Dei stampande små føtene sende ei dirring gjenom det eldgamle steingolvet i Nidarosdomen, og i den augneblinken var ikkje koret lenger ei samling unge, einskilde røyster – dei var eit einaste vêrhardt berg som ropte. Når Nidarosdomens jentekor trampar hardt og let raseriet bølgja fritt, gjer dei noko langt meir enn å syna teknisk dugleik. Dei omformar kjensler som ofte vert kvelt i kvardagen til ei kunstnarisk samhandling som fær murverket til å svar.
Sjølve den fysiske krafti i ein slik framsyning er ei påminning um at song ikkje berre bur i strupen, men i heile lekamen. I ein tid då mykje av musikkupplevingi hev vorte skjermbasert og stillesitjande, er det eit sjeldan gagn å høyra rytmar som er skapte av kroppar i rørsle på ein steingrunn som hev bore beding og lovsong i meir enn åtte hundrad år. Stampingi knyter dei unge songarane til ein eldgamal tradisjon der musikk og dans var eitt – og det er ikkje lite å segja at akustikken i landets mektigaste kyrkjebygg gjev kvart tramp eit romsk djup som ingen konsertsal kann atterskapa.
Det er tilhøvet millom den einskilde og fellesskapen som her vert sjølve kjerna i upplevingi. Kvar og ei av desse syngjande jentone er vél skulerte; mange av deim vil med tidi fylla namngjetne soliststader. Men når dei stend side um side og lèt sinne og kraft verta samansmelta i ein felles klangbotn, veks det fram noko som ikkje lèt seg planleggja av den einskilde. Røysti til den eine fyller holrommet der den andre dreg pusten, og trampet vert ein kollektiv hjarterytme. Det er ikkje fyrste gongen musikklivet fær ei slik påminning um at samspelet er noko større enn serskilde prestasjonar; likevel er det noko særskilt ved at det gjeng fyre seg i eit rom der nasjonale minne ligg tjukt i lufti.
Gjestene deira gjev endå ei påminning um kor fruktbart slike møte er. Når det kunstnariske motet stig og nye impulsar kjem utanfrå, vert koret ikkje veikare, men rikare. Slik skapar dei noko som er meir enn ein konsert: ei levande lærerik stund der det er lov å vera rasande, men der raseriet ikkje sprengjer, helder byggjer. Det er eit vonars teikn i ei tid der mange unge søkjer vegar til å uttrykkja engsting og harme utan å mista trui på at fellesskapen ber.
Difor er ikkje trampingi i Nidarosdomen berre eit minne um ein kveld med høgt støynivå. Ho er eit prov på at kunst som vågar å bruka heile kjensleregisteret – og heile kroppen – kann gjera oss sterkare saman. Når jentekoret stampa hardt, var det ikkje golvet som gav etter, men skiljet millom dei som trampa og dei som høyrde på.
Kjelde: Adresseavisen
