Vestmennene

Author: AdminVestmennene

  • – Det er jo heilt tullete at det ligg ein stor by her

    – Det er jo heilt tullete at det ligg ein stor by her

    Korleis kjem ein stor by til å liggja nett der fjelli stupar bratt i sjøen? Christoffer Schjelderup hev vorte forfattar, og i boki si tek han føre seg den sære soga åt Bergen. Han set ord på noko mange nok hev tenkt: at det er rart ein so stor by ligg her.

    Men det som ser rart ut frå land, gjev meining frå sjøen. I lange tider var vatnet den store vegen, og hamni i Bergen var ei av dei beste på heile kysten. Her kunde skip finna livd, her kom fisken frå nord, og her voks det fram ein by som batt saman kjøpstad og hamn. Dei sju fjelli var ikkje berre eit hinder; dei var og eit landemerke for dei som kom siglande.

    Den sære soga åt Bergen er ikkje berre soga um ein underleg plass. Det er soga um menneske som bygde seg eit liv der vêret og terrenget kravde noko av dei. Eld og brann hev herja, byen hev vorte bygd upp att gong etter gong, og sjølve Bryggja stend der framleis som eit minne um ein lang handelsveg. Når ein ny forfattar tek til å fortelja denne soga, er det ikkje berre underhaldning; det er ein måte å halda minnet varmt.

    Bergensarane hev ofte hatt ein eigen humor kring sin eigen by. Dei spøkjer med regnet, med bratte bakkar og med måten byen breider seg ut millom fjell og fjord. Denne humoren er ikkje eit teikn på at dei ikkje bryr seg; han er ein del av den lokale styrken. Å skriva um det rare ved Bergen vert då ein måte å skriva um det sterke ved Bergen.

    For den som veks upp i dag, kann ei slik bok gjera at byen ikkje lenger er noko sjølvsagt. Ho kann opna augo for kvifor gator og namn ligg som dei gjer, kvifor sjøen alltid hev vore nær, og kvifor bergensarane talar og tenkjer som dei gjer. Det er ei stille påminning um at ein by ikkje berre er hus og vegar, men og ei lang rekkje val som tidlegare generasjonar gjorde.

    Når Christoffer Schjelderup no skriv um dette, fær soga nye lesarar. Og dei som les, kann sjå at det som ved fyrste augnekast verkar urimeleg, i røyndi er eit døme på korleis menneske finn løysingar der naturen er krevjande. Det er ikkje rart at ein stor by ligg her. Det er eit vitnemål um at ei god hamn og ein sterk vilje kann skapa ein by som varer.

    Kjelde: Bergens Tidende

  • Rørd kong Haakon saknar mest å kunna ringja far sin og tala med honom.

    Rørd kong Haakon saknar mest å kunna ringja far sin og tala med honom.

    Det finst eit telefonnummer som aldri vert sletta, sjølv når ingen lenger svarar. For kong Haakon er det nummeret til faren hans.

    Hoffsorgi etter kong Haralds død er over, og sonen stend no fram på sitt fyrste offisielle oppdrag. Turen gjeng til Narvik, ein by som ber ei soge om krig, motstand og gjenreising. Det er eit sterkt val. Når den nye kongen tek fatt på pliktene sine nett der, knyt han det personlege saknet saman med noko større: eit folk som hev bygt seg upp att etter tunge tider.

    Narvik er ikkje ein tilfeldig stad. Under andre verdskrigen vart byen hardt råka, og sidan reiste han seg på nytt. Å leggja den fyrste offisielle reisa dit, er å segja at heile landet tel. Det er ein tanke som varmar mange. Kongen hev sjølv vore open um kor mykje han saknar far sin, og han nemner serskilt den stille stundi då ein berre vil ringja og høyra røysti. Det er eit sakn som mange kann kjenna seg att i. Alle som hev mista ein forelder, veit kva det vil segja å ynskja seg ein samtale til. Når kongen set ord på dette, gjer han ikkje kongsgjerningi mindre; han gjer ho meir menneskeleg.

    Det er lett å tenkja at ein monark skal halda slike kjenslor for seg sjølv. Men nett ved å syna saknet, byggjer kong Haakon bru til folket. Han viser at sorg ikkje er noko ein legg burt med hoffsorgi. Ho fylgjer med inn i dei nye dagane, men ho hindrar ikkje arbeidet. Tvert um gjev ho djupn til tenesta.

