Vestmennene – Page 3

Gjentekoret trampa hardt i gulvet, rasande.

Dei stampande små føtene sende ei dirring gjenom det eldgamle steingolvet i Nidarosdomen, og i den augneblinken var ikkje koret lenger ei samling unge, einskilde røyster – dei var eit einaste vêrhardt berg som ropte. Når Nidarosdomens jentekor trampar hardt og let raseriet bølgja fritt, gjer dei noko langt meir enn å syna teknisk dugleik. Dei omformar kjensler som ofte vert kvelt i kvardagen til ei kunstnarisk samhandling som fær murverket til å svar.

Sjølve den fysiske krafti i ein slik framsyning er ei påminning um at song ikkje berre bur i strupen, men i heile lekamen. I ein tid då mykje av musikkupplevingi hev vorte skjermbasert og stillesitjande, er det eit sjeldan gagn å høyra rytmar som er skapte av kroppar i rørsle på ein steingrunn som hev bore beding og lovsong i meir enn åtte hundrad år. Stampingi knyter dei unge songarane til ein eldgamal tradisjon der musikk og dans var eitt – og det er ikkje lite å segja at akustikken i landets mektigaste kyrkjebygg gjev kvart tramp eit romsk djup som ingen konsertsal kann atterskapa.

Det er tilhøvet millom den einskilde og fellesskapen som her vert sjølve kjerna i upplevingi. Kvar og ei av desse syngjande jentone er vél skulerte; mange av deim vil med tidi fylla namngjetne soliststader. Men når dei stend side um side og lèt sinne og kraft verta samansmelta i ein felles klangbotn, veks det fram noko som ikkje lèt seg planleggja av den einskilde. Røysti til den eine fyller holrommet der den andre dreg pusten, og trampet vert ein kollektiv hjarterytme. Det er ikkje fyrste gongen musikklivet fær ei slik påminning um at samspelet er noko større enn serskilde prestasjonar; likevel er det noko særskilt ved at det gjeng fyre seg i eit rom der nasjonale minne ligg tjukt i lufti.

Gjestene deira gjev endå ei påminning um kor fruktbart slike møte er. Når det kunstnariske motet stig og nye impulsar kjem utanfrå, vert koret ikkje veikare, men rikare. Slik skapar dei noko som er meir enn ein konsert: ei levande lærerik stund der det er lov å vera rasande, men der raseriet ikkje sprengjer, helder byggjer. Det er eit vonars teikn i ei tid der mange unge søkjer vegar til å uttrykkja engsting og harme utan å mista trui på at fellesskapen ber.

Difor er ikkje trampingi i Nidarosdomen berre eit minne um ein kveld med høgt støynivå. Ho er eit prov på at kunst som vågar å bruka heile kjensleregisteret – og heile kroppen – kann gjera oss sterkare saman. Når jentekoret stampa hardt, var det ikkje golvet som gav etter, men skiljet millom dei som trampa og dei som høyrde på.

Kjelde: Adresseavisen

August 3, 2026
Upraktisk, knotut og dårleg lyd: – Men dei ser kulare ut.

Talet på selde høytelefonar med leidning byksar i vêret, medan hyllene med dei mest avanserte trådlause modellane stend urørde. Det er ikkje ljodkvaliteten som driv salet, og det er ikkje praktisk bruk som lokkar – men dei gamaldagse øyreproppane fær likevel eit oppsving som fær marknadsanalytikarane til å sperra upp augo.

Musikaren Mikkel, som vert intervjua i saki, set ord på det heile med eit enkelt, men kraftfullt utsegn: Det handlar um å bremsa litt upp – og um å sjå bra ut. Dette utsegnet segjer mykje um den stillferdige kulturkrinsen som no veks fram, ein krins der det medvitne valet av ei upraktisk snor er minst like viktugt som musikken ho formidlar.

