Flytande havvind skal ikkje lenger vera eit framandord i energidebatten. Når regjeringi no legg fram nye vurderingar av denne teknologien, er det ikkje eit spursmål um trui finst, men um kor langt ho kann bera.
Vurderingi syner at regjeringi held fast ved eit bilete av framtidi der vinden ute på djupt vatn gjer nytte for seg. Det er eit gledelegt teikn, ikkje berre for industrien, men for heile kystlandet. Flytande havvind opnar havområde som botnfaste turbinar ikkje når, og med det vert heile kystlina ei mogleg energikjelde.
Når regjeringi gjev denne teknologien ny merksemd, ligg det ein invitasjon i det til verkstader, reiarlag og hamner langs kysten. Noreg hev gjennom mannsaldrar bygt og drive flytande konstruksjonar i vêrharde farvatn. Frå seglskutone som kryssa Stadhavet, til plattformene på kontinentalsokkelen, er denne kunnskapen vorten ein arv som no kann koma vinden til gode.
Det er lett å sjå berre dei vonde sidene ved store energiprosjekt, men flytande havvind ber med seg eit ljosare tilhøve: han kann byggjast ut utan å leggja beslag på dei nære kyststrokni der folk bur og ferdast. Vindmøllone fær stå langt til havs, der vinden er jamnare og konfliktane færre.
Med nye vurderingar kjem òg eit ansvar: at ord vert gjort til verk. Det er ingi liti uppgåve, men Noreg hev vist fyrr at slikt let seg gjera når kunnskap, kapital og politisk vilje dreg i same leid. Trui på flytande havvind er ikkje berre ein tanke; ho er ein vegvisar mot eit hav som gjev meir enn det tek.
Kjelde: Aftenposten
Leave a Reply