    Når kongen no står i Narvik, er det òg eit bilete på at kongedømet ber vidare ein arv. Far og son er ikkje same mann, men det er eit band mellom dei som ikkje vert brote av døden. Det bandet hev no vorte ein del av den norske soga. Folk i nord kann sjå at dei ikkje er gløymde, og folket elles kann sjå at ein konge òg er eit menneske med eit hjarta som saknar.

    Det er mykje godt i eit slikt fyrste steg. Det er ærleg, det er varmt, og det peikar frametter. Ein ny konge tek over, ikkje med store ord, men med eit ærend til ein by som veit kva det kostar å byggja upp att. Slik vert saknet etter far til noko meir enn eit tomt rom. Det vert ei kraft som fær kongen til å søkja samhald i heile landet.

    Kjelde: Aftenposten

  • Dyrt med kjernekraft i stikkontakten.

    Dyrt med kjernekraft i stikkontakten.

    Reknearket lovar ein pris, stikkontakten krev ein annan. Det er ein gamal lærdom i energiverdi, men han vert sjeldan sagt so klårt. No ligg tala på bordet.

    Kjernekrafti kann verta billeg i eit rekneark, men når straumen når stikkontakten, kjem dei verkelege kostnadane til syne. Det høyrest fyrst ut som ei nedslåande melding, men sanningi er tvert imot eit gode. For det fyrste gjer ho det mogeleg å skilja mellom draum og røyndom. Det som ser ut som ei rimeleg investering på papiret, kann bera med seg kostnader som fyrst kjem til syne når straumen skal leverast heim til folki. Når heile kjeda vert teken med – frå brensel og byggjing til nett, drift, tryggleik og avfall – då fær ein den prisen som faktisk gjeld i kvardagen.

    Denne klårleiken er ikkje noko å ottast. Han er ein vegvisar. For hushald og kommunar tyder han at dei kan leggja planar med klår syn, utan å byggja på tal som ikkje held vatn. Det er ein styrke for folkestyret at kostnaden ved store energival vert synleg før vedtaki vert tekne. Då kann bygder og byar velja løysingar som tener deim i lengdi, ikkje berre i presentasjonen.

    Historisk hev energidebattar ofte vore prega av store lovnader og små tal i starten. Når fullkostnaden ved kjernekraft no vert løfta fram, minner det um at det er skillnaden mellom produksjonspris og kundepris som avgjer om eit kraftverk er godt for samfunnet. Det er ikkje noko nederlag for teknologien; det er ein sunn realisme som gjev rom for betre val. Andre energikjeldor kann då verta vurderte på same måten, med same ærlege reknestykke, og det vil gagna alle som betalar straumrekningi.

    Samstundes ligg det ei von i denne ærlegdomen. Når den dyre vegen vert tydeleg, veks interessa for det som faktisk er billegare i kvardagen: energieffektivisering, lokal fornybar kraft, betre nett og smartare forbruk. Pengane som ikkje vert bundne i eit dyrt anlegg, kann i staden styrkja lokalsamfunnet og skapa nye arbeidsplassar. Soleis kann eit tilsynelatande negativt tal snu seg til ei mogelegheit.

    Det er lett å lata seg freista av eit stort rekneark med låge tal. Men det er i stikkontakten kvardagen vert avgjord. Når prisen der er kjend, kann folk og styresmakter byggja framtidi på noko som held. Det er ikkje berre ein lærdom for energipolitikken, men for all planleggjing: tel alltid kostnaden heilt fram til den som skal nytta resultatet.

    Kjelde: Aftenposten

  • Kollen-general Rolf Nyhus er død

    Kollen-general Rolf Nyhus er død

    Holmenkollmarsjen er i dag ein folkefest med tusener på start. Det heile byrja med ein idé hjå Rolf Nyhus i 1974, og den tanken hev sidan vorte ein fast merkedag i norsk friluftsliv.

    Nyhus gjekk burt 12. oktober, 84 år gamal. Skiforeningen melde frå um dødsfallet, og generalsekretæren kalla han for sjølve personifiseringi av Holmenkollen. Tilnamnet Kollen-generalen var ikkje tilfeldig; i fleire tiår var Nyhus ein av dei store drivkreftene bak utviklingi av Skiforeningen og skianlegget i Holmenkollen. Han var og assisterande generalsekretær i same foreiningi.

