Vestmennene

Tag: Trondheim

  • Ståande applaus og jubelrop i fleire omgangar.

    Ståande applaus og jubelrop i fleire omgangar.

    Lyden av ei mellomalderleg stemne som stig mot kvelvingane i Nidarosdomen, er ikkje noko framandt – men då Morten Christophersens nykomponerte messe lydde for fyrste gong, var det som um århundri smelta saman i eitt einaste andedrag. Urframføringi, som nyleg fann stad i Trondheim, vart møtt med ståande applaus og jubelrop i fleire umgangar.

    I messa hev Christophersen fletta inn gamle gregorianske melodiar og latinske messetekster, og skapt eit musikalsk vegkart millom vår tid og dei djupaste røtene i europeisk kultur. Det er eit teikn på at den gamle liturgien og den nyare kunsten kann klinga saman i ein rik samansetnad som talar beint til hjarta.

    Nidarosdomen hev i snart tusen år vore eit åndeleg og kulturelt sentrum. At eit nytt verk som byggjer på mellomalderens tonar får slik ei mottaking, syner at tradisjonen ikkje er daud – han blømer på ny i møte med samtidskunstnarar som Christophersen. Dei ståande applausane og jubelropi var ikkje berre ei heidersvising til komponisten og utøvarane; dei var eit kollektivt uttrykk for at noko djupt menneskeleg vart rørt ved.

    For samtidsmusikken er dette ei gledeleg tid. Det er ikkje kvardagskost at eit nytt tonespråk som baserer seg på århundregamal koralmusikk vert teki imot med slik varme. Latverket, som hentar både tekst og stemning frå den katolske messa, opnar døri til ei verd der andeleg lengt og estetisk nyting går hand i hand. Det er ein påminning um at det vakre ikkje treng å høyra fortidi til, men kann skapast på nytt, her og no, med respekt for det som var.

    Publikum si sterke røynsle er og ei påminning um kor viktig det er å halda ved like dei store romma som let musikken tona ut i all si prakt. Nidarosdomen sjølv er ein medskapnad; klangen under steinkvelvingane gjev ein særskild djupnad som ikkje let seg kopiera. Når slike verk vert framførde i slike rom, vert det meir enn konsert – det vert ei pilegrimsferd inn i eigne røter.

    Slik held ein liv i det som bind folk saman på tvers av tider og landemerke. Jubelen som fylgde den siste tonen, var ein takk for ei gåve som ikkje berre er estetisk, men som minner um at kulturarven er ein levande straum. Det er her, i spennet millom det gamle og det nye, at det verkeleg store hender.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Gifte seg i Nidarosdomen: – Endeleg!

    Gifte seg i Nidarosdomen: – Endeleg!

    Ein silkekjole med gamle blonder, fyrste gong nytta i eit bryllaup for 56 år sidan, kom til heiders att i Nidarosdomen på laurdag. Ida Ratdal Elverhøy bar farmora Kari si brudekjole då ho og Even gav kvarandre sitt ja – eit av 40 par som samstundes vigdest i den ærverdige domkyrkja.

    Det var ei stund full av glede og historisk glød. Nidarosdomen, med sine tunge steinveggjer og spisse bogar, hev på ny synt at han ikkje berre er eit minnesmerke yver heilag Olav, men ein levande møtestad for kjærleik og samhald.

    Å vigja seg i ein slik eldgamal katedral er å stiga inn i ei forteljing som er større enn ein sjølv. Her hev kongar vorte krona, pilegrimar bedi, og generasjon etter generasjon hev sagt ja til eit liv i lag. Dei 40 brudepari som no la sine løfte i dei same skipi, fylgjer i spori etter eit utal av menneske som hev søkt velsigning for sin samnad.

    For Ratdal-ætti vart seremonien endå rikare på meining. Farmor Kari og Arnfinn, som sjølve stod brud og brudgom i 1970, kunde sjå si eigi soge verta vovin inn i dotterdotteri si nye byrjing. Det er eit sjeldant prov på at kjærleik kann vara, og at tradisjonar kann bera fram voner yver mannsaldrar.

