Vestmennene – Page 20

AMD og Anthropic samarbeider um 2 GW KI-GPU-utplassering.

Ei ny milestolpe for tankekrafti i vår tid vart sett då brikkeleverandøren AMD og AI-pionerane i Anthropic kunngjorde ei avtale som held eit heilt lite kraftverk i seg. At eit samarbeid um halvleidarar og datakraft no vert målt i gigawatt – ikkje berre i transistortettleik eller flyttalsoperasjonar – segjer noko djupt um den vegen teknologien hev teke. Det er som å sjå ei bru verta bygd, ikkje med stål og betong, men med lysleiande samband og kjøleanlegg, og det er vanskeleg å ikkje lata seg smitta av den rolege entusiasmen som ligg i slike storprosjekt.

Samarbeidet hev to bein som står støtt på same grunn: maskinvare og programvare. Anthropic skal nytta AMD sine Helios-rackløysingar med den nye Instinct MI450-grafikkserien i eit omfang på upp til 2 gigawatt, der den fyrste giga-watten kjem i drift fyrste halvåret 2027. Dette er ikkje småpengar eller små skap; det er datamaskinhallar på storleik med ein mindre by, og det gjev AMD eit solid fotfeste i ein marknad der etterspurnaden etter avanserte rekneprosessorar framleis ligg langt framfor tilbodet.

Men det er den andre delen av samarbeidet som gjer dette til noko meir enn ein innkjøpsavtale. Dei to selskapane skal òg arbeida saman um programvareplattforma ROCm, og Anthropic sin språkmodell Claude skal hjelpa til med å byggja betre utviklarverkty for AMD sine grafikkprosessorar. Samstundes vert Claude teken i bruk i AMD si eigi ingeniørverksemd. Det er eit vakkert døme på korleis ein open programvarekultur skaper ein uppetterveg: den kunstige intelligensen vert sjølv med på å smi den ambolten han skal hamra på. Når Lisa Su, styreformann og administrerande direktør i AMD, talar um «å setja Helios som ein hovudplattform for neste bolk av AI-infrastruktur», kling det ikkje som eit tomt slagord, men som ei forteljing om eit langvarig samband, underbygd av ei aksjeinvestering på upp til 5 milliardar dollar.

For ein norsk iakttakar er det noko tiltalande i dette skiftet frå einskilde akseleratorar til fullt utbygde system der nettverk, prosessorar og kjøling vert sedde under eitt. Det minner um dei store kraftutbyggingane i Noreg i fyrre hundradåret, då ein ikkje berre sette upp ein turbin, men bygde ein heil infrastruktur med vegan, demningar og linjenett for å henta fram den bundne energien. Historia gjentek seg no i dataskyen, og ho vert driven av ein sunn kappestrid som gagnar heile marknaden. At store AI-selskap som Anthropic vel å spreia lasta si på fleire maskinvareleverandørar, opnar rom for nyvinning og hindrar einsidig avhengnad. Det gjer at dei ulike arkitekturene fær prøva seg mot verkelege krav, og at programvaren – ikkje minst open kjeldekode – fær ein rikare jordbotn.

Når ein vidare ser at Claude-modellen skal nyttast i sjølve produktutviklingi hjå AMD, er det ein vinst for dei praktiske ingeniørdygdene som hev vore med å forma dataalderen heilt frå dei fyrste transistorkrinsane. Tanken på at ein kunstig assistent kann hjelpa menneskelege ekspertar med å finna flaskehalsar i eigne system, er ikkje berre eit teknologisk framsteg; det er ein ny måte å organisera skaparkraft på, der hjelparen og læremeisteren veks saman. For lokalsamfunnet i den vesle elektronikkbransjen verda rundt, frå kretskortdesignarar til programvarearkitektar, er dette eit spennande tidsskifte.

Det er lett å lata seg riva med av ord som «hyperskala» og «gigawatt», men under tali ligg det ein solid porsjon norskbygd idégivnad: trui på at open samverknad, lagspel og godt handverk gjev betre resultat enn lukka murar. Dei neste åri vil me sjå korleis dette samarbeidet set spor i dei nye AI-tenestene som når oss i kvardagen. Og nett som då vasskrafti ein gong lyste upp bygdene, vil kanskje denne nye alliansen senda ut straumar av klokskap som gjer kvardagen litt rikare for oss alle.

