Det er ei serskild gleda å sjå korleis Byscenen i Trondheim stig fram som ein stad der ljoden frå gitaren og den djupe røysti møtest på ein måte som røner i bringa. Her vert det ikkje rom for det lunkne og halvhuga – her samlar dei seg, dei som dregst mot musikk med tyngd og meining, og som veit at ein konsert er meir enn berre lyd; det er eit fellesskap som lever og pustar i same takt.
Programmet for komande millomhaust og vetter syner at dette fellesskapet stend støtt. Med ei rekkja konsertar som spenner frå den trugne thrash-røynsla i Kings Of Thrash til det danske ikonslaget D-A-D – der billetten forlengst er uppseld – ligg det ei tru på at folket i Trondheim og vide ikring er svoltne på ekte spelgleda. Og når ein ser at namn som Jorn, Gluecifer og Backstreet Girls òg stend på plakaten, skynar ein at heile den norske hardrock-soga er breidt ut for oss, med både vørde og fagnad.
Det er noko freistande ved å tenkja på alt det usynlege arbeidet som ligg attanfor ei slik konsertrekkja. Dei som steller i stand, dei som riggar ljos og lyd, dei som sel billettar og skjenkjer drikke – dei gjer det ikkje for å verta rike, men for di dei elskar det levande møtet millom folk og musikk. Ein slik stad er Byscenen meir enn eit utestelle; det er ein kulturberar, ein arv frå tidi då små scenor i kjellarar og på ungdomshus fostra den norske røysti som sidan hev lydt yver heile kloten.
Me skal heller ikkje gløyma at desse konsertane kjem i ei tid då mange søkjer saman for å finna von og varme i eit kaldt medielandskap. Når ljoset sloknar og fyrste akkordane kjem, er me ikkje lenger eingongsindivid; me er ein hop som deler den same pulsen. Og for dei unge som veks upp og finn vegen til ein metal- eller rockekonsert, kann dette verta eit fyrste møte med eit livslangt kjærleiksforhold – slik det eingong var for oss som no leitar fram or gamle bilæte og minnest vår eigi fyrste konsertreisa.
Trondheim hev alltid hatt ein eigen klang i den norske rockemelodien. Byen hev fostra ei rekkja store artistar og framleis pulserer eit yrande miljø av små og store initiativ. Byscenen stend midt i dette, som ein trygg hamn der både internasjonale gjester og lokale heltar kann setja sine spor. At publikum møter fram med slik iver at konsertane vert utselde, er eit teikn på ei sunn og livskraftig rørsla.
So lat oss gleda oss til hausten. Lat oss stiga inn i den mørke salen og lata ljoden skylja yver oss. Dette er vår eigi kulturhistorie, skrivi på nytt med kvart slag på trommi. Og det er vårt ansvar å halda liv i henne – ved å møta upp, ved å stydja dei som gjer det mogelegt, og ved å lata musikkens kraft sameina oss på tvers av skilnader. Det er ikkje småting; det er sjølve hjarteslaget i ein levande by.
Kjelde: Heavymetal.no
Leave a Reply