    Ordet «endeleg» som ljoma i avisoverskrifti, rommar meir enn berre spenningi fram mot ein stor dag. Det speglar ei takksemd for at alt fall på plass – 40 par, 80 enkeltmenneske, fekk samstundes eit høgtidlegt og personlegt augeblikk.

    Slike massbryllaup hev ein lang, men ofte gløymd, tradisjon. I gamal tid var det ikkje uvanlegt at fleire par gifte seg på same tid under store kyrkjefestar. Å henta denne skikken fram att i våre dagar er eit teikn på at kyrkja framleis kann vera eit samlingspunkt for lokalsamfunnet – ein stad der folk kann dela gleda og lata seg løfta av kvarandre.

    Når dei nygifte gjekk ut av den store døri og treivst i regnet – for det regnar gjerne i Trondheim – bar dei med seg eit minne som ikkje berre er deira eige. Det er eit minne som tilhøyrer byen, domen, og den lange soga um menneske som byggjer liv saman.

    Kjelde: Adresseavisen

  • På jobb i rundkjøringene: – Folk lurar nok på kva me driv med.

    På jobb i rundkjøringene: – Folk lurar nok på kva me driv med.

    To tek att steget, bøygjer seg ned og fjernar eit visna blad – so er arbeidet og mennesket borte i det store trafikk-bilæte. Det er nett slik dei stille gartnarane frå Trondheim kommune har sett farge på ei heil køyrerute mot Klæbu i sumar. Medan vegarbeidarar og asfaltleggjarar ofte fær merksemda, er det ein annan, mykje meir stillfarande innsats som gjer rundkøyringane til grøne pusterom i kvardagstrafikken.

    Mange har visseleg sett på og undra seg kva slags hending som står attum dei velstelte blomehava midt i ein rundkøyring. Dei som sit bak rattet fær sjeldan tid til anna enn eit raskt glimt av fargeprakten, men for dei som bur i bygdene, er slike grøntanlegg små kjenneteikn på heimstaden. Dei fortel ei soge um omsorg og samhald – sjølv den tause umsorgi som ei kommunal avdeling legg ned for at vegfarande skal møta noko vakkert, og ikkje berre stål og betong.

    Tradisjonen med å pynta offentlege rom er slett ikkje ny. Alt i dei gamle handelsbyane laugar ein trivsel i små hagar og alléar, og i mange bygder vart kyrkjegardar og tingstader haldne i hevd med blomar og grønt. I dag er det kanskje rundkøyringane som ber denne arven vidare, på ein av dei mest utsette og likevel mest upåakta scenane i landskapet. Her, i eit mylder av eksos og motorbrøl, skapa nokre forkledde gartnarar ein liten freda stad der plantelivet fær råda grunnen, om so berre i nokre få kvadratmeter.

    Det er lett å tenkja at slikt stell berre er eit praktisk spursmål um å slå graset og vatna litt. Men det er meir enn som so: det er eit handverk med sans for samanheng og fargesamspel, og ein kunnskap um kva plantar som toler mykje sol, vind og salt utan å missa livskrafti. Dei som no syter for praktblomane i Tanem- og Klæbu-området, byggjer ikkje berre eit fint syn; dei lærer oss og noko um tolmod og den stille omsorgi som skal til for å gjera det turre, grå romet til eit friskt andlit for lokalsamfunnet.

    Difor er det verdt å senda ein venleg tanke til dei som gjer denne tenesta, trass i at dei fleste knapt veit kven dei er. Det er slike små, daglege gjerningar som bind eit landskap saman – ikkje ved store ord, men ved eit lite blomehylster i neste rundkøyring, like friskt kvar morgon. Det minner oss um at venleik og orden ikkje kjem av seg sjølv, men veks fram or hendene på folk som bryr seg, og at sjølv den minste grøne flik av offentleg rom kann verta eit lite meisterverk i kvardagen.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Klippar hekk i Trondheim for å få sett sønene sine.

