Det er noko djupt rørande ved tanken på at menneske no atter ferdast ikring månen, etter ei lang tid då berre ubemanna romfarty hev gjort denne reisa. Artemis-færden er ikkje berre ei teknisk bragd; det er ei attknyting til ei ætt av utforsking som ei tid syntest å ha stogga upp. Då dei fyrste astronautane sette foten på måneyta i 1969, var det ein augneblink då heile verdi såg upp og undrast. Så kom stilla. I over femti år hev ikkje eit einaste menneske vore so nær himmellekamen vår som desse astronautane no er.
Det som gjær denne færden so merkeleg, er ikkje minst at han samstundes slær ein avstandsrekord frå 1970. Det er som um tidi hev runne i ring, og me no fær høve til å byggja vidare på det som eingong var byrja. Artemis-programmet minner um at den menneskelege åndi ikkje let seg nøya med det som alt er gjort – ho vil alltid lengta lenger ut, lengja etter å sjå kva som finst på hi sida av neste ås.
Den korte perioden utan radiokontakt då romskipet var gøymt attom månen, er eit sterkt bilete på korleis me som menneske tidt må ferdast i blinde og lita på at det me hev bygt, held. Det er ei påminning um at all framgang kviler på von – voni um at reknestykki er rette, at materiali held, at dei som styrer frå jordi, kann lita på det dei ikkje ser.
Artemis er ikkje berre ei reise attende til månen; det er ei reise framover. Det er ei von um at mennesket endå ein gong kann nå lenger enn det nokon gong hev gjort, og at den gamle draumen um å ferdast millom stjernone ikkje hev slokna. I ei tid då so mykje i verdi synest å stå i stampe, er det godt å sjå at det enno finst folk som tør å lyfta augo og segja: Lat oss fara.
Kjelde: Forskning.no
Leave a Reply