    Det var Nyhus som tok initiativet til Holmenkollmarsjen. Rennet såg dagens ljos i 1974, og hev sidan samla skiglade menneske frå heile landet til ein årleg fest i Oslomarka. Slike tiltak veks ikkje fram av seg sjølve; dei krev ein som ser at eit renn kann verta noko meir enn eit renn, at det kann binda saman born, familiar og mosjonistar i eit felles mål.

    Nyhus vart æresmedlem i Skiforeningen, Noregs Idrettsforbund, Noregs Skiforbund og Nordstrand idrettsforening. Han fekk St. Hallvard-medaljen og Kongens fortenestmedalje i gull. Slike heidersteikn er ikkje noko ein fær ved å vinna renn; dei er takk frå eit heilt organisasjonsliv for tiår med dugnad.

    Mange hugsar namni på vinnarane i Holmenkollen, men færre hugsar dei som rydde løypone, bygde tribunane og heldt organisasjonen saman. Rolf Nyhus var ein slik. Det verkelege minnet etter honom stend ikkje i bronse. Det stend i løypone, i tribunane, i den lange soga um Holmenkollen som møtestad for kongar, born og vanlege skiløparar. Den lange soga er full av stille byggjefolk, og Nyhus høyrer med mellom dei fremste.

    Når neste Holmenkollmarsj går av stabelen, vil mange tusener på nytt kjenna den same gleda som Nyhus ville dela med andre. Det er det beste minnet ein kann gjeva ein eldsjel: at verket lever vidare.

    Kjelde: NRK

  • Magne (91) upplevde eit av dei mørkaste kapitli i norsk krigshistorie – i dag kom kongen.

    Magne (91) upplevde eit av dei mørkaste kapitli i norsk krigshistorie – i dag kom kongen.

    Bombor fall over Bjerkvik i 1940. Magne Øymo, no 91 år gamal, var der. I dag fekk dette minnet eit andlet frå kongehuset.

    Han er ein av dei siste gjenlevande etter bombinga av Bjerkvik, ein av dei mørkaste bolkane i den norske krigshistoria. Då kronprins Haakon no la ut på si fyrste reise utanfor hovudstaden, fekk møtet med 91-åringen ein særskild klang. Det vart ikkje berre ein seremoni, men ei påminning um at soga er noko folk ber med seg i kropp og sinn.

    Møtet fann stad i eit landskap som hev bore tyngdi av krig og gjenreising. Bjerkvik ligg nord i Noreg, ein stad mange kanskje berre kjenner frå kartet. Men nett slike stader var det som stod fremst då landet vart sett på prøve. Å løfta fram minnet frå 1940 er ikkje å dvelja ved det vonde; det er å syna at den som hugsar, held liv i ein lærdom som nye ætter treng.

    For ein 91-åring er det noko stort i å verta lytta til. Dei som var born under bombinga, sit no med fyrstehandsrøynsler som snart ikkje finst meir. Når kronprinsen tek seg tid til å møta eit slikt tidsvitne, sender det eit tydeleg signal: Minnet um krig og fred er ikkje berre arkivstoff. Det bur i menneske, og det fortener eit andlet.

    Samstundes er reisa eit døme på korleis kongehuset kann knyta landet saman. Å byrja ute, ikkje i hovudstaden, viser at det norske fellesskapet ikkje kjenner noko sentrum som er viktigare enn utkantane. Det er ein gamal tanke i norsk kongesoge, og han fær ny kraft når ein kronprins legg vegen nordover fyrst.

    Magne Øymo hev levd gjennom meir enn sju tiår med fred etter krigen. Når ein 91-åring og ein kronprins helsar kvarandre, møtest to tider. Det er ein liten augneblink, men han ber i seg noko stort: ei soge som ikkje vert gløymd, og eit land som hugsar.

    Kjelde: NRK

  • Kong Haakon i Finnmark: Besøkte deim som vaktar grensa mot Russland

    Kong Haakon i Finnmark: Besøkte deim som vaktar grensa mot Russland

    Kva gjer ein konge som vil syna at heile riket er viktig? Han byrjar ikkje med å halda seg i hovudstaden, men legg turen til grensevaktarane i Finnmark. Kong Haakon gjer nett det på si fyrste offisielle reise som monark.