I ei tid då alt krev batteri, ladarar og programvareuppdateringar, er det noko frigjerande i å stikka pluggen i kontakten og vita at ljoden gjeng beinveges der han skal, utan komprimering og utan risiko for at sambandet brotnar midt i ein tone. Snori hev ei lang soge. Frå dei fyrste telefonistinnone som kopla samtalar på manualbordi til Walkman-tidi, hev leidningen vore eit band millom menneske og ljod. No, når snori er vorten eit medvite val og ikkje den einaste mogelege løysingi, vert ho eit slag flagg for ein rolegare livsrytme.

Rundt landet samlar ungdomen seg med dei små kvite øyreproppane dinglande frå øyra, ikkje som eit teknologisk tilbakesteg, men som ein estetisk manifestasjon av at det er lov å velja noko anna enn det alle andre hev. Det er ein stille protest mot eingongsmentaliteten i forbrukarsamfunnet, der trådlause proppar vert kasta når batteriet sviktar etter berre tvo år. I eit land der me set pris på å reparera og halda ved like, er leidningshøytelefonane ein liten siger for haldningsskiftet burt frå kast-og-kjøp-kulturen.

Jamvel um somme hevdar at ljoden ikkje er like klår som frå dei kostesame trådlause proppane, so er det nett denne uperfekte klangbotnen som gjer at musikken kjennest nær og ærleg. Det er som med boki og vinylplata – når noko krev litt meir av oss, gjev det ofte so mykje meir attende. Mikkel og dei andre som vel snori framfor blåtann, peikar på eit enkelt, men vakkert poeng: Stundom er det dei små hindringane – den litle knuten på leidningen, dei tvo sekundane det tek å finna rett plugg – som gjer opplevingi meir ekte. Det er i desse andedragi at musikken fær rom til å leva, og i snori sin stille dans millom lomma og øyra ligg ei påminning um at den djupaste ljoden ikkje alltid er den mest perfekte, men den som vågar å vera upraktisk.

Kjelde: NRK

August 3, 2026
Lina (111) er død: Var Noregs eldste.

Tre kongar, to verdskrigar og ei rekkje teknologiske sprang – Lina Anundsen si livsline gjekk frå den tidi då hesten var framkomstmidlet til den digitale tidsalder. Ho vart 111 år og var Norges eldste person då ho nyleg la ned sin livsgjerning. Men det som verkeleg set djupe spor hjå den som les um henne, er ikkje berre dei mange åri, men den eineståande hukommelsen familien hennar no minnast.

I Siljan, ein liten bygd i Telemark, sat det i henne eit levande arkiv. Medan folk flest gløymer det som hende fyrre viku, skal Lina ha mintest namni på hestane på garden hennar i barndomen og dei gamle namni på teigar og bergknattar som forlengst er vekke frå daglegtala. Slike detaljar er ikkje berre kuriøse småting; dei er bitar av eit landskap og ein livsform som no er på veg ut or manneminne. Når det siste vitnet fell frå, fell òg ein heil munnleg tradisjon i gløymsla, dersom ingen hev skrivi honom upp.

Det er her dette livet peikar frametter, som ei mild påminning um at det som synest kvardagslegt i dag, morgondagen hev historisk verdi. Då Lina var ung, gjekk posten med skyssferd og kveldsstellet var ved talglysi. Ho såg bilane koma, radiobølgjone fylla heimen, og til slutt internettet. Men ikkje minst såg ho endringi i språket og skikkane i si eigi bygd. Minnes ho korleis dei sameintest til dugnad, kva visor dei song under onnane, eller dei konkrete oppskriftene på heimebrygg og flatbrød? Slik kunnskap er ikkje mindre verd enn innskriftene i eit museum, for ho strøymer ut or eit levande menneske.

Heldigvis hev dei næraste hennar fenge del i rikdomen av hennar minne og fastslått at mykje vart tatt vare på, anten nedskrive eller i det indre galleriet hjå born og barneborn. Soleis lever ho vidare, ikkje berre som eit elska namn, men som ei kjelde for dei som vil forstå det Noreg som var. Landet hennar var eit anna: eit land der gardsdrifti sette dagsrytmen og naturen gav rammone for alt. Å ha ein brubyggjar mellom den tidsbolken og vår tid er eit gåvebrev som få fær.