Kjelde: eeNews Europe

July 25, 2026
Webinar: Frå leverandørførespurnad til ECO i minuttal

Det er ei stillfarande erkjenning som ligg i sjølve utgangspunktet: at sjølv dei mest avanserte konstruksjonane vert hemma av eit gammalt og jordnært problem – at ikkje alle ledd i ei verksemd talar same mål. Når innkjøpsavtalen hjå ein underleverandør og teikningi på skjermen hjå ingeniøren lever i kvar si lukka verd, oppstår det ikkje berre tidstap og irritasjon, men og ein viss fare for at den opphavlege meiningi forsvinn i overgangane.

Meldt i eit fagleg webinar frå Onshape og Arena er nett denne kløyvingi i fokus. Her vert det synt fram korleis eit solid band millom konstruksjonsløysingar (CAD) og livssyklusstyring (PLM) kann omskapa ein leverandørfrespurnad til ein godkjend endringsordre – på minutt, ikkje dagar. Det er i seg sjølv ei gledeleg utvikling, men det er dei underliggjande verknadene som gjer nyhendet verdt å grunna over.

For den observante lesaren er det slåande kor mykje av denne framgangen som likjest på ein gamal handverkstanke. I dei eldre verkstadene var det vanleg å tenkja at gods og idé skulle flyta roleg og fritt, slik at meister, svein og læregut alle drog i same hamn. Det var ikkje berre eit spursmål um snøggleik; det handla um tillit og um at kvaliteten heldt seg heil frå fyrste meiselhogg til siste montering.

Når ein i dag tek i bruk skybaserte plattformar for å binda saman interne lag og ytre partnarar, er det på ein måte den same gamle verkstadandens frigjering frå handskrivne setlar og rådlause telefonsamtalar. Ein fær attende noko av den oversynlege flyten som gjekk tapt då verksemdene vaks seg store og avdelingane vart til isolerte øyar. Sporbarheiti som vert nemnd, er ikkje berre eit byråkratisk krav; ho er minnet i systemet, slik meisteren i si tid hugsa kvar einaste justering som var gjord på ei viktig maskin.

Det positive her er ikkje berre at ein kann vinna tid og spara pengar. Det er at ein med slike verkty byggjer bruer millom menneske som fyrr sat med ryggen mot kvarandre. Når endringsarbeidet vert meir smidig, vert det og lettare å halda fast ved den skapargleda som alltid hev vore motoren i teknisk framsteg. Denne venda mot samanhengande prosessar kann minna um at sjølv i ei tid med kunstig intelligens og utspjåka datakraft, er det framleis den menneskelege trongen til orden, samforstand og pålitande samspel som er den verkelege berebjelken.

Kjelde: eeNews Europe

July 25, 2026
Formar IoT-framtidi: The Things Conference 2026 i Amsterdam

Det er ikkje lenge sidan ordet «ting» peika mot noko langt meir enn ein kvardagsleg reiskap eller ei fjernstyrt lita maskin. I dei gamle norske landskapslovene var tinget sjølve samfunnskjernen – staden der frie menn møttest for å syna fram ny smidde våpn, fortelja um avling og handel, festa avtaler og løysa tvistir. Der vog ordet like tungt som handtaki, og den som lova noko fekk venta seg spursmål: «Kva hev du å syna?»

Når The Things Conference i 2026 samlar meir enn to tusund deltakarar frå over åtti land i Amsterdam under slagordet «Put Your Demo Where Your Mouth Is», er det med ein liknande logikk. Det handlar ikkje berre um teori, um arkitekturteikningar på ein skjerm eller standardiseringspapir i ein perm. Det handlar um å stilla fram verkelege innretningar, prova dei framfor fagfolk som veit å sjå skilnad på ein glatt salstale og eit solid produkt. I ei tid der internettet kryp inn i kvar minste krok av kvardagen, frå jordsonde på bøen til lysarmatur i tunellen, vert dette fysiske træffet ein viktigare møteplass enn nokon gong.

Det mest slåande med samlingi er ikkje breiddi i seg sjølv – endå ho femner um alt frå LoRaWAN og Bluetooth til Edge AI og energihausting – men viljen til å sjå på tvers. Her stend ikkje kvart radioprotokoll for seg sjølv som ei eigi kyrkja; dei viktigaste organisasjonane, frå LoRa Alliance til Wi-Fi Alliance og Zephyr Project, er til stades samstundes. Det gjer at ingeniørar og tenesteleverandørar kann samanlikna, låna idear frå einannan og, kven veit, finna fram til kombinasjonar som ingen hadde tenkt ut åleine. Slik tverrkyndskap er den stille grunnen under nye vokstrar.