    Klippar hekk i Trondheim for å få sett sønene sine.

    Halve jordkloden legg ho bak seg – for å klippa ein hekk i Trondheim. For Beate Hustad Aamodt er ikkje dette eit vanleg hagearbeid; det er vegen til sønene. Frå ein fjern himmelkant reiser ho, kvar gong hekken treng klipping, for å vera nær deim.

    Det er lett å tenkja på slitet, på flyreiser og tidsskillnad. Men den verkelege soga her handlar ikkje um det – ho handlar um det som fær eit menneske til å fara so langt. Kjærleiken til borni. Den eine rotekte krafti som fær ei mor til å fara yver hav og fjell.

    Ein hekk er meir enn ein grøn mur. Han er eit grensemerke, eit vern, men og ein slags vedlikehald av heimen. Når ho klipper kvistane, steller ho ikkje berre ein hage; ho steller um sambandet til sine eigne. I klippet ljodar stilltidi, eit arbeid som bind fortid og notid saman.

    Trondheim, med si rike soge og sine gamle bygardar, gjev ramma um denne vesle soga. Byen hev sett so mangt, men kanskje ikkje ei reise som ber vitnemål so sterkt um mors kjærleik. Det minner oss um at det finst krefter som ikkje lèt seg måla i mil eller kilometer – mors kjærleik er den eldste og sterkaste drivkrafti me eig.

    So vert hekkeklippingi eit bilete på sjølve livet: noko ein steller og held ved lag, år for år, fordi ein veit kva det gjev att. Og når ein legg halve jordkloden bak seg for det, so er det ikkje hekken ein ser fram til – det er andliti på hi sida.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Victoria (20) drøymer um jobb i Trondheim

    Victoria (20) drøymer um jobb i Trondheim

    På den eine sida susar lufti gjennom tunge orgelpiper, på den andre sida glir tomlar over ein blank skjerm. For Victoria, 20 år og kyrkjemusikar i emning, er desse to verdene ikkje lenger skilde. Ho byggjer karrieren sin på Instagram og TikTok, med draumen om ein jobb i Trondheim som det store mål. Det er eit bilete av vår tid, men djupast sett er det eit teikn på livskraft.

    For kyrkjemusikken hev aldri stade stille. Frå dei mæktige orgeli som fylte mellomalderens katedralar, til dei trykte salmehefti som bar tonane ut til folket, hev denne musikkforma alltid gripe etter dei hjelperådi samtidi baud. Når Victoria no legg ut ein orgelkoral på sosiale medium, so er det ikkje ei avsvekking; det er ein ny inngang, eit digitalt våpenhus der ei ny ætt kann få den fyrste smaken på det heilage. Her vert skjermen ikkje ei hindring, men ei bru inn til rom der mange elles aldri ville setja sin fot.

    Trondheim, med den veldige Nidarosdomen, er eit mål som ber ei djup klangbotn. Byen hev ein rikdom av kyrkjemusikalsk soge, frå Olavsmessone til nyskrivne verk. Å ynskja seg ein plass i dette milløet er ikkje berre eit yrkesval; det er å strekkja seg mot ein levande tradisjon. Victoria drøymer ikkje um eit museum, men um ei kyrkje som pustar, og sosiale medium gjev hennar talent eit førehandsglimt for dei som sit med tilsetjingsmakt. Slik vert det flyktige bilætet på ein skjerm eit varsel um noko varig.

    Det er og von i den teknologien ho nyttar. Plattformene hev fenge mykje skulda for overflatisk rulling, men i rette hender vert dei forløysande. Ein ung organist som speler Bach-fugar på eit lågoppløyst videoklipp gjer ikkje musikken mindre; ho plantar eit frø i ein åker der mange berre ser stein. Nokre av dei frøi vil falla i god jord og veksa til ein ny kyrkjelyd, ein som fyrst møter tonen i den digitale verdi, men som seinare kanskje søkjer seg inn i det fysiske romet.

