Kvar morgon kjem reven attende til huset. Der ventar han på bestevenen sin Kira.

Morgonstund er stille i Vanylven. Soli stig seint yver fjelli, og doggi ligg enno på graset. Då kjem reven. Ein raudrev, same dyret kvar morgon, trør varsamt fram til huset der labradoren Kira bur. Dei to hev funne eit venskap som ikkje bryr seg um kva slag dyr dei er – her er det berre to sjeler som møtest.

Det er noko tidlaust ved dette synet. Reven er elles eit skuggelegt vesen, forsiktig og sky. Men her, i denne vesle bygdi millom fjord og fjell, hev han funne ein ven. Han set seg ned og ventar. Og når Kira kjem ut, loggjer ho med heile kroppen og helsar som berre ein hund kann helsa. So leikar dei, eller berre sit der saman i morgonlyset.

Slike sogor minner oss um at naturen ikkje er so fjern som me stundom trur. Me byggjer hus og vegar, men dyri finn vegane sine attende. Dette er ikkje berre ei soge um ein rev og ein hund. Det er ei soge um ei bygd der folk enno hev augo opne for det som rører seg i kratt og li. Vanylven ligg på Sunnmøre, eit landskap som hev fostra sterke band millom menneske og natur. Her hev fiskarane lese vêret i sjø og himmel, og bøndene kjenner ljoden av kvar fugl. I eit slikt samfunn er det kanskje ikkje so underlegt at ein rev vert ein ven.

Me lever i ei tid med hastverk og uro. Nyhendi fløymer inn, og me gløymer lett dei små stundene som gjev livet tyngd og meining. Men i Vanylven, kvar morgon, vert det skapt eit lite mirakel. To skapningar som ikkje hev same mål, men som likevel finn gleda i lag. Det er eit bilete på trufast venting og tillit. Reven kjenner ikkje klokka, men han veit at Kira kjem. Og Kira veit at reven ventar.

Dette er ogso ein påminning um rikdomen i vårt eige mål. Ordi me brukar um dyri – rev, hund, ulv, bjørn – ber med seg sogor frå gamal tid. I nynorsken hev me arva ei kjensle for landskapet og livet der ute. Når me segjer «reven og hunden», so ligg det meir i ordi enn berre namni på to dyr. Det ligg ei heil verd av samspel og vilkår som me skal taka vare på.

So lat oss lyfta blikket frå skjermane og sjå ut yver tunet. Kanskje er det ein rev som ventar ved døri, eller ein fugl som syng i treet. Desse stundene er gåvor, og dei minner oss um at sjølv i ei urolig verd finst det stille band av venskap. Reven i Vanylven spør ikkje um noko anna enn ein ven å dela morgonstundi med. Det er ein lærdom me alle kann taka med oss.

Kjelde: Aftenposten