Når no eldste-tittelen gjeng vidare til ein annan, er det som å sjå ei fane gå frå hand til hand. Kvart einaste slikt livsløp, um det er 100 eller 111 år, er ein vimpel frå fortidi som blafrar i vinden. Lina Anundsen bar sin vimpel i over eit mannsalders vis, og det ho forvarte i sitt minne, det gjeng ikkje reint burt. Det er no ein part av det felles minnet hjå hennar folk, og soleis vert det ein del av den store, samlande soga som eit heilt land eig. Slike tankar gjer godt å ha, når sorgi og saknet fyrst hev lagt seg.

Kjelde: NRK

August 3, 2026
Kongen av Stiklestad og kongen av spelmotstand

Ein mann kom til Stiklestad med armane i kross, og fór heim med gåsehud og hjarta fullt av undring. Slikt hender meir enn ein gong når det eldgamle landskapet på Innherad vert levande med song og strid, tru og svik. Spelet um Heilag Olav er ikkje berre eit skodespel; det er ein makt som fangar sjølv dei som kallar seg konge av spelmotstand.

Den historiske kongen, Olav Haraldsson, fall på Stiklestad sumaren 1030. Etter slaget vart han heidra som martyr og heilag, og staden vart eit nasjonalt symbol. I våre dagar er det ein annan konge som rår over sinn og strid: den indre motstanden mot å lata seg riva med. Mange kjenner seg som kongar i sitt eige sinn, og dei vil ikkje bøygja seg for det dei ser på som eit romantisk spel. Men når dei set seg på benkane framfor den mektige openbåren, med åsane og himmelen som kulisse, smeltar tvilen burt.

Teksten, skriven av Olav Gullvåg i ein kraftfull nynorsk, ber med seg rytmen frå dei gamle sogone. Det er ikkje tilfeldig at sjølve ordi gjev gjenklang i landskapet; dei er fødde av same moldi. I 1917 vart den rettskrivingsnormi som Gullvåg seinare nytta, offisielt innførd, med sine i-endingar og klåre former. Soleis bind spelet saman språkarv og historie på ein måte som trengjer inn under hudi.

Bak spelet står ei heil bygd. I over sytti år hev bønder, handverkarar, born og unge teke del. Dei syng i kor, spela på lur, slær med sverd, og ber fram ein tradisjon som er større enn dei sjølve. For kvart år kjem nye tilskodarar, somme tvilande, andre fulle av von. Og kvar sumar er det nokon som går heim med den same gåsehudi, overvunne av noko dei ikkje trudde på.

Den som i dag er kongen av spelmotstand, kann i morgon verta den ivrigaste talsmann. For på Stiklestad vert ikkje berre historia fortald; ho vert levd, kjend og elska. Det er det som gjer at ein vaksen mann, som kom for å le, sit att med tåror i augo. Slik vinn kongen av Stiklestad yver alle andre kongar, og den hardaste motstandar vert gjort til ein lyttar. Det er ikkje utan grunn at folk reiser heim med gåsehudi sitjande fast i minnet og hjarta bankande i takt med dei gamle kvædi.

Kjelde: Adresseavisen

August 3, 2026
Robyn: Ny song med Zara Larsson

Tvo svenske poprøyster frå kvar sitt tiår møtest no i ein duett som allereie fær hjarto til å slå raskare. Robyn, som med si særmerkte elektroniske tilnærming til popen hev skapt særs elegante verk i to mannsaldrar, og Zara Larsson, den unge songarinna med ei røyst som ber heile arenar, hev funne saman til ein song dei sjølve kallar heilt spesiell.

Nyhendet kjem ikkje berre som ei glad melding for tilhengjarar, men som eit vitnemål um den rike tonen som gjeng som ein raud tråd gjennom svensk pophistorie. Landet hev fostra artistar som ABBA, Roxette, Ace of Base og seinare Max Martin-sfæren, ei rekkja av låtsmedar som hev sett varige merke på den internasjonale musikkscena. Robyn sjølv stod i brotstykket millom den klassiske svenske poptradisjonen og den nye elektroniske bølgja, og hev seinare vorte eit ikon for ei ærleg og personleg tilnærming til dansemusikken.

