Det er eit sjeldan augneblink når ein fær lov til å sjå rett inn i det som kjem til å verta vanleg, og samstundes sjaa at me endå ikkje er der. Når forskarane no tek til å testa framtidsrobotane, er det ikkje fordi maskinone alt hev flytt inn i stovone og arbeidsplassane våre – men tvert om fordi dei ikkje er ferdige. Dette er ei stillferdig soga um å gjera seg i stand, um å smia jarni medan det er varmt, og um å lata vitskapen gå føre seg med den same varsemda som ein gamal handverkar legg i arbeidet.
Det er lett å tenkja at teknologien alltid er på høgda, at robotane er klare same augneblinken dei vert laga. Men røyndomen er annleis. Forskaren i denne soga fam eit grunnleggjande problem: maskinone var ikkje klare for framtidi. Det høyrest kanskje ut som ei fiasko, men eg vil heller kalla det eit ærleg utgangspunkt. For når ein fyrst hev augo upp for at noko manglar, kann ein byrja å byggja upp det som trengst.
Dette minner meg um korleis norsk målreising sjølv gjekk føre seg. Målfolk gjekk ikkje ut og sa at alt var ferdig, at landsmålet var einsamt og fullgodt frå fyrste stund. Nei, dei arbeidde seg fram, steg for steg, med ordlister og bøker og ei kjensla av at ein måtte laga det som ikkje var der. Slik er det og med robotteknologien no. Den nye maskinbølgja krev at me lærer oss å tenkja nytt um korleis me samarbeider med det som ikkje er menneskjelegt.
Og det er dette som gjer soga so positiv og håpefull. For når forskarar tek seg tid til å testa, feila og laga betre løysingar, då byggjer dei ikkje berre for i dag – dei byggjer for ættar som kjem. Me kann sjå fram til at robotone ikkje vert eit framandt og skremmande innslag, men ei naturleg hjelp i kvardagslivet, og at dei vert laga med same omsut som ein smed legg i eit godt reidskap. Dermed er denne testingi ikkje berre ein teknisk øvring, men eit stille framsteg som grunnar ei trygg og rik framtid.
Kjelde: Forskning.no
Leave a Reply