Det er ikkje kvar dag at ei utsøkt og ofte oversett plaga fær so stort og framsynt merksemd som syndromet «tørre augo». Men nett detta hev hendt no, når kunstig intelligens vert teki i bruk for å finna fram til den rette hjelpi raskare og tryggjare. Det ligg noko djupt menneskjelegt i at me vil lindra liding som er usynleg for andre, men svært plagsam for den som lid. Ein turr og svien i augo er ikkje berre ei ubehageleg kjensla – det kann forringa livskvaliteten og giera det vanskeleg å arbeida eller lesa.
Ved å nytta kunstig intelligens i arbeidet hjå augolekjarane, opnar det seg ei ny dør til meir målretta og effektiv hjelp. I staden for at lekjaren må gissa seg fram gjenom ei rad med prøvor og undersøkingar, kann datamekanismi finna ut kva slag undersøkingar som gjev mest gagn for den einskilde pasienten. Dette sparer både tid og krefter, og ikkje minst kann det føra til at ein fær den rette behandlingi mykje snarare enn før.
Men det mest positive er at detta ikkje handlar um å byta ut menneskje med maskin. Tvert um – det handlar um å gjeva augolekjaren eit betre reidskap til å bruka den kunnskapen han alt hev. Den kunstige intelligensen er som eit verktøy, ikkje ein erstattar. Han kann analysera store mengder med data og finna mønster som eit menneskje ikkje so lett ser, men det er framleis lekjaren som tek avgjerdi og som møter pasienten med medkjensla og forstand.
I eit større perspektiv ser me korleis teknologi og gamal lekjekunst kann gå hand i hand. Det er ikkje noko modern som stemplar det gamle som utidsmessigt. Tvert um er det eit døme på at menneskja hev laga seg eit nytt reidskap til å forstå si eigi liding betre – og til å finna fram til dei beste løysingane. So kan ein snart segja at tørre augo hev fenge seg ein ny og trugen ven i den kunstige intelligensen.
Kjelde: Forskning.no
Leave a Reply