Zara Larsson, på si sida, representerer ein ny generasjon. Ho slo igjenom som eit born med ei utruleg moden røyst, og hev sidan bygt ein karriere på store internasjonale hittar. Men samstundes hev ho vore tydeleg på dei verdiane ho står for: fridom, likeverd og mot til å vera seg sjølv. Når desse tvo no gjeng saman, er det meir enn eit marknadsmessig grep. Det er eit møte millom ulike tidsaldrar i svensk pop, og ein sjanse for yngre lyttarar til å oppdaga Robyns rike katalog, medan dei eldre kann få sjå korleis popmusikken hev utvikla seg i Zaras hender.

Ein duett er alltid eit risikabelt kunststykke. Tvo røyster må finna ein felles klangbotn, og dei personlege uttrykki må sameinast i ein ny heilskap. Når dei sjølve segjer at dette er noko heilt særskilt, er det grunn til å lytta. Robyn hev tidlegare samarbeidt med alt frå Röyksopp til Snoop Dogg, men denne gongen er det eit svensk møte som peikar frametter. Det er ikkje eit nostalgisk attersyn, men ein ny komposisjon som skal leva sitt eige liv.

Me kann òg gleda oss yver at svensk musikk framleis er ei eksportvare av beste slag. I eit verd der mykje av popen vert skapt på samleband, er det forfriskande å sjå to artistar som verdset handverket og dei store kjenslone. Dei minner oss um at ein god poplåt ikkje treng vera lettvinn; han kann vera djup, leiken og personleg på same tid.

Difor er dette nyhendet ei påminning um den krafti som ligg i samarbeid – ikkje berre i musikken, men i kulturlivet elles. Når eldre og yngre krefter finn kvarandre, vert det skapt noko som når lenger og djupare enn det einskilde verket åleine. Me ventar no på å få høyra resultatet, men alt no er stemninga sett: ein duett som bind saman tiår og viser at den svenske poptonen er like livskraftig i dag som då ABBA vann Eurovision i Brighton i 1974. Måtte denne låten verta eit ljosande døme på kva godt som kjem ut av viljen til å møtast på tvers av generasjonskløftene.

Kjelde: VG

August 3, 2026
Nye EU-reglar for AI, Noreg og EØS heng enno langt etter.

Fyrst i august 2026 skal dei strengaste fyresegnene i den nye KI-lovi i EU taka til å verka. Forbod mot samfunnsrisikabel bruk av kunstig intelligens, strenge plikter for høgrisikosystem, og nye krav til innsyn og dokumentasjon skal då gjelda for alle medlemslandi. Endå heng Noreg og EØS-området langt etter – ei eiga norsk lov um kunstig intelligens er ikkje på plass, og arbeidet med å taka inn reglane i norsk rett er i si tidlege fase. Men å sjå på dette som eit forsømingstilfelle er å misforstå både den norske lovgjevartradisjonen og sjølve føremålet med det nye regelverket.

Sjølv um tidsskilnaden er påtakeleg, romar han og ein mogelegdom til å læra av dei fyrste erfaringane i EU-landi. Det er ikkje fyrste gongen eit stort europeisk regelverk når norsk jord med noko tidssegn. Då personvernforordninga GDPR kom for nokre år sidan, var det same biletet. Noreg innførde reglane noko seinare enn fleire andre, men då dei fyrst var på plass, vart den norske handsamingi sett på som sers grundig. Til sist vart Noreg eit føregangsland i gjennomføringi av personvernlovgjevingi. Det same kann no henda med KI-reglane. Regjeringi hev late arbeidet gå sine grundige rundar, og det er brei semje på Stortinget um at ein ynskjer ei lov som ikkje berre kopierer EU-reglane, men hentar dei inn i norsk tradisjon med sterke demokratiske kontrollar og klåre rettar for borgarane. Slik grundigheit er ikkje eit hinder, men eit løfte um kvalitet.