    Soga um Victoria er difor ei påminning um at ærleg livskraft finn sin eigen veg. Eit ekte kall ropar etter uttrykk, same kva mediet er. Orgelpipene i Trondheim står klåre, medan hennar musikk alt no spreier seg i den digitale lufti, eit stille førespil til den stundi ho tek sete ved spelebordet og dei store dørene opnar seg. I ventetidi byggjer ho si eigi kyrkje, tone for tone, fylgjar for fylgjar.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Sjokkfangst i Nidelva

    Sjokkfangst i Nidelva

    Ei dirring i snøret som ikkje likna på den vanlege lakserykkjen, fylgd av eit syn som fekk fiskaren til å måpa – det er ikkje kvardagskost, sjølv ikkje for ein elv med so lang fiskarhistorie som Nidelva. Det som kom til overflata i Trondheimsstraumen denne morgonen, var ikkje den venta blanke sylvpila, men noko heilt annleis, og nyhendet spreider seg no som eit friskt vindpust millom fiskeglade sjeler.

    Nidelva er ikkje berre eit vassdrag som renn roleg ut i fjorden; elvi er ei klokke som hev tikka i meir enn tusen år, frå kongesogone talar um naust og kvernhus, til dagens fiskarstonger som sit fast i hendene på vonfulle born og vaksne. Kvar einaste stein på botni hev ei soge å fortelja, og kvar einaste uventa fangst er ei påminning um at elvi enno gøymer på løyndomar. Det er som um naturen sjølv, med eit smil, vil minna oss på at me aldri kann kjenna alle løyndomane i dei næraste landskapi våre.

    Og kva denne merkelege fangsten var for noko, fær stå ope ei liti stund til – kanskje ein ål på vandring, kanskje ein sjeldan nebbfisk, eller til og med eit levande minne frå tidi då elvelampretten var vanleg. Det som er visst, er at slike hendingar skapar undring og glede, ikkje berre hjå fiskaren sjølv, men hjå alle som fylgjer med. Ei elv vert ikkje fatigare av å visa fram eit ukjent andlit; ho vert rikare, djupare, meir spennande.

    I ei tid der so mykje er målt, vegs og plassert i rette båsar, gjer slike små sjokk godt. Dei minner oss um at skaparverket ikkje er ferdig kartlagt, og at den lokale naturarven er som ei bok der nye blad stadig kann dukka upp. Fiskaren som no sit att med ei soge som vil verta fortald i mange mannsaldrar, er samstundes ein utsending for alle som trur at kvar dag ved elvi kann bera med seg noko nytt. Og slik sett er sjokkfangsten ein siger for heile lokalsamfunnet, for borni som fær høyra at undringa lever, og for dei eldre som kann stadfesta at Nidelva framleis er full av liv.

    Det er ikkje til å undrast over at slike hendingar skapar prat og smil på kaia. For i eit land der fisketradisjonane sit djupt i folkesjeli, er kvar einaste ny fangst eit bitte lite mysterium, og når mysteriet uppstår i eit vatn som hev runne so lenge og so trufast, vert det som eit dikt um von. Måtte fleire slike overraskingar koma til syne i åri frametter – ikkje berre i Nidelva, men i alle elvane våre. For det er i desse små augneblikki at me ser at det grøne livet enno hev mykje å gjeva, og at framtidi ikkje er ei lukka bok.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Ragnhild fekk melding frå sjukehuset: – Ikkje gå heim og google

    Ragnhild fekk melding frå sjukehuset: – Ikkje gå heim og google

    Ein liten klump med hjerneceller i ein petriskål i Trondheim skal gje håp der internett berre gav vonløyse. For Amund (3) frå Trøndelag hev ein so sjeldsynt sjukdom at det ikkje finst noko handsaming, og då mori fekk vita det, sa lækjarane: – Ikkje gakk heim og google.

