Kvifor skal ein robot verta god til å springa halvmaraton?

Me lever i ei tid der me vert vande ved at maskiner kann gjera ting betre og snøggare enn me kann. Vaskemaskini vaskar, reknemaskini reknar, og datamaskini minnest betre enn noko menneske. Likevel er det noko rørande og merkelegt når ein robot no hev slått menneskerekorden i halvmaraton. Ein ser det fyre seg: ei maskin med stive bein og metall-sener som trampar frametter langt ut på natti, meter for meter, utan pust og utan sveitte, men med ei uthaldenheit som gjer mennesket til eit stilleståande vitne.

Det er ikkje fyrste gongen mennesket hev overgjevi seg til maskinene på visse stykke. Fart, tyngd, presisjon – alt dette hev me lenge visst at robotar kann gjera betre. Men uthaldenheit? Langeløp? Det er noko som ligg so nær det menneskelege. Løpet er ikkje berre ei reinsleg fysisk øving, det er ogso eit uttrykk for vilje, for anden som hevdar seg yver legemet. Ser me no at maskina kann taka fraa oss sjølvi denne viljen?

Nei, me skal ikkje gråta yver at roboten spring snøggare. Me skal heller undrast yver kva denne utviklingi segjer um vår tids evne til å byggja maskiner som hermar naturens eigne rørslor. For det er ikkje sjølve snøggleiken som er det store her – det er at ein hev klart å få ein maskin til å røra seg so naturleg og so uthaldande som mennesket sjølv. Det er ei siger for ingeniørkunsti, for den fysikalske forståingi som gjer at me kann byggja robotar som ikkje berre stend stille og plukkar i hyllur, men som rører seg langt uti verdi.

Og kven veit? Kanskje er dette berre byrjingi på ei tid der robotane kann hjelpa oss på stader der me sjølve ikkje kann koma. I skogar og fjell, i snø og kulde, der menneskelungi ikkje strekk til – der kann ein slik robot gjera teneste. Ikkje som ein avløysar, men som ein medhjelpar.

Difor skal me ikkje sjå på rekorden som eit tap for mennesket, men som eit framsteg for heile menneskeskynaden. Roboten hev ikkje teki noko fraa oss; han hev synt ei ny lei for teknologien, ei lei som kann verta til gagn. Og me, som ser på, kann berre lyfta på hatten og undrast yver kva dei kloke hovudi kann finna paa i morgon.

Kjelde: Forskning.no