Landslagstrenar testa metodane på seg sjølv – fekk mykje betre kondis

Seks veker var nok til at ein 40-årig landslagstrenar fekk ei kraftig betring i kondisjonen. Det er ikkje eit rop um merksemd, men eit stille prov på at treningsmetodane hans held mål. Hans Kristian Stadheim testa dei på seg sjølv, og fekk eit svar som er verd å leggja merke til.

Når ein trenar set seg sjølv i same posisjon som utøvarane, skjer det noko med tilliten. Idrettsfolk høyrer ofte mange ord um intervallar, terskel og restitusjon, men sjeldnare fær dei sjå trenaren gå inn i same løypa. Her gjorde landslagstrenaren nettopp det: han tok metodikken frå papiret og inn i sin eigen kropp. Resultatet vart ei tydeleg betring av kondisjonen etter berre seks veker.

Slike sjølvforsøk hev ein lang og god tradisjon i både lækjekunst og idrett. Det er noko grunnleggjande heiderleg ved å prøva på seg sjølv fyrst, før ein bed andre gjera det same. For ein landslagstrenar gjev det òg eit språk som ikkje berre er teoretisk, men bygt på røynsle. Når han seinare står ved sida av løypa eller i garderoben, veit han korleis den sjette veka kjennest i musklane, og kor mykje framgang som er mogeleg å henta med jamt arbeid.

Det er lett å undervurdera ein 40-åring som testperson. Mange trur at den store framgangen er for dei unge, medan dei vaksne berre skal halda ved lag. Prosjektet til Stadheim minner um noko anna: kroppen svarar på systematisk trening langt inn i vaksen alder. Det er eit vonfullt bodskap, ikkje berre for toppidretten, men for alle som kjenner at kvardagen har stole litt av overskotet. Ein treng ikkje vera utøvar på landslaget for å ha nytte av å setja seg eit mål og følgja det i seks veker.

Den store verdien ligg kanskje ikkje i sjølve tala, men i det dømet han set. Ein leiar som er viljug til å kjenna på ubehaget sjølv, stend sterkare når han skal krevja noko av andre. Det er eit prinsipp som gjeld langt utanfor idretten: i skulestova, på verkstaden og i styrerommet. Folk merkar skilnaden på den som berre pratar, og den som sjølv hev gått vegen.

Når ein landslagstrenar hev betra sin eigen kondisjon mykje på seks veker, er det soleis meir enn ein personleg siger. Det er eit lite, konkret vitnemål um at gode metodar verkar – også på den som har lært dei burt i årevis. Og det er ei påminning um at fagleg styrke vert djupare når han fær sitja i kroppen, ikkje berre i hovudet.

Kjelde: Bergens Tidende