Med nær hundre og åtti økter, verkstader og levande demonstrasjonar ligg tyngdi på det som verkar i røyndi. Dei som trur at internettleidde ting berre er store ord, fær her sjå energigjerrige innbygde system, tryggingsløysingar som stend seg mot angrep, og korte sendingar som haustar strak or vibrasjonar og lys. Dei to dagane mot seinsumaren 2026 vert eit slags moderne landsting for den spreidde hæren av utviklarar og byggjarar som skaper det usynlege, men stendige nettet av ting som talar saman.

For den som ynskjer å ta del, er døri open. Med ein eigen billegare inngang for lesarane av fagpressa som melder frå hendingi, er det lagt til rette for at den praktiske kunnskapen ikkje stansar i ein trong krins, men breider seg ut til fleire. Standardbillettgjeldet på åtte hundrad euro fyrste tida er alt difor ikkje noko for stengje. Det er meint som innbyding til eit byggjande fellesskap.

Når utstillingslokali fyllest og verkstadbordi vert sette i stand, er det verdt å minnast at framtidi sjeldan vert skapt av einslege geni i eit avstengt rom. Ho vert skapt av hender som syner fram arbeidet sitt, og av folk som møter upp, legg hovudi saman og spør: «Kva kann dette verta til, um me set det i hop?» Det er den anden som ein gong dreiv tingsamlingane under open himmel, og det er same anden som no dreg ingeniørar og gründerar til Amsterdam. Slik held det gamle ordet fram med å leva, i ny bunad og med nye kringsendingar – men framleis med vekt på det ein faktisk fær til.

Kjelde: eeNews Europe

July 25, 2026
Ton Giesberts-samlingi: Praktiske analoge og audio-prosjekt

Det er ikkje ofte ein fær høve til å bla igjenom eit heilt yrkesliv samla på éin stad. No hev forlaget bak elektronikkbladet Elektor gjevi ut samlingi til ingenjør Ton Giesberts på ein liten USB-pinne, og for den som er glad i praktisk elektronikk, er dette ei sjeldsynt gåva. Her ligg hundretals prosjekti, artiklar og konstruksjonsnotat frå ein mann som i fleire mannsaldrar hev sett sitt preg på bladet.

Samlingi ber ikkje preg av å vera berre ein lydteknikars katalog, endå so framtredande lydprosjekti er. Ein kan byrja med den legendariske Q-Watt-forsterkaren frå 2013, som gjev yver 200 watt med småe forvrengingar, og enda upp med eit buffer-kort for Raspberry Pi 400 som verner dei sårbare GPIO-inngangane medan ein utviklar eige maskinvare. Det er nett denne spennviddi som gjer samlingi so fengslande: ho speglar ein skapande ingeniør som ikkje let seg avgrensa av éi grein, men som like gjerne tek for seg USB-til-serieport-omformarar, DDS-funksjonsgeneratorar og måleapparat for arbeidsbenken.

Særleg tiltalande er den stillfarne visdomen som kjem til uttrykk i eit intervju med Giesberts sjølv. Han fortel at han ofte finn inspirasjon i eldre konstruksjonar. Med nokre fåe umbetringar og moderne komponentar kann gamle krinsar endå verta framifrå byggjeprosjekt i dag. Dette er ei tankegang som set heile samlingi i eit nytt ljos. Det er ikkje nostalgi for nostalgiens skuld, men eit vitnemål um at god ingeniørkunst hev ein klassisk dimensjon ved seg. Krinsar som er vel gjennomtenkte, taper sjeldan si kraft berre fordi åri gjeng.

For den som sjølv hev loddebolten framme på benken, er det mykje å gleda seg yver. Her finn ein praktiske hjelpemiddel som eit AC/DC-effektmeter med galvanisk skilje og Arduino-hjarta, eller Charge-a-Phone, ein liten ladedings som gjer vanlege AA-batteri um til naudkraft for mobilen. Slike byggverk syner evna til å sjå kvardagsnytta i det enkle. Dei er ikkje berre krinsdiagram på eit ark; dei er loysingar som kann hjelpa ein når straumen går, eller når ein treng nøyaktige målingar.

