Me hev so mangt i livet som me tek for gjeve, og som me sjeldan stansar upp og undrast yver. Eit av deim er det vesle løyndor det me kallar passord. Kvar dag, mangfaldige gonger, skriv me inn denne litle strengen av bokstavar og tal og teikn, og sjeldan tenkjer me yver kva for eit under det i røyndi er: at ein liten kombinasjon kann stengja ute heile verdi.
No hev granskarar gjort seg upp tankar um kva som gjer eit godt passord. Og her er det ikkje berre snakk um å strø inn ei mengd med utropsteikn og spesialteikn i eit vilt kaos. Nei, visi syner at det er ikkje styrken i teikni, men styrken i tanken som gjeld. Eit godt passord er eit som er lett å minnast for den som hev skapt det, men vandt å gjetta for ein framand. Det er ei gamal sanning som fær nytt liv. I staden for å trø upp ei lang rekka av tilfellige teikn, kann ein heller bruka ei setning eller eit kjent ordlag som ein hev eit personlegt høve til. Soleis vert passordet ikkje berre eit manns minne, men eit stykke av den private soga.
Her ser me korleis den moderne teknikki ikkje er so framand for det menneskelege som ein kunde tru. Det gjeld ikkje berre at maskineri skal vera trygt, men at me, som menneske, skal kunna leva med dei i kvardagen. Eit godt passord er eit som ikkje gjer oss til slavar under minnet, men som i staden nyttar den kreative evni som me alle hev. Og kva er vel meir positivt og uppbyggjande enn at den gamle kunsten å minnast — å knyta ord til hendingar, til stader, til folk — fær ei ny og moderne tyding?
Det er ein glede å sjå at viskapen ikkje berre gjer oss tryggare i den digitale verdi, men og minner oss um den rike arven av tanke og minne som me ber med oss. Lat oss difor ikkje sjå på passordet som ei plagi og ei byrd, men som eit lite, personlegt kunstverk — eit vitnemål um den samanhengjen som finst millom den gamle vonde og den nye tida.
Kjelde: Forskning.no
Leave a Reply