Rørd kong Haakon saknar mest å kunna ringja far sin og tala med honom.

Det finst eit telefonnummer som aldri vert sletta, sjølv når ingen lenger svarar. For kong Haakon er det nummeret til faren hans.

Hoffsorgi etter kong Haralds død er over, og sonen stend no fram på sitt fyrste offisielle oppdrag. Turen gjeng til Narvik, ein by som ber ei soge om krig, motstand og gjenreising. Det er eit sterkt val. Når den nye kongen tek fatt på pliktene sine nett der, knyt han det personlege saknet saman med noko større: eit folk som hev bygt seg upp att etter tunge tider.

Narvik er ikkje ein tilfeldig stad. Under andre verdskrigen vart byen hardt råka, og sidan reiste han seg på nytt. Å leggja den fyrste offisielle reisa dit, er å segja at heile landet tel. Det er ein tanke som varmar mange. Kongen hev sjølv vore open um kor mykje han saknar far sin, og han nemner serskilt den stille stundi då ein berre vil ringja og høyra røysti. Det er eit sakn som mange kann kjenna seg att i. Alle som hev mista ein forelder, veit kva det vil segja å ynskja seg ein samtale til. Når kongen set ord på dette, gjer han ikkje kongsgjerningi mindre; han gjer ho meir menneskeleg.

Det er lett å tenkja at ein monark skal halda slike kjenslor for seg sjølv. Men nett ved å syna saknet, byggjer kong Haakon bru til folket. Han viser at sorg ikkje er noko ein legg burt med hoffsorgi. Ho fylgjer med inn i dei nye dagane, men ho hindrar ikkje arbeidet. Tvert um gjev ho djupn til tenesta.

Når kongen no står i Narvik, er det òg eit bilete på at kongedømet ber vidare ein arv. Far og son er ikkje same mann, men det er eit band mellom dei som ikkje vert brote av døden. Det bandet hev no vorte ein del av den norske soga. Folk i nord kann sjå at dei ikkje er gløymde, og folket elles kann sjå at ein konge òg er eit menneske med eit hjarta som saknar.

Det er mykje godt i eit slikt fyrste steg. Det er ærleg, det er varmt, og det peikar frametter. Ein ny konge tek over, ikkje med store ord, men med eit ærend til ein by som veit kva det kostar å byggja upp att. Slik vert saknet etter far til noko meir enn eit tomt rom. Det vert ei kraft som fær kongen til å søkja samhald i heile landet.

Kjelde: Aftenposten