Regelverket frå EU er i seg sjølv eit banebrytande steg. Det er millom dei fyrste store rettslege rammeverki i verda som tek for seg kunstig intelligens på tvers av sektorar. Målet er å skapa tillit til teknologien, so at nyvinningar kann veksa fram på ein etisk og trygg grunn. Når Noreg, som ein del av den indre marknaden, sluttar seg til, vil norske verksemder og offentlege instansar få eit føreseieleg og einskapleg sett med spelereglar. Det er ein styrke, ikkje eit hinder, for innovasjon. Den uthaldande lovgjevingsprosessen gjer at næringslivet og det offentlege fær tid til å førebu seg, og at dei faglege rådi frå Datatilsynet og andre tilsyn fær verka saman med lovgjevararne.

I ei tid der teknologien utviklar seg snøggare enn nokon gong, kann det verka underleg at eit lite land tek seg tid til grundige avtalar og grundig utreiing. Men det er nett denne stetiske framgangsmåten som hev gjort Noreg til eit land med stor tillit frå borgarar og næringsliv. Den dagen KI-lovi er på plass, vil ho standa støtt på ein solid demokratisk grunn. So sjølv um augneblinket syner eit gap, er det eit gap som gjev rom for visdom, og som i siste instans styrkjer båe rettstryggleiken og dei teknologiske framsteg som samfundet treng.

Kjelde: VG

August 3, 2026
Ikkje berre regnet som var problem med plassen til musikken på Olavsfest i år.

Regnet sila inn over Nidaros-domen og dei mange teltleirane på festivalområdet, men det var ikkje vassdroparne som skapte dei varige tonane under Olavsfest. Då regnbygene jaga folk saman under tette segldukar og i steinportalernes skjul, vart det nettopp samtalene som stod att som det sterkaste minnet. Musiken dreiv nok i mylderet dette året, men det var som ei utsparing for noko djupare – eit ordskifte som minna sterkt um dei gamle tingstadene der folk kom saman for å lyda på kvarandre og ikkje berre verta underhaldne.

Festivalsjefen og dei mange friviljuge hev ofte tala varmt um ynskjet um å skapa ein møtestad, ikkje berre ei scene-rekkje. I 2024 ser det ut til at denne visjonen fekk ein reiskapsleg framsyning av regnet sjølv. Familjetilbodi, med verkstader og forteljarstunder for borni, fekk gløde i dei trongaste romi, og dei vaksne samla seg i tette samtalkrinsar. Dette minner um den norske munnlege tradisjonen, der kunnskap og undring vart borne vidare frå lepp til øyra, ofte medan uvêret rasa utanfor. I ei tid då mykje av kulturlivet er upphengt i konsertprogram og scenedisiplinar, syner Olavsfest at sjela til ein folkefest like mykje bur i dei stille ordskifti.

Historisk set er dette eit heimleg terreng for Nidaros. Sia Olavs-tidi hev byen vore ein samlingsstad for pilegrimar og søkjande, der det viktige ofte hev fenge form i gåande samtalar og uformelle møte. Regnvass-sundagen i år er soleis ikkje eit brot, men ei heimkome til denne eldgamle arven. Når ein festival maktar å gjeva rom for borni og foreldri samstundes, til dei enkle familjeaktiviteterne som styrkjer bandi millom dei små og dei store, kann ei heil festivalrøynsle lysa upp mykje meir enn den gjævaste ljodkulde.

Det er lett å missa slikt i ein forfjamsa reportasje der teljingar av besøkstal og toppartistar fenger. Men ei verkeleg kulturhelg syner seg ofte i dei små glimti: ei bestemor som fortel eventyr for eit barnekull innunder ein alkove, ein diskusjon um livsspursmål som held fram i eit telt langt etter programmet er avslutta. Olavsfest 2024 kann ikkje målast i desibel, men i dei menneskelege tonane som skal klinga vidare i samtaler og tradisjonar lenge etter at scenene er rivne ned. At dei harde regndropane ikkje vaska burt, men samla desse møten, gjer det tydeleg at skuggesida i mylderet i røyndi var ein løynd styrke.