    Det er eit råd som skjer seg inn i foreldrehjarta, men som og fortel noko um djupet i det norske helsevesenet. Internett er fullt av skremsel og halvsanningar, men den verkelege kunnskapen veks no fram i eit laboratorium ved NTNU. Der lagar forskarar kopiar av guten sin hjerne – ikkje som eit kaldt eksperiment, men som ein nøkkel til å skjøna sjukdomen og kanskje finna ein veg fram.

    Dette er ikkje science fiction. Teknikken kallast organoidar, bittesmå celleklumpar som hermar etter eit organ si utvikling. Ved å ta hudceller frå Amund, omprogrammere deim til stamceller og so dyrka deim fram til nervevev, kann forskarane sjå kva som gjekk gale i den veksande hjernen hans – uttan å røra ved det aller kjæraste barnet. Det er ein stille triumf for menneskeleg nyfiknaheit og eit prov på at sjølv dei mest einsame diagnoseane kan møta ein heil hær av kloke hovud.

    I mange mannsaldrar var slike medfødde sjukdomar berre ei bør å bera, eit lagnadstungt kapittel utan ljospunkt. No er me komne dit at sjølv ein ultrasjeldsynt tilstand – kanskje ein av berre nokre få i verdi – set i gang eit lagarbeid tvers igjenom fylket. Her møtest lasarett, universitet og små familiar i ei felles tru på at det nyttar å leita. Det ligg noko djupt organisk og trøndersk i slikt: ein gjev seg ikkje, ein ser på røyndomen med rolege auge og segjer at me fær freista.

    For Amund og familien er kvardagen full av omsyn og uvissa, men midt i alt som er tungt, stig denne forteljingi fram som ein solglytt. Dei mange små celleklumpane i laboratoriet er ikkje ei lækjemidd på dagen, men dei er ein fyrste knagg på vegen. Og på vegen stend òg ordi frå sjukehuset att – dei som bad mori lata ver å googla. I dei ordi låg det ei aning um tryggleik, ei røyst som sa: Me tek dette på alvor, me skal finna svari saman.

    Det er ingi magisk snarveg, men nett det at nokon gidd å byggja ein bitteliten hjerne for å forstå sjukdomen, er ein varsam hyllest til kvar einaste sjeldne pasient. Soga um Amund minner oss um at i ei tid der store overskrifter ofte handlar um splid og uvisse, er der framleis stader der menneske set seg ned og granskar livsens finaste byggjesteinar – og nektar å lata mørkret rå.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Elleville tal for trøndersk bedrift

    Elleville tal for trøndersk bedrift

    Det er ikkje ofte eit trøndersk føretak ser rekneskapstali sine skyta i vêret som ein geysir. Men for Radionor i Trondheim er det nettopp det som skjer no – og bak dei elleville tala ligg meir enn krigsfrykt.

    Radionor utviklar avanserte radio- og kommunikasjonssystem for det norske Forsvaret og allierte. Dei små, lette einingane gjev trygg og stabil samband sjølv under ekstreme tilhøve – på isdekte vidder, i våte skogar eller på opne hav. Det er teknologi som krev ei djup forståing av både elektronikk, signalhandsaming og tryggleikstenking, og han vert til i laboratoria i Trondheim.

    For byen og regionen er framgangen ei gåve med fleire sider. Radionor hev vorte ein viktig arbeidsgjevar for ingenørar og teknikarar, og kring verksemda veks det fram eit økosystem av underleverandørar og unge teknologibedrifter. Trondheim styrkjer staden sin som eit nasjonalt knutepunkt for forsvarsteknologi – ein arv som går attende til byens grunnleggjing. Frå vikingtidens leidang og Kystartilleriets utbygging til NTNU si elektro-utdanning hev byen alltid hatt evna til å smida praktisk handlag og teoretisk djupn saman. Radionor er den nyaste lenkja i denne lange, stolte soga.

