Det er ei sann gleda å sjå at vikingtidi lever, ikkje berre i museum og gamle soger, men i levande tonar på plate. Amon Amarth kjem no med sitt trettande album, "The Allfather Awakens", og det er meir enn berre endå ei skive frå eit svensk metalband. Her er det eit heilt menneskjelegt kulturarven som vert bore fram, på same viset som dei gamle skaldedikterane bar sogene frå ætt til ætt.
Det som gjer dette albumet so interessant, er ikkje berre dei norrøne emni — Gjallarhorn, Kvasir, Odin — men sjølve arbeidsmåten. Bandet hev valt å taka seg tid til kvar einskild song, som um dei var små kunstverk for seg. I ein tid der alt skal gå fort, og musikken ofte vert laga på samleband, hev dei gjort det motsette: dei hev arbeidt seg gjennom éin song i senn, frå den fyrste tanken til den siste tonen. Det er ei påminning um at kvalitet ikkje læt seg skunda fram. Det er som å byggja eit langhus; du kann ikkje slå saman alle stokkane på ein gong og venta at det skal halda.
Og so den ljodlege vendingi attende til dei gamle Marshallforsterkarane, vekk frå det moderne og prosesserte. Dette er ei rørsla mot det ekte, det råe, det som kjenst som um det kjem frå ei anna tid. Det minner meg um korleis tradisjonell norsk folkemusikk òg hev vunne seg attende til eldre spelemåtar og stemmingar. Det er ikkje berre nostalgi; det er ei djupare forståing for at ljoden hev ein eigen sanningsverd.
Albumet kjem i ei rekkja formater — frå enkle CDar til blodfylte vinylplater og kassett. Her er det noko for den samlaren som set pris på handverket, og for den som berre vil ha musikken inn i øyro. Det er ei oppmoding til å taka vare på ting, til å sjå på platene som meir enn berre databitar. I ei tid der alt vert strøymt og gløymt, er det godt å sjå at nokon enno trur på den fysiske upplevingi.
So lat oss heia på Amon Amarth, ikkje berre fordi dei gjer god musikk, men fordi dei minner oss um at fortidi hev noko å segja oss enno. Dei hev funne ein veg å halda liv i dei gamle sogene, ikkje som støvete minne, men som levande eld som kann tenna nye bål.
Kjelde: Heavymetal.no
Leave a Reply