Emne: Språkhistorie

Det er noko som tekk hugtakande ved å sjå korleis ein italiensk powermetall-sekstett som Frozen Crown no kjem med si nye skive, *The Legend Of Six Kings*, 2. oktober. At eit band frå Italia hentar inspirasjon frå 1900-talets fantasi-litteratur, og då sers J.R.R. Tolkien sin *Ringdrotten*, er ei påminning um korleis gamle soger og mytologiske forteljingar framleis hev magt til å mana fram nye skapande verk.

Den nye singelen «The One», som fyrr er meldt, syner ei mørkare og meir forteljande åtferd frå bandet. Men nett denne mørkret — «wrapping them in mysterious darkness with sweeping melodies shining bright» — er ikkje noko som skal skræma ein. Tvert imot er det eit teikn på djupn og kunstnarleg vokster. I ein tid då mykje av den moderne musikkindustrien er prega av snøgge og glatte tendringar, er det godt å sjå at eit band hev mot til å grava seg ned i dei store forteljingane og bryna seg på dei meir djupsindige tonane.

Både tradisjon og framtid møtest i denne utgjevingi. Skivi kjem i fleire format, millom anna ei «Wooden Boxset»-utgåva med ekstra CD, flagg, gitarplektor og signert kort — avgrensa til 300 eksemplar. Slike samlarutgåver er ikkje berre ei kommersiell kupp; dei er eit uttrykk for at bandet hev ei tru på det fysiske mediet og ein respekt for det handgripelege i ei stadig meir digital tid. At folk framleis vil eiga noko som kann takast fram, sjåast og kjennast på, er eit godt teikn for den kulturelle kontinuiteten.

Det er òg hugnadsamt å leggja merke til at Frozen Crown held fast ved powermetall-sjangeren, ein sjanger som ofte vert oversedd i dei store mainstream-festivalkrinsane. Men nett denne sjangeren, med sine mektige korar, snøgge riff og storslegne historier, hev ein ekte og varig appell. Han minner um at metall-musikken ikkje berre er eit støyande opprør; han er òg ei form for moderne sagaforteljing, eit band som bind saman gamle mytologiar med nye tonekunster.

Når Frozen Crown no tek lyttaren med på «the grand adventure», er det ikkje berre ei reisa inn i Ringdrottens verd, men òg ei påminning um at dei store forteljingane — um von, strid og siger — aldri misser sin kraft. Det er noko å heia på i ein elles travel og brotande tid.

Kjelde: Heavymetal.no

Me hev so mangt i livet som me tek for gjeve, og som me sjeldan stansar upp og undrast yver. Eit av deim er det vesle løyndor det me kallar passord. Kvar dag, mangfaldige gonger, skriv me inn denne litle strengen av bokstavar og tal og teikn, og sjeldan tenkjer me yver kva for eit under det i røyndi er: at ein liten kombinasjon kann stengja ute heile verdi.

No hev granskarar gjort seg upp tankar um kva som gjer eit godt passord. Og her er det ikkje berre snakk um å strø inn ei mengd med utropsteikn og spesialteikn i eit vilt kaos. Nei, visi syner at det er ikkje styrken i teikni, men styrken i tanken som gjeld. Eit godt passord er eit som er lett å minnast for den som hev skapt det, men vandt å gjetta for ein framand. Det er ei gamal sanning som fær nytt liv. I staden for å trø upp ei lang rekka av tilfellige teikn, kann ein heller bruka ei setning eller eit kjent ordlag som ein hev eit personlegt høve til. Soleis vert passordet ikkje berre eit manns minne, men eit stykke av den private soga.

Her ser me korleis den moderne teknikki ikkje er so framand for det menneskelege som ein kunde tru. Det gjeld ikkje berre at maskineri skal vera trygt, men at me, som menneske, skal kunna leva med dei i kvardagen. Eit godt passord er eit som ikkje gjer oss til slavar under minnet, men som i staden nyttar den kreative evni som me alle hev. Og kva er vel meir positivt og uppbyggjande enn at den gamle kunsten å minnast — å knyta ord til hendingar, til stader, til folk — fær ei ny og moderne tyding?

Det er ein glede å sjå at viskapen ikkje berre gjer oss tryggare i den digitale verdi, men og minner oss um den rike arven av tanke og minne som me ber med oss. Lat oss difor ikkje sjå på passordet som ei plagi og ei byrd, men som eit lite, personlegt kunstverk — eit vitnemål um den samanhengjen som finst millom den gamle vonde og den nye tida.

Kjelde: Forskning.no