    Samstundes minner framgangen um ein ofte gløymd sannleik: investeringar i forsvar er ikkje berre ei forsikring mot vonde tider – dei er òg drivkraft for innovasjon. Satellittnavigasjon, internett og sjølve mikroprosessoren er døme på teknologi som fyrst vart utvikla for militære føremål og seinare endra kvardagen til milliardar av menneske. Kven veit – kanskje vil dei sikre, trådlause radiosystemi frå Radionor ein dag tryggja utstyr på havbotnen, slik at norsk olje og gass flyt endå sikrare.

    Difor, når ein les dei elleville tala frå Radionor, er det ikkje berre krigsfrykt ein skimtar i attgrunnen. Ein ser òg ein teknologi på verdsnivå, skapt av framsynte, trønderske hender, med ein morgondag som er meir mangfeltig enn ein fyrst kann ana.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Bergen har søkt, no vil han at Trondheim også skal: – Dette er vårt høve òg.

    Bergen har søkt, no vil han at Trondheim også skal: – Dette er vårt høve òg.

    Ein domkyrkje som hev stade og vitna um tru og håp i meir enn åtte hundre år, kann no verta den fyrste røysti i ei ny forteljing. Trondheim, med Nidarosdomen som si stolte kruna, vil søkja um å verta europeisk kulturhovudstad i 2036. Varaordførar Erling Moe (V) hev teke til orde for at byen skal fylgja dømet frå Bergen og senda sin eigen søknad til EU.

    Det er eit grep som ikkje berre talar til æra, men til heile den rike kulturarven som sit i murane kring den gamle byen. Frå Olav den heilage til dagens teknologisenter, frå pilegrimsleia til jazzfestivalen – Trondheim ber ei mangfeld soge som fortener eit breidt europeisk ljos.

    Søknaden frå Bergen hev alt sett fart i hugnaden. Den vestlandske hovudstaden, med si djerve hamn og sin musikalitet, stend alt i kappestrid for 2036. At Trondheim no melder seg på, er ikkje eit teikn på splid, men på ein frisk kappgang som løfter heile det kulturelle Noreg. Det minner um gamle dagar, då byane kivde um å reisa dei fagraste kyrkjone, dei mektigaste hallane. Slik kapping gav oss meisterverk i stein og tre – no gjev ho von um ei ny bløming i ord, tonar og bilæte.

    Trondheim hev mykje å stilla med. Nidarosdomen åleine er eit språk utan ord, ei bauta for den europeiske identiteten vår. Men attåt kjem eit levande teatermiljø, eit rikt museumstilbod og ein ungdom som syder av skaparkraft. Å verta kulturhovudstad vil gjeva desse kreftene ei plattform mot heile verda, og samstundes draga nye impulsar inn – frå kunstnarar i Aust-Europa, frå den samiske forteljartradisjonen, frå den klassiske musikken som hev djupe røter i domkyrkja.

    Det er òg ei gåva til språket vårt. Trondheims historiske dialekt, med sine eigne klangar og ord, kann klinga ut yver kontinentet. I ei tid då dei små målføri møter press frå stormaktene, er ein kulturhovudstad eit eineståande høve til å syna at den norske ordskatten er ein levande rikdom, ikkje eit museum. Festivalar, konsertar og litteraturveker kann sameina trøndersk tone med skandinavisk samkjensle og europeisk mangfald.

    Vegen dit er lang, og konkurransen hard. Men lutlag er det ikkje sigeren som tel mest. Arbeidet med søknaden i seg sjølv vil vevja saman kulturlivet i byen, skapa nye band og draga fram latent stoltheit. Historisk hev slike prosjekt sett spor langt ut yver det eine året – tenk berre på korleis Bergen i 2000 nytta si rolle som europeisk kulturby til å reisa nye hus, fornya sjølvbilete og styrkja samhaldet. Trondheim kann gjera det same, og meir til.

    Den som vitjar Trondheim i 2036, vil kanskje ikkje tenkja på at byen ein gong måtte overtyda ein jury. Det dei vil møta, er ei levande by der historien ikkje er stengd inne i glasmontrar, men strøymer ut i gatone og fyller lufti med song. Då hev Nidarosdomen fenge ein ny bodskap – ikkje berre til pilegrimen, men til heile Europa.