    Reisa går til det norske forsvaret i Finnmark, og like ved den norsk-russiske grensa møter han dei som patruljerer i grenselandet. Det er eit arbeid som sjeldan fær stå i ljoset, men som krev vakne sansar heile døgnet. Grensa er lang, landskapet er krevjande, og vêret skiftar fort. Dei som stend der, gjer ei teneste som heile landet hev godt av.

    Når kongen kjem, er det meir enn ein seremoni. Det er ei påminning um at tryggleiken i nord ikkje er noko som kjem av seg sjølv. Han kviler på vanlege folk som tek vakti, ofte langt frå familie og heim. Mange av dei er unge og gjer fyrstegongstenesta si; andre hev gjort denne tenesta til eit livsverk. Dei er naboar, sysken og vener for nokon, og no fær dei takk frå kongen for innsatsen.

    For lokalsamfunnet i Aust-Finnmark hev eit slikt besøk mykje å segja. Det syner at riksstyret og kongehuset ser verdien av dei som bur og verkar langt nord. Aust-Finnmark er ikkje nokon utkant i riket; det er ei levande grensebygd med eigne tradisjonar og eit sterkt samhald. Kongens nærvær styrkjer den lokale sjølvkjensla og minner alle um at grensa ikkje berre er ei line på kartet, men ein møtestad mellom menneske.

    Historisk hev den norsk-russiske grensa vore prega av fredeleg naboskap, men òg av skiftande tider. Det gjer vakthaldet endå viktigare. At kongen vel å vitja nett denne staden i byrjingi av si kongegjerning, sender eit tydelegt signal: Heile landet er med, frå kysten i sør til grensa i nord.

    Det er eit godt teikn at den fyrste offisielle reisa gjekk nordover, ikkje til nokon av dei store byane. Det syner at kongehuset vil vera til stades der avstandane er store og kvardagen hard. Slike besøk gjer ikkje arbeidet lettare, men dei gjer det synlegare. Og i eit langt land er det kanskje det viktigaste av alt.

    Kjelde: NRK

  • PlayStation 5 hev vorte Windows-spelmaskin i ein ny runde med AI-hack

    PlayStation 5 hev vorte Windows-spelmaskin i ein ny runde med AI-hack

    Ei PlayStation 2-plate som vart laga for meir enn tjue år sidan, kann no leggjast inn i ein PlayStation 5 og køyra i 4K-uppløysing. Det som lenge vart sagt å vera umogeleg, hev entusiastmiljøet løyst med open kjeldekode og hjelp frå nye AI-verkty.

    Verktøyet heiter PS5SX2, og det gjer at ein eigar av ein PlayStation 5 med opna fastvare kann setja inn sin eigen gamle speldisk. Dei som hev utvikla løysingi, legg vinn på at inga BIOS-fil eller spelefil fylgjer med. Den som vil nytta verktøyet, lyt henta BIOS frå sin eigen PlayStation 2 og bruka sine eigne diskar. Soleis vert dette eit døme på at respekt for eigarskap og teknisk nyfikenheit kann gå hand i hand.

    Endå meir spennande er det at gamle spel ikkje berre vert avspela; dei vert uppskalerte og betra. Fleire titlar kann køyra i 60 bilete i sekundet, og nokre fær breidformat og nettspel. Det er ei påminning um at eit spel er meir enn underhaldning; det er ein liten tidskapsel med musikk, formgjeving og forteljingar frå si eigi tid. Når slike verk fær nytt liv på moderne maskinvare, held ein kulturarven levande.

    Samstundes syner utviklingi seg på PC-sida. PlayStation 5 kann no, med hjelp frå PS5 Proton, køyra enkelte spel som Hades 2 med akselerert grafikk. Det er eit stort steg for dei som ynskjer å sjå konsollen som ein meir open datamaskin. Sume vil segja at dette nærmar seg draumen um ein maskin som kann brukast til det meste, slik ein vanleg heimedatamaskin hev vore i mange år.