Kjelde: Adresseavisen

August 3, 2026
Tesla sitt smarte grep avslørt i nye Model Y – kann gjeva alle lengre rekkjevidde

11 kilometer ekstra rekkevidde i steikande sol – og det berre ved å byte ut glaset i taket. Slike små tal skjuler ein storslegen metode: å sjå på kvar einaste watt som gjeng tapt, og so vinna han attende.

Dei nye talstormane frå Tesla um Model Y L fortèl um ein klår kurs mot meir effektiv energibruk i kvardagen. Med eit nytt glasstak som sender upptil åtte gongar meir solenergi burt frå kupeen, slepp klimaanlegget å arbeida so hardt. Ei ny legering av aluminium og nikkel – kalla AlNi3 – minkar varmetapet i sjølve kjøleanlegget. Det er små, stille materialval som til saman gjev meir komfort og fleire kilometer: 23 prosent betre termisk effektivitet i varmt vêr, 15 prosent snøggare nedkjøling og 11 kilometer ekstra rekkevidde.

For dei som bur på breiddegrader der soli verkeleg bit, er dette ikkje berre desimalar på eit datablad. Det er færre stoggar, rolegare pulsslag i bilkøen og ei racerlading som ikkje sviktar i motvarmen – 16 kilometer fleire etter 25 minutt på superlading på ein varm dag, ifylgje Teslas eigne uppgåver.

Sett i eit lengre historisk ljos er slike framsteg meir enn bilnyhende. Dei er barneborn av den same sanningssøkjande ingeniørkunsti som eingong gav oss ei glødelampe som ikkje brende upp tråden, eller flygande maskinar der vekti på kvar einaste nagle vart vegen. Då Charles Martin Hall og Paul Héroult kvar for seg fann upp den elektrolytiske prosessen for aluminium i 1886, snudde det ei tung, dyr og sjeldan metall om til eit kvardagsmateriale for kasseroller og flykroppar. Same diupeteknikk ser ein her: ein spesiallegering som vert sett inn i ein varmepumpa, nett der energien ofte pip ut, og som på eit vis temjer den ustyrlege solvarmen.

Den vaksne opplevingi av slike nyvinningar er ikkje avgrensa til ein bilmodell. Når eit glasstak slepp inn 30 prosent mindre solvarme, og eit legeringsbyte i klimaanlegget sparar straum, opnar det vegen for at heile vognparken – frå små bybilar til større familietransportar – kan køyra lenger på same batteripakka. Slik vinn ein attende rekkevidde ikkje ved å byggja endå større batteri, men ved å ta vare på den energien ein alt hev.

Det er denne trugne, stegvise framgangen som gjer elektrisk mobilitet til meir enn ei miljøvinning; det gjer kvar einaste køyretur lettare og meir føreseieleg. Framtidi er ikkje berre ljos – ho er snart ljosare, og kjøligare, i ordets beste meining.

Kjelde: ITavisen

August 2, 2026
Studentane slapp gjennom nålauget: – Dette er jo dei beste

14 av 300. Tala tyder ikkje på nederlag, men på ein krevjande standard der berre dei beste når fram.

Då ei teknologibedrift lyste ut sommarjobbane sine, strøymde søknadene inn – nærare 300 unge håpefulle stod klåre. 14 fekk ja. For dei var det opningi til ein lærerik sumar, og for bedrifti var svaret klårt: – Dette er jo dei beste.

Det er ei soge um utvalde hender og hovud som hev synt seg fram i ein hard tevling. Dei 14 utvalde stend no på terskelen til eit arbeidslag der erfaring og kunnskap vert slegne saman med ungdomens pågangsmot. For teknologiverdi er slike sommarjobbprogram ikkje berre ein rekrutteringskanal; dei er ein verkstad for morgondagens innovatørar.

Dei 286 som ikkje slapp igjenom, fekk ogso noko verdifullt med seg – ei prøve i å leggja fram sine eigne dugleikar, ein fyrste smak av korleis næringslivet vel ut sine folk. Slike erfaringar er ikkje burtkasta; dei herder og førebur ein ny generasjon teknologar. Difor er det ikkje ei tapssoge, men ei påminning um at hardt arbeid og dugleik vert sét.