    Kjelde: Adresseavisen

  • USA-fond har gjort storkjøp i Trondheim. NTNU-professor fekk ein halv milliard.

    USA-fond har gjort storkjøp i Trondheim. NTNU-professor fekk ein halv milliard.

    Ein halv milliard kroner. Det er den stille, men talande summen som no ligg att hjå NTNU-professor Curtis Hays Whitson etter at eit amerikansk fond gjorde eit stort innkjøp i eit programvareselskap frå Trondheim. Sjølve handelen var på 1,6 milliardar kroner, og Whitson, som var med på å skapa selskapet, fekk 550 millionar for sin lut. Likevel var tonen frå gründeren roleg: «Business as usual», lydde det nøkterne svaret.

    Det er nett denne sindige, jamne haldningi som ofte kjenneteiknar dei djupaste framstegi i norsk innovasjon. Dei store tals kraft vert ikkje alltid møtt med fyrverkeri, men med ein slags sjølvsagd tillit til at god forsking og hardt arbeid ber med seg verdi. Curtis Hays Whitson er ikkje ein vanleg gründer; han er ein internasjonalt anerkjend professor i petroleumsteknologi, ein mann som i årevis har bygd bruer millom tung akademisk innsikt og praktisk programvareutvikling. Selskapet han var med å grunnleggja, har levert avanserte løysingar for olje- og gassindustrien, og det er denne unike kombinasjonen av kunnskapsrikdom og teknisk presisjon som no har fanga interessa til amerikanske investorar.

    For Trondheim og NTNU-miljøet er dette ikkje berre ei god nyheit – det er ei stadfesting av ein lang og målretta strategi der idear får veksa frå laboratorium til globale marknader. Mykje av den programvara som i dag hjelper ingeniørar verda rundt med å forstå undergrunnen, har røtene sine i dei stille kontorlokalane ved Gløshaugen. Å sjå eit slikt produkt vert verdsett til 1,6 milliardar kroner er eit prov på at norsk forskingsbasert næringsliv stend seg i hard internasjonal tevling.

    Det er og verdt å leggja merke til korleis denne avtalen syner ein veksande tendens: at djupt spesialisert, norsk programvare trekkjer til seg store utanlandske investeringar. Amerikanske fond leitar ikkje etter kvikk vinst; dei leitar etter tryggleik, framtidsretta teknologi og solide folk. Når dei då vel å leggja store summar i eit trøndersk selskap, er det eit tillitsvotum til både menneski og systemi bak. Det er ikkje tilfeldig at det skjer i Trondheim – ein by med ei særskild evne til å fostra tette band millom høgskule og næringsliv.

    Professor Whitson sjølv tek det heile med fatning. Det er som um han, med sine 550 millionar kroner, berre held fram arbeidsdagen. For det er kanskje den djupaste sannningi ved denne soga: Dei som verkeleg skapar noko stort, gjer det ikkje for gullgravingi si skuld, men for sjølve saki. Dei byggjer programvare, dei løyser gåter, dei deler kunnskap. Rikdomen kjem som ein fylgje av ein indre, fagleg givnad.

    Og soleis vert eit enkelt oppkjøp ikkje berre ei transaksjon, men ein rosenkrans til den stille, langsame krafti som bur i norsk forsking og utvikling. Medan verdi stirer på summane, held arbeidet fram. Morgondagens teknologiske sprang vert til i dei same miljøi, med dei same haldningane, i den same byen ved Nidelvi. Det er, når alt kjem til alt, ganske rørande – og slett ikkje berre «business as usual». Det er ei arv me fær gleda av å sjå veksa.

    Kjelde: Adresseavisen

Fylg oss: YouTube Telegram
Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Få dei fem viktigaste sakene frå Vestmennene rett i innboksen - éin e-post i veka.

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no