Då ho fekk jobben, stod ho allereie klar med champagnen i handi.

Kva gjer ein skodespelar når draumen um ei hovudrolle nærmar seg? Ho kann i alle høve ha champagnen klar, lenge fyre svaret kjem.

Ei skodespelarinne frå Trondheim hev fenge ei av hovudrollone i den nye serien um Henry Rinnan. Då meldingi kom, stod ho alt klar med champagneglaset i handi. Det er ikkje noko lett stoff ho skal inn i. Henry Rinnan var ein av dei mest notoriske Gestapo-agentane under okkupasjonen, og nettverket hans sette djupe sår i mange familiar.

Likevel er det noko uppbyggjande i at slike sogor vert fortalde. Dei mørke kapitli i soga må ikkje gløymast. Dramatiseringar hev ei serskild evne til å gjera historia nærverande for nye ætter, ikkje som turre fakta i ei lærebok, men som menneskelege val og konsekvensar. Når ein møter Rinnan-soga gjennom eit serieformat, fær mange høve til å reflektera over korleis eit samfunn kann venda seg mot overgrep og angjevarar.

At ei skodespelarinne frå Trondheim fær ei slik rolle, er òg eit teikn på at det finst eit sterkt kunstnarmiljø utanfor hovudstaden. Byen hev lange tradisjonar for teater og film, og når lokale talent kjem heilt fram i tunge nasjonale produksjonar, løfter det heile regionen. For unge menneske i Trøndelag vert det eit prov på at vegen til dei store forteljingane ikkje alltid går gjennom Oslo.

Det vesle glimtet frå då meldingi kom – at ho stod klar med champagnen – segjer noko varmt um kor mykje slike augneblinkar tyder for den som hev arbeidd lenge med draumen. Det er ikkje brot på alvoret i stoffet; det er eit menneskeleg uttrykk for gleda ved å få lov til å gjera det ein elskar. Denne gleda smittar ofte over på publikum, og ho gjer det tydeleg at det å fortelja vanskeleg historie ikkje treng vera utan von.

Serien vil vekkja ordskifte um okkupasjonen, um svik og mot, og um kva eit samfunn må vakta seg mot. Når ei skodespelarinne frå Trondheim tek del i dette ordskiftet med både dugleik og glede, er det noko å gleda seg over.

Kjelde: Adresseavisen