Det er ikkje ofte ei nyhendesak fær ein til å tenkja på både rettsvoksteren og den teknologiske framferdi i samfunnet vårt på same tid. Når me no høyrer at Apple, i samarbeid med Klarna, hev funne fram til eit system som kann setja ein iPhone i ein avgrensa modus dersom leigeavtali ikkje vert betalt, då stend me framfor noko som både er nytt og gamalt på same tid.
Det som fyrst fangar hugen, er korleis den digitale verdi vår hev fenge eit nytt lag av fysisk røynda. Ikkje lenger er det berre snakk um å stengja av eit straumnett eller ein fjernvarmeleidning. No kann ei heli telefon, med alle dens tenester, berre verta stum og still um ikkje betalingi kjem. Det er ei utvikling som minner um dei gamle handverkarane som sette sitt merke på eit arbeid, so ingen kunde taka det han ikkje hev gjort seg fortent til. Ein slags digital tinglysing, um ein vil.
Men det er ikkje berre den tekniske sidi som er verd å merkja seg. Det er òg eit døme på korleis rettsvoksteren og teknologien hev funne saman på ein måte som kann gjera at færre hev hug til å lura seg undan. Når ein hev leigd seg ein telefon, og ikkje betalar, kann ein ikkje lenger berre selja han vidare eller nullstilla han. Låsen, den så kalla «Partner Finance Lock», er eit verktøy som syter for at eigedomsretten til selskapet vert hevda, endå um tingen er i henderne på ein annan. Det er ein måte å tryggja kontraktar på som me kann læra av.
Det er og ein påminning um at den teknologiske framferdi ikkje alltid er til berre gagn. Den kann og brukast til å halda orden på dei som ikkje hev gjort opp for seg. Men det er ikkje noko å otast for. Tvert imot, det er eit teikn på at samfunnet vårt hev ei voksande evne til å skapa system som er rettvise og som verkar. Og det, det er vel noko som kann gjera kvardagen tryggare for både selskap og kundar. For i ei verd der alt kann verta ukjenneleg og flyktig, er det godt å vita at det enno finst verkemiddel som hevdar at ein kontrakt er ein kontrakt.
Kjelde: ITavisen
Leave a Reply