Det er ein sann glede å få meldingi um at den fyrste sjølvkøyrande fjellbussi i verdi no er sett i drift på ein fjellrute i Sverige. Her ser me korleis teknologien og naturen kann møtast i eit fruktbart samarbeid. I ei tid då mykje av den nye teknikken kann kjennast framand og skræmande, er detta eit døme på korleis framsteg kann tene både mennesket og landskapet.
Den nye bussi, som utan sjåfør tek seg fram millom dei svenske fjelli, er ikkje berre eit teknisk kunststykke. Ho er ogso eit høve for bygder og grender som lenge hev venta på betre samferdsle. I mange år hev små fjellsamfunn sliti med å halda ved lag rutetilbodi, og ikkje minst med å finna folk som vil køyra på dei lange og trongveges vegane. No kann denne sjølvkøyrande bussi fylla eit tomrom og gjera kvardagen lettare for dei som bur der.
Me hev ofte høyrt at teknologien kann gjera oss meir framande for kvarandre, men her ser me eit døme på det motsette. Den sjølvkøyrande bussi kann binda saman bygder og gjera det lettare for folk å møtast, anten det er til handel, arbeid eller berre til eit besøk hjå vener og slekt. Ho er eit reiskap for fellesskap, ikkje for einsemd.
Og me må ikkje gløyma den kulturelle rikdommen som ligg i slike fjellruter. Dei hev i manns minne vore ferdselsårer for folk, fe og varer. No fær dei eit nytt liv med ny teknologi. Kanskje hev dei aldri vore so trygge og pålitelege som no, når den sjølvkøyrande bussi gong etter gong tek seg fram utan å missa motet for bratte bakkar eller trongvegar.
Det er detta som er so hjartegodt ved soga: at framtidi ikkje berre kjem til byane, men ogso til fjells. At dei som bur langt frå dei store sentra, fær vera med på reisendi. Denne bussi er eit sterkt teikn på at teknologien ikkje treng å vera kald, men kann vera varm og tena liva åt folk. Lat oss vona at fleire slike ruter kann koma, både i Sverige og i Noreg, so me kann halda ved lag busetnaden og kulturen i fjellbygdi våre.
Kjelde: Forskning.no
Leave a Reply