    Det mest gledelege er likevel ikkje snøggleiken eller uppløysingi, men at arbeidet er bygt på open kjeldekode og deling av kunnskap. Ein kann ikkje kjøpa seg til denne evna; ho veks fram i eit miljø der entusiastar hjelper einannan. Når ein set ein gamal disk inn i ein ny konsoll og ser spelet vakna til live, er det eit lite under som fortel noko verdifullt um både teknologi og samhald.

    Kjelde: ITavisen

  • Meta har kunngjort sin kraftigaste AI.

    Meta har kunngjort sin kraftigaste AI.

    Ein million tokens i eitt kontekstvindauge. Det er ikkje lenger eit tal frå ei fjern framtid, men noko Meta no legg fram med dei nye Muse Wonder-modellane. For vanlege folk tyder det at maskinen kann halda fast på ein lang og krevjande samtale utan å missa tråden.

    Bak lanseringi ligg ei utvikling som akselererer. Muse Wonder og Muse Wonder Full er dei mest avanserte modellane frå Meta sidan lanseringi av Spark i april. Dei fyrste abonnentane fær tilgang snart. Dei kann forstå tekst, bilæte, video og lyd, og gjev svar som tekst. Det er eit steg mot ein digital medhjelpar som møter folk der dei er, anten dei skal lesa ei leigeavtale, handsama eit forsikringskrav eller få oversyn yver eigen økonomi.

    Det mest lovande er likevel ikkje berre storleiken. Det er det Meta kallar Active Memory og Active Focus. Active Memory tek vare på viktige opplysningar på tvers av samtalar, medan Active Focus gjer at modellen held fram mot målet når oppgåva vert vanskeleg. Han prøver nye vegar, rettar opp feil og spør fyrr han gjer viktige handlingar. Det er ikkje ulikt ein tålmodig handverkar som ikkje slepp taket fyrr arbeidet er fullført. Slik kann maskinen verta ein reiskap for djupare og meir samansette arbeidsoppgåver, ikkje berre for raske svar.

    Tali frå testane fortel om ein brei ambisjon. Modellen er prøvd på 65 oppgåver frå 35 yrke, på 108 arbeidsflytar på ein verkeleg datamaskin, på 525 helsefaglege spørsmål som er målte mot vurderingskriterium frå legar, og på 113 kodeoppgåver i 91 prosjekt. Det er ein skala som tidlegare ville ha kravd mange års manuell koding og eit heilt lag av spesialistar. No ligg denne kapasiteten i eit system som er meint for folk flest.

    For helsevesenet er det særleg gledeleg. At 525 helsefaglege spørsmål vert målte mot det legar sjølve hev skrive som vurderingskriterium, peikar mot ein assistent som kann hjelpa til med å sortera informasjon, finna samanhengar og gjeva fagfolk betre tid til pasientane. Det er ikkje ei erstatning for menneskjeleg vurdering, men ei støtte som kann gjera kunnskap meir tilgjengeleg.

    Det same gjeld juss og økonomi. Ein modell som kann tolka eit stort dokument og halda tråden gjennom lange samtalar, gjer kompliserte avgjerder lettare å nærma seg. Han kann ikkje ta ansvaret frå folk, men han kann gjeva dei betre grunn å stå på. Framgangen her er ikkje berre teknisk. Han opnar dører for dei som ikkje hev råd til eigne rådgjevarar, og det er ein framgang som hev verdi langt ut yver næringslivet.

    Difor er lanseringi av Muse Wonder noko meir enn endå ein modell i rekka. Ho viser at kunstig intelligens er i ferd med å verta ein dagleg reiskap for arbeid, læring og omsut. Når maskinen kann minnast, halda fokus og spørja når han er usikker, nærmar han seg noko som likjest ein god kollega. Og det er eit steg som fortener å verta lagt merke til med både von og nyfikenheit.

    Kjelde: ITavisen

  • Folk hyler av latter i salen

    Folk hyler av latter i salen

    Kor ofte hender det at ein lokal revy fær ein heil sal til å le so tårene trillar? Lånkerevyen hev gjort det. Dei forlèt holmgangen med æra i behold, og salen rungar av latter.

    Bak denne latteren ligg mykje meir enn gode poeng. Det ligg timar med øving, skriving og samarbeid. Lokale krefter hev skapt noko som når fram til publikum på ein måte som både varmar og samlar. Når folk i alle aldrar sit side um side og ler av det same, vert det skapt band som er vanskelege å måla.