Det er noko djupt tilfredsstillande ved å kunne stikka ein slik pinne i teldatamaskini og møta ein heil verkstad av idéar. I ei tid der mykje kunnskap kverv burt i skodde av utdaterte filformat og glyymde heimesidor, er ei fysisk samling som denne eit lite bibliotek for gjer-det-sjølv-åndi. Ho minner um at det finst ein levande tradisjon for å skapa, dela og byggja vidare på det andre hev gjort. Soleis held samlingi fram arbeidet til Giesberts: ikkje som eit avslutta testament, men som ei open dør til nye prosjekt på verkstaden.

Med ei slik rikhaldig kjelda er faren størst for at ein gløymer tidi og vert sitjande og bla frå det eine spennande innlegget til det andre. Frå analoge forsterkarar til Raspberry Pi-maskinvare og digitale måleapparat – variasjonen gjer at samlingi vert ei framifrå reisa for den nysgjerrige. Det er som å gå igjenom eit godt museum der utstillingane skiftar, men kvaliteten held seg jamt høg. For elektronikkinteresserte vil dette vera ei gåva som held fram med å gjeva, kvar gong ein kikar etter ei ny utfordring eller eit smart byggverk å læra av.

Kjelde: eeNews Europe

July 25, 2026
PsiQuantum fær ei DARPA-kvanteavtale på 125 millionar dollar.

I eit medielandskap der dei store ordi um teknologiske gjennombrot ofte kjem i kapp med skuffingar, er det ein særs velgjerande augneblink når eit av dei strengaste vurderingsprogrammi i verdi gjev ei klår støtte til eit kvanteteknologiselskap. No er det kunngjort at det amerikanske forskingssenteret DARPA hev utvida samarbeidet med PsiQuantum gjenom ei avtale på 125 millionar dollar – den største kontrakten selskapet nokon gong hev hatt med dei amerikanske styresmaktene.

Midlane skal nyttast til ei breid utprøving og vurdering av PsiQuantum sin teknologi for feiltolerante kvantemaskinar. Men det mest slåande med dette nyhendet er ikkje summen, so mykje som den tillit og den grundige faglege granskingi som ligg bak. DARPA er ikkje ein vanleg investor. Programmet Quantum Benchmarking Initiative (QBI) er, etter ord frå PsiQuantum sin administrerande direktør Victor Peng, «eit av dei mest omfattande og strenge statlege programma for evaluering av ny teknologi som eg nokon gong hev set.» Desse ordi, frå ein mann som sjølv hev vore med på å forma noko av det mest avanserte innan dataverdi, ber bod um eit sjeldant sersyn: ein kontrollinstans som ikkje berre godkjenner, men som gjer teknologien betre undervegs.

Gjenom fleire år hev DARPA hatt tilgang til PsiQuantum sine mest ømfintlege tekniske dokument, konstruksjonstilskipingar, ytingstali og levande demonstrasjonar. Dei hev ikkje berre lese planane på papiret; dei hev sjølve set komponentar på prøve i laboratorium, vurdert programvare og granska dei algoritmiske reiskapane som selskapet nyttar for å byggja feiltoleranse inn i systemi. Medstiftar og vitskapsdirektør Pete Shadbolt kallar DARPA si rolle medvite skeptisk, slik programmet er bygt upp frå grunnen av. Det er ein tanke som vekkjer respekt: her vert ikkje framsteget møtt med lettvint jubel, men med krevjande, sakkunnig tvil som til slutt styrkjer grunnlaget.

Slikt vitnar um at dei verkeleg store framstegi sjeldan kjem som lyn frå klår himmel. Dei veks fram gjenom tolmod, systematisk etterprøving og eit gjensidig tillitsfullt samspel millom modige innovatørar og kritiske instansar som ikkje gjev slepp på kravi til prov. DARPA reknar sjølv med at ein nyttefør, feiltolerant kvantemaskin kann stå klar kring 2033. Det er ikkje lenger eit laust framtidsmål; det er ein konkret tidsplan som no vert underbygd med store investeringar i sjølve infrastrukturen – millom anna ved anleggi i Milpitas og Chicago.

