Ein cubansk artist sette seg på fly og reiste tvers over Atlanteren til Bergen. Det var ikkje for å spela på ein stor festival eller møta presse; det var for å heidra ei avdød venninne. Ordi var få, men nærværet sagde det meste: artisten måtte berre vera der, og hadde nesten ikkje ord for kva det tydde.
Ei slik reise er ikkje kvardagskost. Den cubanske artisten kunde ha sendt ein blome, ei helsing på skjermen eller eit minneord på sosiale medium. I staden valde artisten å leggja vegen sjølv, frå Karibia til vestlandsk regn. Det fortel noko um venskap som ikkje let seg stogga av landegrense eller tidsskilnad.
Det er lett å tenkja at sorgi er privat, men ho vert òg ei bru millom menneske. Når nokon kjem langvegsfrå for å minnast ein annan, fær minnet ei større tyngd. Dei pårørande såg at venninna hadde vore so kjær for denne artisten at reisa vart teken. Det er ei gåve til dei som sit att med saknet.
Samstundes minner denne hendingi um at musikk og kunst ofte bind folk saman på tvers av hav og kulturar. Ein cubansk artist og ei venninne i Bergen hadde funne ein tone, eit språk som ikkje trong mange ord. No er den eine borte, men tonen lever i dei som høyrde han. Venskapen er ikkje slokna; han hev berre skift form.
Bergen hev alltid vore ein by der folk kjem utanfrå, og der dei vert tekne imot. Denne reisa er eit døme på at byen ikkje berre er ein stad på kartet, men ein møtestad for menneske med ulike bakgrunnar. Den cubanske artisten kom ikkje for å sjå på byen; artisten kom for å æra eit menneske som hadde høyrt heime der. Det gjer byen litt varmare.
Det er noko stille og vakkert ved å reisa so langt for å segja farvel. Det er ei påminning um at den store kjensla ikkje treng store ord. Ho treng berre at nokon møter fram.
Kjelde: Bergens Tidende
Leave a Reply