I september skal Sonos lansera eit nytt produkt, og toppsjef Tom Conrad lovar at den komande einingi vert noko meir enn ein høgtalar – ho vert ein lyttande og lærande partnar i heimen. Under den siste kvartalsframleggingi stadfeste han at kunstig intelligens er sentral i det som kjem, og nemnde både «prediktiv intelligens» og «samtalebasert databehandling» som nøkkelord.
For den som fylgjer med på ljodteknologi, er det ikkje tilfeldig. Sonos hev tjuge års røynsle med å løysa dei vanskelege utfordringane som heimen skaper – ljod, form, systemintegrasjon og sjølve intelligensen i korleis einingar talar saman. Allereide tidleg i 2000-åri bygde dei eit økosystem der trådlause høgtalarar, lydplankar og berbare einingar samarbeider på tvers av rom og bruksmønster. Denne arven gjer at selskapet kann tenkja heilskapleg no når den nye intelligensen skal vevast inn i veggene.
Det er lett å verta skeptisk når nye produkt ropar «AI» i eit marknad som er full av gimmickar. Mange nettbrukarar ynskjer seg framfor alt stabile lydopplevingar og er redde for unødig kompleksitet. Men nett denne forventningi um pålitande design gjer at ei verksemd med Sonos sitt rykte for velklingande enkelheit hev ein serskild sjanse. Her ligg det ikkje eit tynt lag med kunstig intelligens utanpå eit vanleg produkt – det er tale um å sameina to verder: den akustiske meisterskapen dei allereide sit inne med, og dei nye evnene til å skyna heimens rytme, kjenna bruksmønster og koma i møte før ein sjølv ber um det.
Eit lite, men talande detalj er at Sonos i sine interne fokusområde legg vekt på å optimalisera minnebruken i produkta. Det tyder på eit medvit um at det nye vidunderet skal nytta ressursane klokt og ikkje tyngja unødig på systemet – ein tankegang som gjev von um at det vert intelligent på ein måte som tener lyden og ikkje forstyrrar han.
Conrad peika på at Sonos stend midt i ei utvikling der kvardagsromi fær ein ny type nærvær. Det er ikkje science fiction lenger, men ein stigande grad av omtanke boren fram av tjuge års praktisk arbeid med det som hender millom veggene i eit vanleg hus. Når ein heim kjenner dei daglege rituali – morgonstundas radio, kveldens jazz bak kjøkenbordet – og kann justera seg etter dei, då vert teknikken ei stille tenar og ikkje ein støyande gjest.
Slik sett er septemberlanseringi ikkje berre eit nytt kapittel for eitt selskap, men eit døme på korleis ein ljodarv på to mannsaldrar kann møta den nærmaste framtidi utan å missa taket på det som gjev glede: eit rom der musikken og samtala fær leva i lag, og der veggene sjølve hev byrja lytta.
Kjelde: ITavisen
Leave a Reply