Ser ein attende i sogi, hev handverkslaug i mannsaldrar valt læresveinar med same strengleik. Berre den som hadde evnorne og viljen fekk stiga inn i meisterens verkstad. Denne utveljingstanken er ikkje gamaldags; han er ein garanti for at viktige oppgåver vert lagde i dei rette hendene. I ei tid då digitaliseringi krev meir og meir av samfunnet, er det trygt å vita at beinharde opningskrav gjeld framleis.

Dei 14 sommarvikarane vil no gå inn i ei bedrift som hev valt dei på grunn av det dei allereie kann, men endå meir på grunn av det dei er viljuge til å læra. For dei viktigaste eigenskapane i ein teknologisk verkstad er ikkje berre kunnskapsrikdom, men evna til å samarbeida, tenkja nytt og stå i vanskelege problem. Når dei um nokre vikor tek fatt på arbeidet, er dei ikkje lenger studentar; dei er medskaparar i eit lag som byggjer framtidi.

Difor er dette eit nyhende til inspirasjon – ikkje berre for dei 14 utvalde, men for heile landet. Det syner at kvalitet fær vega tyngre enn kvantitet, og at dei unge kreftene i Noreg er klåre til å møta kravi i ein global marknad. Igjenom nålauget kom 14 fram; dei er no med og skriv nye kapittel i den teknologiske sogi vår.

Kjelde: Adresseavisen

August 2, 2026
Mogeleg bryllaupsrekord i Noreg

39 par sa ja samstundes under dei høge kvelvingene i Nidarosdomen. Ti prestar vigde dei alle, paret etter paret, i eit andelegt maskinspel som sprengjer alle vanlege rammor for korleis eit bryllaup kann gå fyre seg.

Laurdagskvelden vart ein uvanleg seremoni, der Noregs gamle kroningskyrkja for nokre timar var eit slags samleband for eit heilt kapittel av kjærleikssogor. På under tri timar var alle 39 pari vigde – ei smidig maskinistisk bragd som minnar om eit veltrimma urverk.

Når 39 brudepar samstundes uttalar sine lovnadar, vert ikkje kvar einskild si røyst borte i mengdi – tvertum, summen av alle desse personlege augneblikki skaper ein sjeldsynt akustisk og kjenslemessig rikdom. For ein augneblunk vert den store domkyrkja fyllt av ei brusande, sams signing som knapt nokon annan seremoni kann by på.

Det er ikkje kvardagskost, og det kann henda at talet 39 er ein norsk bryllaupsrekord for samstundes vigsler i ei og same kyrkje. Men det er ikkje berre talmagien som gjer dette nyhendet verd ein kommentar. Det er sjølve biletet: eit mylder av kvite kjolar, strame dressar, og dei eldgamle steinveggjene som svarar med sitt stille vitnemål um kjærleik og liv.

Nidarosdomen hev vore vitne til kongekroningar, pilegrimsferder og eit utal av gudstenester. No hev ho og teke imot ei bråte vigsler som i eitt og same andedrag gav 39 nye ekteskap sin signing. Kanskje er det eit teikn på at dei store, samlande rituali ikkje hev tapt si makt, men tvertum blømer i nye former.

Det er ikkje vandt å skjøna at Nidarosdomen dreg til seg brudepar frå heile landet. Fleire av pari hadde truleg lagt ut på lang reise for å gifta seg nett her, i romet der norske kongar og dronningar eingong fekk si signing.

Ti prestar som stod i kø for å tena brudepari, tyder på ein imponerande organisasjon. Det er eit bilete på kyrkja som ein levande institusjon, som maktar å tilpassa seg utan å missa si kjerne. Orgelet brusa, klokkone klang, og eit langt, lukkeleg sukk steig frå benkjeradene.

39 par drog heim frå domkyrkja med kvar si signing. Til saman bar deim med seg eit hav av lovnadar og voner. Det er nett slike augneblikk som gjer at dei gamle murane held fram med å tala til oss, og minner oss på at kjærleiken er både individuell og samlande.

Kjelde: Aftenposten

August 2, 2026

Fylg oss: YouTube Telegram

Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no