Kvar byrjar ein konge? Tysdag 13. oktober fær Narvik svaret, når kong Haakon kjem på sitt fyrste offisielle kommunebesøk etter tronskiftet. Det er ikkje eit tilfeldig fyrste møte med folket.
Kommunen er den eldste og næraste byggjesteinen i norsk styringsskipnad. Her møtest naboar, ikkje berre embetsmenn, og her vert vedtaki tekne tett innpå livet åt folk. Når kongen legg den fyrste reisa si til eit kommunestyre, lyfter han fram dette kvardagsdemokratiet. Ei slik vitjing seier at det lokale sjølvstyret ikkje er ein parentes, men sjølve grunnen under det heile.
Narvik er ein kommune som hev vorte bygd og bygd upp att av eit folk med evne til å møta skiftande tider. Byen veks fram kring hamn, jarnveg og fjell, og hev alltid hatt meir samband med verdi enn storleiken skulle tilsegja. Ofotbanen batt byen til jarnmalmen i aust, og skipi batt han til marknader i sør og vest. Slik vart Narvik tidleg ein stad der norsk kvardag møtte verdi.
Ei kongeleg vitjing er ikkje styring; det er ei stadfesting av at alle delar av landet høyrer med. Ho gjev born og vaksne eit minne, og ho set fokus på lokalsamfunn som elles kanskje ikkje fær dei store nasjonale augeblikki. For dei som bur i Narvik, er det ei påminning um at byen er ein del av den store soga, ikkje berre sin eigen.
Sidan 1905 hev dei norske kongane reist rundt i kommunane, ikkje som herskarar, men som gjester. Slik bind ein saman eit langstrekt land. Når Haakon no tek fyrste steget, held han fram ei line attende til farfaren og far sin. At det fyrste besøket gjeld ein kommune, er eit sterkt teikn på kva som skal bera kongehuset i tidi som kjem: ikkje dei store hallane, men dei mange små møtestadane der folk byggjer landet kvar dag.
Kjelde: Aftenposten
