser arbeidet sitt, ber med seg ei verdifull lærdom og ei røynsla som vil gjera heile det teknologiske landskapet rikare i åri som kjem. Gjennom slike kriser vert kunnskap spreidd, og nye idéar fær grobotn i anna jord. Det er eit kretslaup som hev synt seg gong på gong frå dei tidlegaste dataeventyra og fram til i dag.

So kann me undrast på um Nothing vil lida same lagnaden som sume av frendane sine, men historia lærer oss at det sjeldan er rett å skriva av nokon for tidleg. Dei store nyskapingane hev ofte kome etter at grunnen vart skaka, ikkje medan alt stend i full blom. Den indiske voksteren og dei kloke strategiske vali syner at her er eit føretak som enno hev både liv og von, og som er verdt å fylgja med på i den tida som stundar.

Kjelde: ITavisen

July 24, 2026
Ministeren si åtvaring på Stiklestad: – Alt flyter ut

Det er noko stort og stillfarande ved å stiga inn i den gamle steinkyrkja på Stiklestad. Murane hev stade der i mannsaldrar, dei hev høyrt salmesong og sukka bøner, og dei hev vore vitne til korleis eit heilt folk samlar seg kring dei same forteljingane år etter år. Når barne- og familieminister Lene Vågslid no opnar Olsokdagane med håp og framtidstru, so kling det som eit ekko av noko djupt norsk, eit samhald som ikkje flyt ut, men som stadig vert fylt på av nye generasjonar.

Me les i nyhendi at ministeren samstundes hev åtvara mot at “alt flyter ut”. Og ja, i ei tid der mykje skiftar snøgt, der gamle ord og seder kann kverva, er det lett å kjenna på ei uro. Men nett på Stiklestad fær denne åtvaringi ei eigi tyngd og ei eigi von. For sjølve staden er eit bilete på korleis noko varer, jamvel når tidi renn. Det var her Olav Haraldsson fall i 1030, ei hending som kunde vorte enden på ei ætt og ei soge, men som i staden vart byrjingi på ein ny samanheng. Tusen år seinare stend me på dei same vollane, og borni leikar der sverdi ein gong klinga.

Det er lett å misstyda ei åtvaring som “alt flyter ut” til eit rop om strid og kulturkamp. Men ein kann òg høyre det som ei kjærleg minning um å ta vare på det som gjev livet meining. Vågslid tala um framtidstru, ikkje um undergangsstemning. Den steinkyrkja ho stod i, er sjølv eit døme på at det som er bygt med styrke og omsut, stend fast. Då kyrkja vart reist, var ho ein av dei fyrste i stein her nord, og ho har bore med seg bøner, song, og ei umåteleg rik språkarv.

Når me no i 2026 samlar oss til Olsok, er det med ei kjensla av at me stend i ein straum av tid, men at me ikkje er hjelpelause båtar som driv. Tvert imot, kvar ny røyst som tek ordet i denne kyrkja, kvar ny generasjon som lærer seg dei gamle salmane og forteljingane, er med og byggjer bru millom fortid og framtid. Det er ein part av vår identitet, og identitet er ikkje noko ein eig ein gong for alle; det er noko ein gjev vidare.

Difor er det ikkje ein motsetnad millom åtvaring og håp. Åtvaringi segjer: hugs kven du er, og kva du hev. Framtidstrui segjer: det er nok å byggja på, det er verdt å gå vidare. Me hev eit mål som renn klårt, um me vil lytta. Stiklestad minner oss um at det som hev flote ut i åri, ofte hev vorte erstatta av nye bekkjer og elvar av samhald og skaparkraft.

So lat oss taka med oss både den solide steinen og dei straumande vatni. Det er i møtet millom dei at livet gror. Når Olsokdagane no lyser upp dalen, kann me med god grunn seia som det heiter i den gamle boki: “Her er godt å vera.” For her er eit folk, eit språk og ei soge som enno ikkje hev flote ut, men som skal bera langt inn i framtidi.

Kjelde: Adresseavisen

July 24, 2026

Fylg oss: YouTube Telegram

Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no