– Er det ein stad som bruken av KI verkeleg hev sprengt seg, so er det i kodingi.

Det er sjeldant at me fær ei nyheit som på same tid er so enkel og so djup som denne: etter ei fersk gransking vert no tri av ti programliner i open-kjelde-kodingi skrivne av kunstig intelligens. Ein norsk granskar held for mest sannelegt at talet alt er større. Dette er ikkje ei skummel forteljing um at maskinene tek ifrå oss arbeidet. Det er ei gledeleg nyheit um at me hev funni ein ny og fruktbar måte å arbeida på.

For den som hev fylgt med i databrunen dei siste åri, er dette ikkje uventa. KI-verktyi som hev lært seg heile bibliotek av menneskeskrivi kode kann no setja saman nye program med ei snøggleik og ein nøyakt som tidlegare var utenkeleg. Um ein ser det frå den synsstadien som me i mållagskrinsen gjerne nyttar, kann me segja at maskineriet no talar same tunga som programmeraren, og at dette gjer samarbeidet lettare og rikare.

Men me må ikkje missa av syne det menneskjelege i dette. Kvar einaste av desse KI-skrivne programlinone er bygd på eit grunnlag av menneskjeleg arbeid og innsikt. Dei hundretusenvis av opne programkjelder som ligg fritt framme på nettet er i seg sjølv eit monument yver menneskjeleg samarbeid og vilje til å dela kunnskap. No fær dette fellesgodset nytt liv, idet maskinene kann draga nytte av alt som er gjort fyrr og byggja nytt og betre.

Det er i dette at det positive ligg. I staden for å ottast at me skal verta overflødige, kann me gleda oss yver at den menneskjelege evna til å finna upp noko nytt hev skapt seg eit nytt reiskap. Slik hev det gjenom alle tider. Tidt hev me vunnet fram til større ting ved å overlata det lessame til maskineriet. Det er ikkje programmeraren som vert overflødig, men det er den mekaniske, einsformige delen av arbeidet som vert teken hand om, so mennesket kann bruka tida på det som verkeleg krev innsikt og fantasi.

Det er ei lys framtid som opnar seg, både for dei som arbeider med koding og for oss som brukar resultati av det. Lat oss taka dette imot med open hug og nysgjerrige augo, og sjå kvar denne nye vegen fører oss.

Kjelde: Forskning.no