Saman med ei tidlegare semje med Handelsdepartementet under CHIPS and Science Act syner denne avtala at dei amerikanske styresmaktene no handsamer kvanteteknologi som ei nasjonal strategisk satsing på line med dei store utbyggingane av jarnveg, telegraf og internett i tidlegare tider. Det er eit lærerikt døme for alle som fylgjer med på teknologiutviklingi. Den djupaste framgangen kjem ofte ikkje frå ei einaste oppfinning, men frå eit målretta samspel millom grunnforsking, offentleg stønad og streng, uavhengig vurdering. I ein verdsdel der ordet «disrupsjon» ofte vert kasta rundt som eit honnørord, er det forfriskande å sjå ei utvikling bygd på so moden og ansvarleg ein grunn.

For eit lite land som Noreg, med eigne lovande forskingsmiljø innan t.d. kvantesensorar og materialvitskap, er dette nyhendet ei påminning um at den mest haldbare vegen til teknologisk leiing går gjenom opne dører til fagfellevurdering og langvarig satsing. Det er ikkje dei snøggaste kunngjeringane som tel mest, men den staute tillit ein vinn gjenom år av trufast arbeid og prøving. Og det er eit vonfullt teikn i ei tid der grunnleggjande fysisk innsikt og nøktern ingeniørkunst enno kann verta løna med samfundet si store semje.

Kjelde: eeNews Europe

July 25, 2026
NVIDIA støttar Amkor med 1,5 milliardar dollar for å utvida AI-pakking i USA.

Det er ein stillfarende triumf i den ytste utkanten av datakraftverdi. Medan heile verda talar um kunstig intelligens og nye databrikkar, gløymer ein ofte det vesle, men avgjerande handverket som held alt saman. Den avanserte innpakkingi av halvleidarar er ikkje lenger berre ei praktisk skal kring ein kiselbrikke; ho er vorte eit eige ingeniørunder som krev same presisjonen som sjølve krinsane.

Dette nyhendet um at NVIDIA set av 1,5 milliardar dollar til samarbeidet med Amkor i Arizona, er ei påminning um kor langt denne kunsti hev nådd. Frå dei fyrste dagane då ein kopla små gulltrådar mellom brikken og pinnane, til dagens meir innfløkte samankoplingar med tjukt silisium og tre-dimensjonal stabling, hev framstegjet vore eit av dei mest undurlege i den moderne fysikken. No byggjer ein heile miniatyrbyar der kvar tverrsambinding er so fin at ho nærmar seg atomstorleik.

Det er her samarbeidet millom NVIDIA og Amkor siktar endå lenger fram. Dei skal samordna vegkarta sine for å meistra neste steg: heterogen integrasjon, der ulike komponentar – prosessorkjernar, grafikkrinsar, høgsnøggt minne – vert sameinte i éi bygning, mest som eit livskraftig nabolag der alle husi talar saman. Dette krev ikkje berre stor økonomisk vilje, men ogso ein djup respekt for dei fysiske lovene som rår på nanometerskala.

Det er heller ikkje tilfelle at den nye utbygnaden skal liggja i Arizona. I lengre tid hev den ytste samanlenkingi av halvleidarar vore samla i Asia, men her syner seg eit teikn på at avanserte handverk kan slå rot på ny i amerikansk jord. Det minner um den tida då europeiske klokkemakarar spreidde kunnskap um småmaskineri, og korleis slike sentre ofte førde til nye blomstringar langt burtanfor det opphavlege verkstaden.

For dei som elskar teknologi, er dette ei tid for fordjuping og undring. Medan ein ventar på nye og klokare maskiner, kann ein stogga upp og tenkja yver det stille arbeidet som fær alle sambandi til å verka. Den amerikanske utbygnaden, driven fram av dette samarbeidet, er ikkje berre eit statistikpunkt; han er ein levande verkstad der det gamle handverket møter det høgste som ingeniørkunsten kann by fram. Og so lenge denne utviklingi held fram, vil grunnlaget for framtidige AI-vekslar standa støtt på eit kunstferdigt indre.

Kjelde: eeNews Europe

July 25, 2026
conga-HPC/cRX1-modulen bringar Ryzen AI X100 til edge-en.