    Revyen er ein av dei eldste og mest livskraftige kulturformene i bygde-Noreg. Han hev røter attende til dei fyrste tiåri av det førre hundradåret, og han hev alltid hatt ei serskild evne til å fanga opp kvardagen slik folk kjenner han. Den lokale revyen er ein av dei stødigaste berarane av daglegtale og stadbundne historier. Når Lånkerevyen stend på scenen, er det ikkje berre underhaldning; det er ein levande del av lokal identitet og språkleg arv.

    Det er lett å undervurdera humoren som ei lett sak, men latteren i salen er eit ærleg vitnemål. Han kjem ikkje når noko er halvvegs morosamt, men når tekstane råkar midt i kvardagen, når skodespelarane gjev seg heilt, og når publikum kjenner seg att i dei små og store sidene ved livet på staden. Ein revy som fær folk til å gapskratta, hev gjort noko langt viktigare enn å fylla eit lokale ein kveld. Han hev mint folk på at dei høyrer saman.

    Difor er det all grunn til å gleda seg yver at Lånkerevyen stend att med æra i behold. Det lovar godt for lokalt kulturliv. Når latteren sit laust, er det eit teikn på at samhaldet er sterkt, og at nye generasjonar kann få lyst til å stiga inn i denne tradisjonen. Slike stunder skaper ikkje berre gode minne; dei legg grunnen for at revylivet kann halda fram og veksa i åri som kjem.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Fleire tek dette mobilgrepet. Eksperten kjem med ei tydeleg åtvaring.

    Fleire tek dette mobilgrepet. Eksperten kjem med ei tydeleg åtvaring.

    Ein mobil med skjermen ned er vorten eit lite teikn i kvardagen til mange. Rørsla er enkel, men ho peikar mot noko djupare enn eit teknisk grep. No kjem ei tydeleg åtvaring frå eksperthald, og den bør ein leggja seg på minnet.

    Når fleire snur mobilen opp ned for å vera meir til stades, er det eit sterkt signal. Det syner at folk ikkje hev gjeve opp tanken um nærvær i ei tid med stendig pip og lys. Sjølve snuingi er ei stille, synleg handling som segjer: Her vil ein vera, ikkje der inne.

    Men eksperten kjem med ei tydeleg åtvaring: snuingi åleine er ikkje nok. Ein mobil som ligg med skjermen ned, kann framleis summa, blenkja og draga tankane mot alt det som måtte venta. Nærværet er ikkje noko ein fær gratis, berre for di skjermen vender ned.

    Likevel er det grunn til å gleda seg. Åtvaringi er ikkje eit nei til forsøket; ho er ei oppmoding um å gå lenger. Dei som snur mobilen opp ned, hev teke eit fyrste steg ut or den passive mobilvanen. Det er eit steg mange ikkje tok for få år sidan.

    Folk hev i alle tider laga små ytre ritual for å verja den indre ro. Å leggja bort reiskapen når arbeidsdagen er slutt, å lata boki liggja attmed lampa, å setja seg ved bordet utan avbrot – alt dette er same trongen. Mobilen med skjermen ned er eit nytt ledd i den gamle kjeda.

    I ein familie eller på ein arbeidsstad kann eit lite døme smitta. Når ein legg mobilen med skjermen ned, ser dei andre det. Det vert ikkje sagt høgt, men bodskapen er tydeleg: Her er det rom for samtale, ikkje for stille kikking.

    Eksperten si åtvaring kann såleis lesast som ei rettleiing til neste steg: legg mobilen i eit anna rom, slå av ljod og ljos, set av faste stunder utan skjerm. Då vert den vesle rørsla med skjermen ned ikkje ei løysing i seg sjølv, men ein port inn til eit rikare nærvær.

    Det som byrja som eit lite grep, kann difor verta noko større. Folk vil ikkje berre ha mindre skjermtid; dei vil ha meir av det som gjer livet verdt å leva. Mobilen med skjermen ned er eit teikn på at den viljen enno er levande. Åtvaringi frå eksperten bør ikkje skræma nokon; ho bør gjeva mot til å halda fram.

    Kjelde: Adresseavisen

Fylg oss: YouTube Telegram
Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Få dei fem viktigaste sakene frå Vestmennene rett i innboksen - éin e-post i veka.

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no