Det stend eit glimrande nålauge ved inngangen til ambulansefaget. Kvart år står hundrevis av unge søkjarar og ynskjer å sleppa igjennom, men berre eit fåtal får naudasynet som krevst. Kaya Gullaksen er ein av dei utvalde. Ho hev no fenge ein av dei mest ettertrakta studieplassane i dette faget, og det er ein siger som talar til noko meir enn berre karakterar.
Det er ikkje vandt å skyna kvifor ambulanseyrket hev vorte so populært. I eit land med lange fjordar, høge fjell og spreidde bygder er ambulansetenesta den fyrste handi som mange får i ei krise. Ho ber med seg ein urgamal tradisjon: viljen til å draga ut i storm og stille for å berga liv. Frå dei små sjukestovone på 1800-talet til dagens velutstyrte redningsbilar med telemedisin og hjartestartar – faget hev vakse i både kunnskap og tyngd, men kjernen er den same: eit menneske som stig ut or bilen med ro og omsut når hjarta bankar som hardast.
Når unge som Kaya tek steget inn i dette faget, er det eit friskt vonartekn for bygder og byar. Det syner at yrkesstoltheit ikkje berre er noko ein finn i gamle handverk, men òg i dei nyaste helseberedskapane. Ambulansefolket er ofte dei fyrste på staden, og i aust og vest veit ein at dei tryggjer dagar og netter. Det er ein tenestetanke som er djupt rotfest i norsk samfundsliv, og som no held fram i nye generasjonar.
Det å koma gjennom nålauget er ikkje berre eit spursmål um teoretisk snøggleik. Inntakskravi ser ikkje berre på poeng, men på heile mennesket: ro under press, praktisk skyn og evne til samarbeid. Difor er det ei glede at ein som Kaya kom igjennom. Der ho kjem frå, vil grannar og venelag sikkert kjenna stoltheit yver at ein av deira eigne skal gå i tenesta for liv og helse.
Morgondagens ambulansearbeidarar vil møta nye utfordringar: klimaendringar gjev meir ekstremvêr, teknologien utviklar seg snøgt, og samfunnet vert eldre. Men med ungdommen som no fyller rekkjene med mot og dugleik, kann ein sjå frametter med trygg forvissning. Kaya Gullaksen er ein representant for ei ungdom som vil noko med levetidi si – ikkje berre få, men gjeva.
Det er stille i vegkryss og på kaier når ambulansen kjem. Blålysi ljoser i natti, og inni sit menneske som hev valt eit yrke der kvar einaste time kann tyda eit liv. At vegen dit byrjar med eit trongt nålauge, gjer berre innsatsen endå meir agefull. Det er grunn til å vera glad for at det finn dei som gjer seg bryet verdt – og at dei slepp igjennom.
Kjelde: NRK
Leave a Reply