I ei tid då kunstig intelligens gjerne vert knytt til veldige skydatasentre og internettoppkoplingar, er det noko stille og djupnande som hender på ytstkanten av nettet. Det er her, i dei fysiske møta millom maskin og røyndom, at den verkelege revolusjonen finn stad.

congatec, eit tysk fyrtårn innan innbaka datamodular, hev no lansert conga-HPC/cRX1 – ein datamaskin-på-modul som samlar 16 av dei nyaste Zen 5‑prosessorkjernane, ei grafikk‑eining med RDNA 3.5 og ein eigen AI‑akselerator på eit einaste kort. Med upp til 50 TOPS for AI‑rekning på den spesialbygde NPU‑en, og heile 59 TOPS på grafikkprosessoren, er dette ikkje ein pyntegjenstand for hobbyprosjekt, men eit verktøy for krevjande oppgåver i den verkelege verdi – robotikk, sjølvkøyrande nyttekøyretøy, medisinsk utstyr og industriell automasjon.

Omgrepet «fysisk AI» er nytta um system som må sansa, resonnera og handla i sanntid. Det er KI som ikkje berre sit på ein tenar og svarar på spursmål, men som styrer ein traktor, tolkar eit røntgenbilete eller manøvrerer eit skip i tåke. I staden for å senda data millom ulike minnepoolar med store forseinkingar, hev modulen eit samansmelta minne på upp til 128 GB. Det gjer at CPU, GPU og NPU arbeider saman som ein samansveisa organisme, utan flaskehalsar.

Det som gjer dette til meir enn eit laboratorieeksperiment, er at modulen òg finst i industrielle utgåvor som toler frå 40 minusgrader til 85 plussgrader – ei temperaturspennvidd som gjer at han kann sitja i ein fiskebåt på Barentshavet like gjerne som i ein fabrikk i ørkenen. Samstundes er tryggleiken teken på alvor frå fyrste stund. Modulen inneheld TPM 2.0 og er utvikla etter IEC 62443‑4‑1, noko som hjelper utstyrsprodusentar å førebu seg på EU si nye Cyber‑resilienslovgjeving. Det er eit døme på at teknologi ikkje berre skal vera kraftig, men òg påliteleg og ansvarleg.

Med støtte for Windows 11, Linux og AMD sin ROCm‑plattform, opnar modulen seg for eit breitt spekter av utviklarar – frå dei som skriv kode i Python til dei som handsamar djupnande maskinlæringsmodellar. Han er som eit lerret som ventar på penselstrøk frå ingeniørar verda yver.

Slik sett er conga‑HPC/cRX1 ikkje berre eit nytt produkt i ein lang serie av modulære datamaskinar. Han er eit teikn på at den intelligente maskinparken, som lenge hev vore lova, no er i ferd med å materiellisera seg – ikkje som store, buldrande serverhallar, men som små, stillegåande hjelparar på den ytste kanten av kvardagen vår.

Kjelde: eeNews Europe

July 25, 2026
Elektor Lab Talk #49 undersøkjer USB-C og mobilstraum.

I ei tid då lading av dingsar er vorte like daglegdags som å opna ei dør, er det lett å gløyma at bak kvart einaste plugg ligg eit lite under av forhandling og presisjon. Når ein set straum til telefonen eller datamaskini, vaknar straks ei still samtale millom lader, kabel og batteri – eit språk med protokollar, spenningsnivå og termiske grenser som få ser, men mange hev glede av. Det er dette løynlege samspelet som no vert løfta fram i ljoset under Elektor Lab Talk #49, ein direktesend samtale som gjer det usynlege synleg.

Den 6. august samlar fagbladet Elektor tre erfarne røyster – Brian Tristam Williams, Jens Nickel og Saad Imtiaz – til ein open og gratis live-prat um USB-C-lading, batteri og praktisk måleteknikk. At sendingi er fri for alle som melder seg på, er i seg sjølv ei gåve til det breie lag av teknologi-interesserte. Her fær ein ikkje berre høyra kva som stend på trykk på ein lader, men læra korleis ein kann måla og forstå kva som verkeleg skjer når fleire portar vert brukte samstundes, eller når kabelen er litt for lang og sliten.

Det er noko djupt tilfredsstillande ved å ta fram eit lite måleinstrument og sjå straum og spenning dansa fram på skjermen. USB-kraftmålarar, som den FNIRSI FNB58-målaren som vert gjeven burt under sendingi, gjer det mogeleg å fanga inn dei små skilnadene som avgjer um eit batteri vert fullada på ein time eller tre. Kabelmotstand, kontakt-slitasje og varmeutvikling er ikkje lenger usynlege gjerningsmenn; dei vert tal ein kann tyda. Slik vert den einskilde brukaren sjølv herre yver si eiga lading, anten det gjeld eit Raspberry Pi-prosjekt som ter seg underleg, eller ein powerbank som ikkje held det han lovar.

