Kva gjer ein konge som vil syna at heile riket er viktig? Han byrjar ikkje med å halda seg i hovudstaden, men legg turen til grensevaktarane i Finnmark. Kong Haakon gjer nett det på si fyrste offisielle reise som monark.
Reisa går til det norske forsvaret i Finnmark, og like ved den norsk-russiske grensa møter han dei som patruljerer i grenselandet. Det er eit arbeid som sjeldan fær stå i ljoset, men som krev vakne sansar heile døgnet. Grensa er lang, landskapet er krevjande, og vêret skiftar fort. Dei som stend der, gjer ei teneste som heile landet hev godt av.
Når kongen kjem, er det meir enn ein seremoni. Det er ei påminning um at tryggleiken i nord ikkje er noko som kjem av seg sjølv. Han kviler på vanlege folk som tek vakti, ofte langt frå familie og heim. Mange av dei er unge og gjer fyrstegongstenesta si; andre hev gjort denne tenesta til eit livsverk. Dei er naboar, sysken og vener for nokon, og no fær dei takk frå kongen for innsatsen.
For lokalsamfunnet i Aust-Finnmark hev eit slikt besøk mykje å segja. Det syner at riksstyret og kongehuset ser verdien av dei som bur og verkar langt nord. Aust-Finnmark er ikkje nokon utkant i riket; det er ei levande grensebygd med eigne tradisjonar og eit sterkt samhald. Kongens nærvær styrkjer den lokale sjølvkjensla og minner alle um at grensa ikkje berre er ei line på kartet, men ein møtestad mellom menneske.
Historisk hev den norsk-russiske grensa vore prega av fredeleg naboskap, men òg av skiftande tider. Det gjer vakthaldet endå viktigare. At kongen vel å vitja nett denne staden i byrjingi av si kongegjerning, sender eit tydelegt signal: Heile landet er med, frå kysten i sør til grensa i nord.
Det er eit godt teikn at den fyrste offisielle reisa gjekk nordover, ikkje til nokon av dei store byane. Det syner at kongehuset vil vera til stades der avstandane er store og kvardagen hard. Slike besøk gjer ikkje arbeidet lettare, men dei gjer det synlegare. Og i eit langt land er det kanskje det viktigaste av alt.
Kjelde: NRK
Leave a Reply