Sett i eit større historisk ljos, er denne opne kunnskapen ein arv frå dei store pionerane. Då Alessandro Volta stabla sine fyrste metallplater og laga den elektriske søyla, låg mysteriet i sjølve grunnstoffi. I dag ligg mysteriet i dei mikroskopiske litiom-ion-cellone og dei avanserte ladekurvane som varnar um overoppheting. Men trongen til å måla, til å skilja det som verkar frå det som berre ser ut til å verka, er den same. Elektor, som hev vore eit samlingsmerke for praktisk elektronikk sidan 1960-åri, fører denne tradisjonen vidare med sendingar som denne.

Det er òg verd å merka seg den stille standardiseringi som USB-C hev ført med seg. Ein og same plugg kann no bera både datastroymar og upp til 240 watt med kraft – eit teknologisk sprang som gjer kvardagen enklare for millionar av menneske. Likevel er denne einskapen avhengig av at kvar einaste komponent, frå lader til kabelmerking, er rett dimensjonert. Å forstå skilnaden på ein 60 W- og ein 240 W-kabel er ikkje berre for dei spesielt interesserte; det er nyttig kunnskap for alle som ynskjer at ting skal vara og fungera trygt.

Sendingi tek òg føre seg batteri i eit breidt perspektiv – frå litium-ion-lading i fleire steg, til vern mot djup utlading, aldring og skilnaden på attverande kapasitet og faktisk helsetilstand. Slik innsikt er ikkje berre for verkstaden; det er kunnskap som kann spara både pengar og miljø ved at folk fær batteri til å leva lengre. Det er ei stille form for berekraft som veks fram or nyfikna og fakta.

Når ein i tillegg kann senda inn spørsmål undervegs og vinna eit presisjonsinstrument, vert heile arrangementet eit døme på korleis teknologi vert folkeleg utan å missa djupna. Det er ein påminning um at dei beste framstegi ofte skjer i det stille – millom likesinna som tek kvardagen på alvor og gjer den meir forståeleg for oss alle. Slik vert ein torsdag ettermiddag i august ei lita høgtid for den praktiske fornufti, der usynleg elektronikk vert like handgripeleg som ei god, gamal sogebok.

Kjelde: eeNews Europe

July 25, 2026
BYDs store luksus-sedan fær 835 km rekkevidde.

Det er ikkje meir enn nokre mannsaldrar sidan vegane våre var stille og folk fór med hest og vogn. No, i ein tidsalder der elektriske køyretøy susar stilt fram yver fjell og vidder, hev den kinesiske bilbyggjaren BYD synt fram eit nytt flaggskip som gjer det gamle spursmålet um rekkeviddeangst til eit minne frå ei fjernare tid. Den nye luksussedanen Great Han skryt av heile 835 kilometers rekkevidde etter den europeiske WLTP-standarden, og det er ei tal som vekkjer norsk hugsott.

For ein nasjon som er langstrekt og rik på avstandar, der ein tur frå hovudstaden til nordspissen krev meir enn eit par ladingar, er slike framsteg noko å gleda seg yver. Med ein slik rekkjevidde kann ein køyra frå Oslo til Trondheim utan å tenkja på straumen, elder frå Bergen til Ålesund med god margin. Det er ikkje berre ein siger for ein enkelt produsent, men for heile den elektriske umleggingi.

Det mest slåande er likevel ikkje talet på kilometer, men farten som batteriet kann fyllast på. BYD hev teke i bruk si nye Flash Charging-teknologi, og med ein 1500 kW-ladar kann Great Han henta energi frå 10 til 70 prosent på fem minutt. Det er ikkje lenger snakk um å venta i timevis på ein parkeringsplass; ein kopp kaffi og ein kort strekk på beini, og ferda kann halda fram. Sjølv ei nesten fullading frå 10 til 97 prosent skal gå undan på um lag ni minutt. Dette er eit teknologisk byks som gjer elbilen like snøgg å fylla som ein fossibil med bensin.

Mange vil minnast at norske vegar tidleg vart ein testarena for elbilar. Dei fyrste småbilane med avgrensa batteri lærde oss å planleggja ruti nøye. No kjem ein sedan som er større enn ein Tesla Model S og romsleg nok til å konkurrera med sjølvaste Mercedes-Benz S-Klasse, men med eit hjarta av straum og ei rekkjevidde som gjer langturar enkle. Det er eit frampeik mot ein nær framtid der avstandsproblemet er løyst.

Ein kann og undrast yver kor snøgt den kinesiske bilindustrien hev teke til å utfordra dei etablerte. BYD, som for berre nokre år sidan var ukjent i Europa, byggjer no bilar med upp til 764 hestekrefter og avansert batteriteknologi. Det er ikkje ein trussel, men eit velkome tilskot til ein marknad som treng konkurranse for å pressa prisar og løysingar ned i hendene på folk flest. Når prisen i Noreg ventast å hamna kring 500–600 000 kroner, er det ikkje reint lite for ein luksussedan av dette kaliberet.

Framgangen er ikkje berre eit resultat av ingeniørkunst, men og av ein global vilje til å skapa reinare transport. Det er gledeleg å sjå at ein bil som Great Han ikkje berre er eit teknisk meisterstykke, men eit konkret døme på at det let seg gjera å sameina komfort, plass og lang rekkjevidde i eit køyretøy som ikkje slepper ut noko frå enderøyri. Slik skriv ein eit nytt kapittel i den lange soga um ferdsel og fridom.

Kjelde: ITavisen

July 25, 2026
Google erkjenner Pixel 11 vert dyrare – får truleg mindre RAM

Midt i meldingane um ein global RAM-krise som no tvingar teknologigigantar til å heva prisane, er det lett å mista sjå på dei lengre linone. Google stadfestar at Pixel 11-familien vert drygare, og at nokre modellar fær mindre minne. Men i same andedraget kjem det noko som fortener ein meir nærskyld ettersyn: ei målretta umleggjing av heile Android-økosystemet, der programvara skal verta so mykje meir minneeffektiv at brukarane ikkje skal merka at maskinvara er skoren ned på.

Det er gamal visdom i tøknologiens soga at trongen fostrar oppfinningi. Då datamaskinene var små og minnet dyrt, voks det fram ein heil kultur for å koda knapt og vakkert, der kvar byte var verd sin vekt i gull. No, når komponentkostnadene skyt i vêret og tvingar fram nye vinningar, er det som um gamle dygder fær eit nytt høve. Google set inn ein «dedikert innsats» for å byggja um Android, skal me tru einingasjef Shakil Barkat, slik at sjølv ei maskin med færre RAM-brikker kann bera same brukarupplevingi som fyre. I pakt med selskapet sin eigen Tensor-prosessor og den kunstige intelligensen Gemini, er målet å gjera meir med mindre.

For vestnorsk forbrukartankegang, der ein gjerne ynskjer at godt verkty skal vara og tena, ligg det ei stille von i dette. Ein telefon er ikkje berre eit tal på gigabyte; det er ein fylgjesvein i kvardagen, eit vindauge til verdi og ein skapar av minne. Når produsentane no vert tvinga til å optimera i staden for å auka, kann det heile økosystemet hanka seg inn og verta meir robust. Ei lettare programvare gjev ofte snøggare svartid, mindre batteridrag og færre uppdateringar som tyngjer ned eldre modellar. Såleis kann presset på lommeboki koma saman med ei meir haldbar tøknologi.

Samstundes hev Google varsla at lagringsplassen skal doblast på fleire av dei nye modellane – eit lite plåster på såret, men ogso eit teikn på at selskapet ser kva som verkeleg hev verde for folk. Bileti, videoane og dokumenti me samlar, skal ha rom å bu. Det er ei påminning um at digitalt liv er meir enn rå yting.

Det er ikkje til å stikka under stol at prishopp verkar harde når dei kjem, men dei kann ogso mana fram nye tankar um kva me eigentleg treng. Dei som no hev ein Pixel 10 eller 10a, fær med denne nyhendi eit yvertydeleg råd: tak vare på det du hev, og kjøp med omhug. So kann ein venta på at den komande bølgja av minneeffektive nyvinningar finn vegen til alle leder i systemet. I millomtidi vil me få sjå um programvarehusi klarer å snu krisa til ei gåve – ei meir létterk og fintstemnd Android-uppleving som heidrar den gamle sanningsordi um at den beste teknikken er den som gjer mykje ut av lite.

Kjelde: ITavisen

July 25, 2026

Fylg oss: YouTube Telegram

Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no